۞ يٰٓاَيُّهَا الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا لَا تَتَّخِذُوا الْيَهُوْدَ وَالنَّصٰرٰٓى اَوْلِيَاۤءَ ۘ بَعْضُهُمْ اَوْلِيَاۤءُ بَعْضٍۗ وَمَنْ يَّتَوَلَّهُمْ مِّنْكُمْ فَاِنَّهٗ مِنْهُمْ ۗ اِنَّ اللّٰهَ لَا يَهْدِى الْقَوْمَ الظّٰلِمِيْنَ
yā ayyuhal-lażīna āmanū lā tattakhiżul-yahūda wan-naṣārā auliyā'(a), ba‘ḍuhum auliyā'u ba‘ḍ(in), wa may yatawallahum minkum fa innahū minhum, innallāha lā yahdil-qaumaẓ-ẓālimīn(a).
እናንተ ያመናችሁ ሆይ! አይሁዶችንና ክርስቲያኖችን ታማኝ ወዳጆች አድርጋችሁ አታድርጉ፤ እርስ በርሳቸው ይጠብቃሉ። ከእናንተ ውስጥ ታማኝ ወዳጆች የሚያደርጋቸው ሰው በእርግጥ ከነሱ ነው። አላህ በዳዮችን አይመራም።
فَتَرَى الَّذِيْنَ فِيْ قُلُوْبِهِمْ مَّرَضٌ يُّسَارِعُوْنَ فِيْهِمْ يَقُوْلُوْنَ نَخْشٰٓى اَنْ تُصِيْبَنَا دَاۤىِٕرَةٌ ۗفَعَسَى اللّٰهُ اَنْ يَّأْتِيَ بِالْفَتْحِ اَوْ اَمْرٍ مِّنْ عِنْدِهٖ فَيُصْبِحُوْا عَلٰى مَآ اَسَرُّوْا فِيْٓ اَنْفُسِهِمْ نٰدِمِيْنَۗ
fa taral-lażīna fī qulūbihim maraḍuy yusāri‘ūna fīhim yaqūlūna nakhsyā an tuṣībanā dā'irah(tun), fa ‘asallāhu ay ya'tiya bil-fatḥi au amrim min ‘indihī fa yuṣbiḥū ‘alā mā asarrū fī anfusihim nādimīn(a).
ከዚያም ልባቸው የታመመባቸውን ሰዎች ወደነሱ (አይሁዶችና ክርስቲያኖች) ሲሮጡ ታያለህ፤ “ክፉ ነገር ሊደርስብን እንፈራለን” እያሉ። አላህ ድልን (ለመልእክተኛው) ወይም ከእርሱ የሆነ ውሳኔን ሊያመጣ ይችላል፤ ስለዚህም በነፍሳቸው ውስጥ በደበቁት ነገር ይጸጸታሉ።
وَيَقُوْلُ الَّذِيْنَ اٰمَنُوْٓا اَهٰٓؤُلَاۤءِ الَّذِيْنَ اَقْسَمُوْا بِاللّٰهِ جَهْدَ اَيْمَانِهِمْۙ اِنَّهُمْ لَمَعَكُمْۗ حَبِطَتْ اَعْمَالُهُمْ فَاَصْبَحُوْا خٰسِرِيْنَ
wa yaqūlul-lażīna āmanū ahā'ulā'il-lażīna aqsamū billāhi jahda aimānihim, innahum lama‘akum, ḥabiṭat a‘māluhum fa aṣbaḥū khāsirīn(a).
እነዚያም ያመኑት «ይህ በአላህ ስም «እነሱ በእርግጥ ከእናንተ ጋር ናቸው» ይላሉ። ሥራቸው ሁሉ ከንቱ ነው፤ ስለዚህ ከሳሪዎች ይሆናሉ።»