اَفَرَاَيْتَ الَّذِيْ كَفَرَ بِاٰيٰتِنَا وَقَالَ لَاُوْتَيَنَّ مَالًا وَّوَلَدًا ۗ
afa ra'aital-lażī kafara bi'āyātinā wa qāla la'ūtayanna mālaw wa waladā(n).
तदा किं भवता दृष्टः यः अस्माकं श्लोकान् अङ्गीकुर्वति सः च वदति यत् "मम अवश्यमेव धनं सन्तानं च दास्यति" इति।
اَطَّلَعَ الْغَيْبَ اَمِ اتَّخَذَ عِنْدَ الرَّحْمٰنِ عَهْدًا ۙ
aṭṭala‘al-gaiba amittakhaża ‘indar-raḥmāni ‘ahdā(n).
किं सः अदृष्टं दृष्टवान् अथवा परमदयालु ईश्वरेण सह सन्धिं कृतवान्?
كَلَّا ۗسَنَكْتُبُ مَا يَقُوْلُ وَنَمُدُّ لَهٗ مِنَ الْعَذَابِ مَدًّا ۙ
kallā, sanaktubu mā yaqūlu wa namuddu lahū minal-‘ażābi maddā(n).
सर्वथा न ! तस्य वचनं लिखिष्यामः, तस्य दण्डं च पूर्णतया दीर्घं करिष्यामः।
وَّنَرِثُهٗ مَا يَقُوْلُ وَيَأْتِيْنَا فَرْدًا
wa nariṡuhū mā yaqūlu wa ya'tīnā fardā(n).
तस्य वचनं च वयं उत्तराधिकारं प्राप्नुमः, सः च अस्माकं समीपमेव आगमिष्यति।
اَرَءَيْتَ الَّذِيْ يُكَذِّبُ بِالدِّيْنِۗ
ara'aital-lażī yukażżibu bid-dīn(i).
किं भवन्तः (जनाः) जानन्ति ये धर्मं नकारयन्ति?
فَذٰلِكَ الَّذِيْ يَدُعُّ الْيَتِيْمَۙ
fa żālikal-lażī yadu‘‘ul-yatīm(a).
अतः स एव व्यक्तिः अनाथं भर्त्सयति,
وَلَا يَحُضُّ عَلٰى طَعَامِ الْمِسْكِيْنِۗ
wa lā yaḥuḍḍu ‘alā ṭa‘āmil-miskīn(i).
न च निर्धनानाम् पोषणं चोदयति।
اِنَّ شَانِئَكَ هُوَ الْاَبْتَرُ ࣖ
inna syāni'aka huwal-abtar(u).
ननु ये भवन्तं द्वेष्टि ते एव (अल्लाहस्य दयायाः) कटिताः भवन्ति।
قُلْ يٰٓاَيُّهَا الْكٰفِرُوْنَۙ
qul yā ayyuhal-kāfirūn(a).
(मुहम्मद) कहो, “हे काफिर!