زُيِّنَ لِلنَّاسِ حُبُّ الشَّهَوٰتِ مِنَ النِّسَاۤءِ وَالْبَنِيْنَ وَالْقَنَاطِيْرِ الْمُقَنْطَرَةِ مِنَ الذَّهَبِ وَالْفِضَّةِ وَالْخَيْلِ الْمُسَوَّمَةِ وَالْاَنْعَامِ وَالْحَرْثِ ۗ ذٰلِكَ مَتَاعُ الْحَيٰوةِ الدُّنْيَا ۗوَاللّٰهُ عِنْدَهٗ حُسْنُ الْمَاٰبِ
zuyyina lin-nāsi ḥubbusy-syahawāti minan-nisā'i wal-banīna wal-qanāṭīril-muqanṭarati minaż-żahabi wal-fiḍḍati wal-khailil-musawwamati wal-an‘āmi wal-ḥarṡ(i), żālika matā‘ul-ḥayātid-dun-yā, wallāhu ‘indahū ḥusnul-ma'āb(i).
სასურველის სიყვარული მამაკაცის თვალში მშვენიერია: ქალები, ბავშვები, ოქროსა და ვერცხლის გროვები, რჩეული ცხენები, პირუტყვი და დამუშავებული მინდვრები. ეს არის მიწიერი ცხოვრების სიამოვნება და ალაჰთან არის საუკეთესო ადგილი დასაბრუნებლად.
اِنَّ الَّذِيْنَ كَفَرُوْا وَمَاتُوْا وَهُمْ كُفَّارٌ فَلَنْ يُّقْبَلَ مِنْ اَحَدِهِمْ مِّلْءُ الْاَرْضِ ذَهَبًا وَّلَوِ افْتَدٰى بِهٖۗ اُولٰۤىِٕكَ لَهُمْ عَذَابٌ اَلِيْمٌ وَّمَا لَهُمْ مِّنْ نّٰصِرِيْنَ ࣖ ۔
innal-lażīna kafarū wa mātū wa hum kuffārun falay yuqbala min aḥadihim mil'ul-arḍi żahabaw wa lawiftadā bih(ī), ulā'ika lahum ‘ażābun alīmuw wa mā lahum min nāṣirīn(a).
ჭეშმარიტად, ისინი, ვინც ურწმუნოები არიან და ურწმუნოებაში იღუპებიან, ვერც ერთი მათგანისგან ვერ მიიღებენ (გამოსასყიდს) ოქროს სახითაც კი, რამდენსაც მიწა, თუ მას სურს ამით თავის გამოსყიდვა. ესენი არიან ადამიანები, რომლებიც მწარე სასჯელს განიცდიან და არ ჰყავთ შემწე.
وَاتَّخَذَ قَوْمُ مُوْسٰى مِنْۢ بَعْدِهٖ مِنْ حُلِيِّهِمْ عِجْلًا جَسَدًا لَّهٗ خُوَارٌۗ اَلَمْ يَرَوْا اَنَّهٗ لَا يُكَلِّمُهُمْ وَلَا يَهْدِيْهِمْ سَبِيْلًاۘ اِتَّخَذُوْهُ وَكَانُوْا ظٰلِمِيْنَ
wattakhaża mūsā mim ba‘dihī min ḥuliyyihim ‘ijlan jasadal lahū khuwār(un), alam yarau annahū lā yukallimuhum wa lā yahdīhim sabīlā(n), ittakhażūhu wa kānū ẓālimīn(a).
და მოსეს ხალხმა, მისი (სინაის მთაზე) წასვლის შემდეგ, სამკაულებისგან (ოქროსგან) გააკეთეს ხბო, რომელსაც სხეული და მღრიალე ხმა ჰქონდა. განა არ იცოდნენ, რომ ხბოს არ შეეძლო მათთვის ლაპარაკი და გზის ჩვენება? მათ ის (კერპად) მიიღეს. ისინი უსამართლონი იყვნენ.
۞ يٰٓاَيُّهَا الَّذِيْنَ اٰمَنُوْٓا اِنَّ كَثِيْرًا مِّنَ الْاَحْبَارِ وَالرُّهْبَانِ لَيَأْكُلُوْنَ اَمْوَالَ النَّاسِ بِالْبَاطِلِ وَيَصُدُّوْنَ عَنْ سَبِيْلِ اللّٰهِ ۗوَالَّذِيْنَ يَكْنِزُوْنَ الذَّهَبَ وَالْفِضَّةَ وَلَا يُنْفِقُوْنَهَا فِيْ سَبِيْلِ اللّٰهِ ۙفَبَشِّرْهُمْ بِعَذَابٍ اَلِيْمٍۙ
yā ayyuhal-lażīna āmanū inna kaṡīram minal-aḥbāri war-ruhbāni laya'kulūna amwālan-nāsi bil-bāṭili wa yaṣuddūna ‘an sabīlillāh(i), wal-lażīna yaknizūnaż-żahaba wal-fiḍḍata wa lā yunfiqūnahā fī sabīlillāh(i), fa basysyirhum bi‘ażābin alīm(in).
ოჰ, მორწმუნეებო! მართლაც, ღვთისმოსავი ხალხიდან და მათი ბერებიდან ბევრი ცრუდ მიირთმევს ხალხის სიმდიდრეს და ალაჰის გზაზე აფერხებს მათ. ასევე ისინი, ვინც ოქროსა და ვერცხლს აგროვებენ და არ ხარჯავენ ალაჰის გზაზე, შემდეგ კი ახარეთ მათ, რომ მწარე სასჯელი ელით.
اَنْزَلَ مِنَ السَّمَاۤءِ مَاۤءً فَسَالَتْ اَوْدِيَةٌ ۢ بِقَدَرِهَا فَاحْتَمَلَ السَّيْلُ زَبَدًا رَّابِيًا ۗوَمِمَّا يُوْقِدُوْنَ عَلَيْهِ فِى النَّارِ ابْتِغَاۤءَ حِلْيَةٍ اَوْ مَتَاعٍ زَبَدٌ مِّثْلُهٗ ۗ كَذٰلِكَ يَضْرِبُ اللّٰهُ الْحَقَّ وَالْبَاطِلَ ەۗ فَاَمَّا الزَّبَدُ فَيَذْهَبُ جُفَاۤءً ۚوَاَمَّا مَا يَنْفَعُ النَّاسَ فَيَمْكُثُ فِى الْاَرْضِۗ كَذٰلِكَ يَضْرِبُ اللّٰهُ الْاَمْثَالَ ۗ
anzala minas-samā'i mā'an fa sālat audiyatum biqadarihā faḥtamalas-sailu zabadar rābiyā(n), wa mimmā yūqidūna ‘alaihi fin-nāribtigā'a ḥilyatin au matā‘in zabadum miṡluh(ū), każālika yaḍribullāhul-ḥaqqa wal-bāṭil(a), fa ammaz-zabadu fa yażhabu jufā'ā(n), wa ammā mā yanfa‘un-nāsa fa yamkuṡu fil-arḍ(i), każālika yaḍribullāhul-amṡāl(a).
ალაჰმა ციდან წყალი (წვიმა) ჩამოავლინა, ამიტომ ის (წყალი) ხეობებში თავისი ზომის მიხედვით მოედინება, შემდეგ ნაკადი მოაქვს მოტივტივე ქაფს. და იმ (ლითონისგან) რასაც ცეცხლში დნებენ სამკაულების ან ხელსაწყოების დასამზადებლად, (ასევე) წარმოიქმნება ქაფი, მსგავსი (მიმდინარე ქაფი). ამრიგად, ალაჰი იგავს მოჰყავს იმის შესახებ, თუ რა არის ჭეშმარიტი და რა - ცრუ. რაც შეეხება ქაფს, ის არაფრად გაქრება; მაგრამ რაც სასარგებლოა ადამიანებისთვის, დედამიწაზე დარჩება. ამრიგად, ალაჰი იგავს მოჰყავს.
وَهُوَ الَّذِيْ سَخَّرَ الْبَحْرَ لِتَأْكُلُوْا مِنْهُ لَحْمًا طَرِيًّا وَّتَسْتَخْرِجُوْا مِنْهُ حِلْيَةً تَلْبَسُوْنَهَاۚ وَتَرَى الْفُلْكَ مَوَاخِرَ فِيْهِ وَلِتَبْتَغُوْا مِنْ فَضْلِهٖ وَلَعَلَّكُمْ تَشْكُرُوْنَ
wa huwal-lażī sakhkharal-baḥra lita'kulū minhu laḥman ṭariyyaw wa tastakhrijū minhu ḥilyatan talbasūnahā, wa taral-fulka mawākhira fīhi wa litabtagū min faḍlihī wa la‘allakum tasykurūn(a).
და ის არის, ვინც ზღვა (თქვენთვის) დაიმორჩილა, რათა მისგან ახალი ხორცი (თევზი) მიირთვათ და (მისგან) სამკაულები ამოიღოთ, რომლებსაც ატარებთ. ასევე ხედავთ გემებს, რომლებიც მასში მიცურავენ და რათა მისი წყალობა ეძიოთ და მადლიერნი იყოთ.
۞ قُلْ كُوْنُوْا حِجَارَةً اَوْ حَدِيْدًاۙ
qul kūnū ḥijāratan au ḥadīdā(n).
უთხარი (მუჰამედს): „იყავი ქვა თუ რკინა,
اٰتُوْنِيْ زُبَرَ الْحَدِيْدِۗ حَتّٰىٓ اِذَا سَاوٰى بَيْنَ الصَّدَفَيْنِ قَالَ انْفُخُوْا ۗحَتّٰىٓ اِذَا جَعَلَهٗ نَارًاۙ قَالَ اٰتُوْنِيْٓ اُفْرِغْ عَلَيْهِ قِطْرًا ۗ
Ātūnī zubaral-ḥadīd(i), ḥattā iżā sāwā bainaṣ-ṣadafaini qālanfukhū, ḥattā iżā ja‘alahū nārā(n), qāla ātūnī ufrig ‘alaihi qiṭrā(n).
მომეცით რკინის ნაჭრები!“ სანამ რკინის ნაჭრები ორ მთას არ გაუთანაბრდა, მან თქვა: „ცეცხლს დაუბერეთ!“ როდესაც ცეცხლივით გაწითლდა, მან თქვა: „მომეცით მდუღარე სპილენძი, რომ დავასხა“.
۞ وَلَقَدْ اٰتَيْنَا دَاوٗدَ مِنَّا فَضْلًاۗ يٰجِبَالُ اَوِّبِيْ مَعَهٗ وَالطَّيْرَ ۚوَاَلَنَّا لَهُ الْحَدِيْدَۙ
wa laqad ātainā dāwūda minnā faḍlā(n), yā jibālu awwibī ma‘ahū waṭ-ṭair(a), wa alannā lahul-ḥadīd(a).
და ჭეშმარიტად, ჩვენ დავუდს ჩვენგან საჩუქარი მივეცით. (ვუთხარით): „ო, მთებო და ფრინველებო! დაუდთან ერთად არაერთხელ აღიმაღლეთ თაყვანი!“ და მისთვის რკინა შევარბილეთ.
وَلِسُلَيْمٰنَ الرِّيْحَ غُدُوُّهَا شَهْرٌ وَّرَوَاحُهَا شَهْرٌۚ وَاَسَلْنَا لَهٗ عَيْنَ الْقِطْرِۗ وَمِنَ الْجِنِّ مَنْ يَّعْمَلُ بَيْنَ يَدَيْهِ بِاِذْنِ رَبِّهٖۗ وَمَنْ يَّزِغْ مِنْهُمْ عَنْ اَمْرِنَا نُذِقْهُ مِنْ عَذَابِ السَّعِيْرِ
wa lisulaimānar-rīḥa guduwwuhā syahruw wa rawāḥuhā syahr(un), wa asalnā lahū ‘ainal-qiṭr(i), wa minal-jinni may ya‘malu baina yadaihi bi'iżni rabbih(ī), wa may yazig minhum ‘an amrinā nużiqhu min ‘ażābis-sa‘īr(i).
და ჩვენ დავუმორჩილეთ ქარი სოლომონს, რომლის დილის მგზავრობა ერთი თვის მგზავრობის მსგავსი იყო და საღამოს მგზავრობაც ერთი თვის მგზავრობის მსგავსი, და გავადნეთ მისთვის გამდნარი სპილენძი. და იყვნენ ჯინები, რომლებიც მის წინაშე მუშაობდნენ თავიანთი უფლის ნებართვით. და ვინც მათგან გადაუხვია ჩვენს ბრძანებას, ჩვენ ვაგემებთ მას მბზინავი ცეცხლის ტანჯვას.
وَمَا يَسْتَوِى الْبَحْرٰنِۖ هٰذَا عَذْبٌ فُرَاتٌ سَاۤىِٕغٌ شَرَابُهٗ وَهٰذَا مِلْحٌ اُجَاجٌۗ وَمِنْ كُلٍّ تَأْكُلُوْنَ لَحْمًا طَرِيًّا وَّتَسْتَخْرِجُوْنَ حِلْيَةً تَلْبَسُوْنَهَا ۚوَتَرَى الْفُلْكَ فِيْهِ مَوَاخِرَ لِتَبْتَغُوْا مِنْ فَضْلِهٖ وَلَعَلَّكُمْ تَشْكُرُوْنَ
wa mā yastawil-baḥrān(i), hāżā ‘ażbun furātun sā'igun syarābuhū wa hāżā milḥun ujāj(un), wa min kullin ta'kulūna laḥman ṭariyyaw wa tastakhrijūna ḥilyatan talbasūnahā, wa taral-fulka fīhi mawākhira litabtagū min faḍlihī wa la‘allakum tasykurūn(a).
და ორი ზღვა ერთნაირი არ არის: ერთი სუფთაა და სასიამოვნო დასალევად, ხოლო მეორე მარილიანი და მწარე. თითოეულიდან ახალ ხორცს მიირთმევთ და სამკაულებს იღებთ, რომ ჩაიცვათ და ხედავთ, როგორ მიცურავენ გემები მასში, რათა მისი წყალობა ეძიოთ და მადლიერი იყოთ.
جَنّٰتُ عَدْنٍ يَّدْخُلُوْنَهَا يُحَلَّوْنَ فِيْهَا مِنْ اَسَاوِرَ مِنْ ذَهَبٍ وَّلُؤْلُؤًا ۚوَلِبَاسُهُمْ فِيْهَا حَرِيْرٌ
jannātu ‘adniy yadkhulūnahā yuḥallauna fīhā min asāwira min żahabiw wa lu'lu'ā(n), wa libāsuhum fīhā ḥarīr(un).
(ისინი მიიღებენ) ადნის სამოთხეს, შევლენ მასში, სადაც მორთულნი იქნებიან ოქროსა და მარგალიტის სამაჯურებით და მათი ტანსაცმელი აბრეშუმისგან იქნება.
وَلَوْلَآ اَنْ يَّكُوْنَ النَّاسُ اُمَّةً وَّاحِدَةً لَّجَعَلْنَا لِمَنْ يَّكْفُرُ بِالرَّحْمٰنِ لِبُيُوْتِهِمْ سُقُفًا مِّنْ فِضَّةٍ وَّمَعَارِجَ عَلَيْهَا يَظْهَرُوْنَۙ
wa lau lā ay yakūnan-nāsu ummataw wāḥidatal laja‘alnā limay yakfuru bir-raḥmāni libuyūtihim suqufam min fiḍḍatiw wa ma‘ārija ‘alaihā yaẓharūn(a).
და რომ არა ადამიანების ერთ ხალხად გახდომის (ურწმუნოებაში) შეფერხება, ჩვენ მათთვის, ვინც არ სწამს (ალაჰის), მოწყალეების, ვერცხლის სახლების სახურავებს და კიბეებსაც, რომლებზეც ისინი ადგებიან, შევქმნიდით ვერცხლისგან.
فَلَوْلَآ اُلْقِيَ عَلَيْهِ اَسْوِرَةٌ مِّنْ ذَهَبٍ اَوْ جَاۤءَ مَعَهُ الْمَلٰۤىِٕكَةُ مُقْتَرِنِيْنَ
falau lā ulqiya ‘alaihi aswiratum min żahabin au jā'a ma‘ahul-malā'ikatu muqtarinīn(a).
მაშ, რატომ არ ეკეთა მას (მოსეს) ოქროს სამაჯურები ან რატომ არ ჰყავდა მასთან ანგელოზი?“
يَخْرُجُ مِنْهُمَا اللُّؤْلُؤُ وَالْمَرْجَانُۚ
yakhruju minhumal-lu'lu'u wal-marjān(u).
ორივედან მარგალიტი და მარჯანი გამოვიდა.
لَقَدْ اَرْسَلْنَا رُسُلَنَا بِالْبَيِّنٰتِ وَاَنْزَلْنَا مَعَهُمُ الْكِتٰبَ وَالْمِيْزَانَ لِيَقُوْمَ النَّاسُ بِالْقِسْطِۚ وَاَنْزَلْنَا الْحَدِيْدَ فِيْهِ بَأْسٌ شَدِيْدٌ وَّمَنَافِعُ لِلنَّاسِ وَلِيَعْلَمَ اللّٰهُ مَنْ يَّنْصُرُهٗ وَرُسُلَهٗ بِالْغَيْبِۗ اِنَّ اللّٰهَ قَوِيٌّ عَزِيْزٌ ࣖ
laqad arsalnā rusulanā bil-bayyināti wa anzalnā ma‘ahumul-kitāba wal-mīzāna liyaqūman-nāsu bil-qisṭ(i), wa anzalnal-ḥadīda fīhi ba'sun syadīduw wa manāfi‘u lin-nāsi wa liya‘lamallāhu may yanṣuruhū wa rusulahū bil-gaib(i), innallāha qawiyyun ‘azīz(un).
ჭეშმარიტად, ჩვენ გავაგზავნეთ ჩვენი მაცნეები ცხადი მტკიცებულებებით და მათთან ერთად მოვავლინეთ წიგნი და სასწორი, რათა ხალხმა სამართლიანად მოიქცეს. და შევქმენით რკინა, რომელსაც აქვს ძალა, სიდიადე და მრავალი სარგებელი ადამიანებისთვის, რათა ალაჰმა იცოდეს, ვინ ეხმარება მის (რელიგიას) და მის მაცნეებს, თუმცა (ალაჰი) ვერ ხედავს. ჭეშმარიტად, ალაჰი ყოვლისშემძლეა, ყოვლისშემძლეა.
۞ وَيَطُوْفُ عَلَيْهِمْ وِلْدَانٌ مُّخَلَّدُوْنَۚ اِذَا رَاَيْتَهُمْ حَسِبْتَهُمْ لُؤْلُؤًا مَّنْثُوْرًا
wa yaṭūfu ‘alaihim wildānum mukhalladūn(a), iżā ra'aitahum ḥasibtahum lu'lu'am manṡūrā(n).
და ისინი გარშემორტყმულნი არიან ახალგაზრდებით, რომლებიც ჯერ კიდევ ახალგაზრდები არიან. როდესაც მათ დაინახავთ, ისინი მიმოფანტულ მარგალიტებად გეჩვენებათ.
عٰلِيَهُمْ ثِيَابُ سُنْدُسٍ خُضْرٌ وَّاِسْتَبْرَقٌۖ وَّحُلُّوْٓا اَسَاوِرَ مِنْ فِضَّةٍۚ وَسَقٰىهُمْ رَبُّهُمْ شَرَابًا طَهُوْرًا
‘Āliyahum ṡiyābu sundusin khuḍruw wa istabraq(un), wa ḥullū asāwira min fiḍḍah(tin), wa saqāhum rabbuhum syarāban ṭahūrā(n).
ისინი გამოწყობილნი იყვნენ თხელი მწვანე აბრეშუმისა და სქელი აბრეშუმის ტანსაცმელში და ატარებდნენ ვერცხლის სამაჯურებს, ხოლო ღმერთმა მისცა მათ სუფთა (და წმინდა) სასმელი.