ثُمَّ قَسَتْ قُلُوْبُكُمْ مِّنْۢ بَعْدِ ذٰلِكَ فَهِيَ كَالْحِجَارَةِ اَوْ اَشَدُّ قَسْوَةً ۗ وَاِنَّ مِنَ الْحِجَارَةِ لَمَا يَتَفَجَّرُ مِنْهُ الْاَنْهٰرُ ۗ وَاِنَّ مِنْهَا لَمَا يَشَّقَّقُ فَيَخْرُجُ مِنْهُ الْمَاۤءُ ۗوَاِنَّ مِنْهَا لَمَا يَهْبِطُ مِنْ خَشْيَةِ اللّٰهِ ۗوَمَا اللّٰهُ بِغَافِلٍ عَمَّا تَعْمَلُوْنَ
Ṡumma qasat qulūbukum mim ba‘di żālika fahiya kal-ḥijārati au asyaddu qaswah(tan), wa inna minal-ḥijārati lamā yatafajjaru minhul-anhār(u), wa inna minhā lamā yasysyaqqaqu fayakhruju minhul-mā'(u), wa inna minhā lamā yahbiṭu min khasy-yatillāh(i), wa mallāhu bigāfilin ‘ammā ta‘malūn(a).
Уæд уый фæстæ дæ зæрдæ фæкарздæр, афтæмæй (дæ зæрдæ) дуры хуызæн уыди, ноджы карздæр. Æцæгæй та уыцы дуртæй хъуамæ цæуой цæугæдæттæ (дон). Ис ахæмтæ дæр, кæцытæ фæдих вæййынц æмæ дзы уалдзæгтæ рацæуынц. Æмæ ма ис ахæмтæ дæр, кæцытæ ныллæг æрхауынц, уымæн æмæ тæрсынц Аллахæй. Æмæ Аллах æнæзонгæ нæу, цы аразыс, уымæй.