وَمَا مِنْ دَاۤبَّةٍ فِى الْاَرْضِ وَلَا طٰۤىِٕرٍ يَّطِيْرُ بِجَنَاحَيْهِ اِلَّآ اُمَمٌ اَمْثَالُكُمْ ۗمَا فَرَّطْنَا فِى الْكِتٰبِ مِنْ شَيْءٍ ثُمَّ اِلٰى رَبِّهِمْ يُحْشَرُوْنَ
wa mā min dābbatin fil-arḍi wa lā ṭā'iriy yaṭīru bijanāḥaihi illā umamun amṡālukum, mā farraṭnā fil-kitābi min syai'in ṡumma ilā rabbihim yuḥsyarūn(a).
Ku acïn län töŋ tɔ̈ pinynhom ku acïn diɛt ë jäl ke nɔŋ nhïïm ë rou, ku keek aa kɔc (aya) cït yïn. Acïn kë cï ɣok puɔ̈l ë athör yic, ke Nhialic abï keek määt yiic.
وَوَرِثَ سُلَيْمٰنُ دَاوٗدَ وَقَالَ يٰٓاَيُّهَا النَّاسُ عُلِّمْنَا مَنْطِقَ الطَّيْرِ وَاُوْتِيْنَا مِنْ كُلِّ شَيْءٍۗ اِنَّ هٰذَا لَهُوَ الْفَضْلُ الْمُبِيْنُ
wa wariṡa sulaimānu dāwūda wa qāla yā ayyuhan-nāsu ‘ullimnā manṭiqaṭ-ṭairi wa ūtīnā min kulli syai'(in), inna hāżā lahuwal-faḍlul-mubīn(u).
Ku Sulayman acï Dawud lööm, ku yen (Sulaiman) acï lueel, "O kɔc! Wɔ cï piɔ̈ɔ̈c thoŋ de diɛt ku wɔ cï yiɛ̈n këriɛ̈ɛ̈c ëbɛ̈n. Ee yic, (käŋ ëbɛ̈n) kën ee yic ë yic."
حَتّٰىٓ اِذَآ اَتَوْا عَلٰى وَادِ النَّمْلِۙ قَالَتْ نَمْلَةٌ يّٰٓاَيُّهَا النَّمْلُ ادْخُلُوْا مَسٰكِنَكُمْۚ لَا يَحْطِمَنَّكُمْ سُلَيْمٰنُ وَجُنُوْدُهٗۙ وَهُمْ لَا يَشْعُرُوْنَ
Ḥattā iżā atau ‘alā wādin-naml(i), qālat namlatuy yā ayyuhan-namludkhulū masākinakum, lā yaḥṭimannakum sulaimānu wa junūduhū wa hum lā yasy‘urūn(a).
Ku ëcï bɛ̈n ɣet ɣön ë thɔ̈ɔ̈r, ke thɔ̈ɔ̈r lueel, "O thɔ̈ɔ̈r! Lak ɣön ë thɔ̈ɔ̈rdu yic, ku bï yïn cïï thɔ̈ɔ̈r në Solomon ku apuruukke, ke ke këc ŋic."
۞ وَلَقَدْ اٰتَيْنَا دَاوٗدَ مِنَّا فَضْلًاۗ يٰجِبَالُ اَوِّبِيْ مَعَهٗ وَالطَّيْرَ ۚوَاَلَنَّا لَهُ الْحَدِيْدَۙ
wa laqad ātainā dāwūda minnā faḍlā(n), yā jibālu awwibī ma‘ahū waṭ-ṭair(a), wa alannā lahul-ḥadīd(a).
Ku ë yic, ɣok aacï Dawud gäm miɔ̈c tënë ɣook. (Ɣok acï lueel), "O kuur ku diɛt! Tääu ë nhom nhial ë Dawud," ku ɣok aacï adit cɔk ril tënë yeen,