اُنْظُرْ كَيْفَ يَفْتَرُوْنَ عَلَى اللّٰهِ الْكَذِبَۗ وَكَفٰى بِهٖٓ اِثْمًا مُّبِيْنًا ࣖ
unẓur kaifa yaftarūna ‘alallāhil-każib(a), wa kafā bihī iṡmam mubīnā(n).
Бингар, ки чӣ гуна бар Худо дурӯғ мебанданд! Ва ин кофӣ аст, ки ин амал ба гуноҳи воқеӣ табдил ёбад (барои онҳо).
وَمَنْ اَظْلَمُ مِمَّنِ افْتَرٰى عَلَى اللّٰهِ كَذِبًا اَوْ قَالَ اُوْحِيَ اِلَيَّ وَلَمْ يُوْحَ اِلَيْهِ شَيْءٌ وَّمَنْ قَالَ سَاُنْزِلُ مِثْلَ مَآ اَنْزَلَ اللّٰهُ ۗوَلَوْ تَرٰٓى اِذِ الظّٰلِمُوْنَ فِيْ غَمَرٰتِ الْمَوْتِ وَالْمَلٰۤىِٕكَةُ بَاسِطُوْٓا اَيْدِيْهِمْۚ اَخْرِجُوْٓا اَنْفُسَكُمْۗ اَلْيَوْمَ تُجْزَوْنَ عَذَابَ الْهُوْنِ بِمَا كُنْتُمْ تَقُوْلُوْنَ عَلَى اللّٰهِ غَيْرَ الْحَقِّ وَكُنْتُمْ عَنْ اٰيٰتِهٖ تَسْتَكْبِرُوْنَ
wa man aẓlamu mimmaniftarā ‘alallāhi każiban au qāla ūḥiya ilayya wa lam yūḥa ilaihi syai'uw wa man qāla sa'unzilu miṡla mā anzalallāh(u), wa lau tarā iżiẓ-ẓālimūna fī gamarātil-mauti wal-malā'ikatu bāsiṭū aidīhim, akhirjū anfusakum, al-yauma tujzauna ‘ażābal-hūni bimā kuntum taqūlūna ‘alallāhi gairal-ḥaqqi wa kuntum ‘an āyātihī tastakbirūn(a).
Кист ситамкортар аз касе, ки бар Худо дурӯғ мебандад ё мегӯяд: «Ба ман ваҳй шудааст», дар ҳоле ки ба ӯ ҳеҷ чиз ваҳй нашуда аст, ва касе, ки мегӯяд: «Ман он чиро, ки Худо нозил кардааст, нозил мекунам», (чӣ қадар бад хоҳад буд), агар бубинӣ, ки ситамкорон дар ранҷи марг қарор доранд, дар ҳоле ки фариштагон бо дастонашон ба онҳо мезананд (ва мегӯянд: «Ҷони худро берун кун!»), имрӯз шуморо бо азобе хоркунанда мукофот медиҳанд, зеро шумо бар Худо суханони нодуруст гуфтед ва ба оёти Ӯ фахр кардед.
قُلْ هَلُمَّ شُهَدَاۤءَكُمُ الَّذِيْنَ يَشْهَدُوْنَ اَنَّ اللّٰهَ حَرَّمَ هٰذَاۚ فَاِنْ شَهِدُوْا فَلَا تَشْهَدْ مَعَهُمْۚ وَلَا تَتَّبِعْ اَهْوَاۤءَ الَّذِيْنَ كَذَّبُوْا بِاٰيٰتِنَا وَالَّذِيْنَ لَا يُؤْمِنُوْنَ بِالْاٰخِرَةِ وَهُمْ بِرَبِّهِمْ يَعْدِلُوْنَ ࣖ
qul halumma syuhadā'akumul-lażīna yasyhadūna annallāha ḥarrama hāżā, fa in syahidū falā tasyhad ma‘ahum, wa lā tattabi‘ ahwā'al-lażīna każżabū bi'āyātinā wal-lażīna lā yu'minūna bil-ākhirati wa hum birabbihim ya‘dilūn(a).
Бигӯ (Муҳаммад): «Шоҳидони худро биёред, ки исбот кунанд, ки Худо инро ҳаром кардааст». Агар онҳо шаҳодат диҳанд, шумо низ набояд бо онҳо шаҳодат диҳед. Аз хоҳишҳои касоне, ки оёти Моро дурӯғ мешуморанд ва ба охират имон надоранд ва бо Худо шарик месозанд, пайравӣ накунед.
وَالَّذِيْنَ كَذَّبُوْا بِاٰيٰتِنَا وَاسْتَكْبَرُوْا عَنْهَآ اُولٰۤىِٕكَ اَصْحٰبُ النَّارِۚ هُمْ فِيْهَا خٰلِدُوْنَ
wal-lażīna każżabū bi'āyātinā wastakbarū ‘anhā ulā'ika aṣḥābun-nār(i), hum fīhā khālidūn(a).
Аммо касоне, ки оёти Моро дурӯғ мешуморанд ва ба онҳо такаббур мекунанд, онҳо аҳли дӯзаханд ва дар он ҷовидон хоҳанд монд.
فَمَنْ اَظْلَمُ مِمَّنِ افْتَرٰى عَلَى اللّٰهِ كَذِبًا اَوْ كَذَّبَ بِاٰيٰتِهٖۗ اُولٰۤىِٕكَ يَنَالُهُمْ نَصِيْبُهُمْ مِّنَ الْكِتٰبِۗ حَتّٰٓى اِذَا جَاۤءَتْهُمْ رُسُلُنَا يَتَوَفَّوْنَهُمْۙ قَالُوْٓا اَيْنَ مَا كُنْتُمْ تَدْعُوْنَ مِنْ دُوْنِ اللّٰهِ ۗقَالُوْا ضَلُّوْا عَنَّا وَشَهِدُوْا عَلٰٓى اَنْفُسِهِمْ اَنَّهُمْ كَانُوْا كٰفِرِيْنَ
faman aẓlamu mimmaniftarā ‘alallāhi każiban au każżaba bi'āyātih(ī), ulā'ika yanāluhum naṣībuhum minal-kitāb(i), ḥattā iżā jā'athum rusulunā yatawaffaunahum, qālū aina mā kuntum tad‘ūna min dūnillāh(i), qālū ḍallū ‘annā wa syahidū ‘alā anfusihim annahum kānū kāfirīn(a).
Кист ситамкортар аз касе, ки бар Худо дурӯғ мебандад ё оёти Ӯро дурӯғ мешуморад? Насибе, ки дар ин китоб муайян шудааст, ба онҳо хоҳад расид, то он даме, ки фиристодагони мо барои куштани онҳо биёянд. (Фариштагон) гуфтанд: «Шумо одатан ба ҷуз Худо кадом худоро мепарастед?» (Мушрикон) гуфтанд: «Ҳама чиз аз мо нопадид шудааст». Ва бар зидди худашон шаҳодат медиҳанд, ки кофиранд.
قَالَ ادْخُلُوْا فِيْٓ اُمَمٍ قَدْ خَلَتْ مِنْ قَبْلِكُمْ مِّنَ الْجِنِّ وَالْاِنْسِ فِى النَّارِۙ كُلَّمَا دَخَلَتْ اُمَّةٌ لَّعَنَتْ اُخْتَهَا ۗحَتّٰٓى اِذَا ادَّارَكُوْا فِيْهَا جَمِيْعًا ۙقَالَتْ اُخْرٰىهُمْ لِاُوْلٰىهُمْ رَبَّنَا هٰٓؤُلَاۤءِ اَضَلُّوْنَا فَاٰتِهِمْ عَذَابًا ضِعْفًا مِّنَ النَّارِ ەۗ قَالَ لِكُلٍّ ضِعْفٌ وَّلٰكِنْ لَّا تَعْلَمُوْنَ
qāladkhulū fī umamin qad khalat min qablikum minal-jinni wal-insi fin-nār(i), kullamā dakhalat ummatul la‘anat ukhtahā, ḥattā iżaddārakū fīhā jamī‘ā(n), qālat ukhrāhum li'ūlāhum rabbanā hā'ulā'i aḍallūnā fa ātihim ‘ażāban ḍi‘fam minan-nār(i), qāla likullin ḍi‘fuw wa lākil lā ta‘lamūn(a).
Аллоҳ мефармояд: «Ҳамроҳи гурӯҳе аз ҷинну инс, ки пеш аз шумо буданд, ба оташи дӯзах дароед. Ҳар гоҳе ки гурӯҳе дохил шавад, бародарони худро лаънат мекунад, то вақте ки ҳама дохил шаванд, касе, ки баъдтар ворид мешавад, ба касе, ки аввал ворид шудааст, мегӯяд: «Эй Парвардигори мо, онҳо моро гумроҳ карданд. Азоби дӯзахро дучанд бар онҳо биёред». Аллоҳ мефармояд: «Ҳар яки онҳо дучанд (азоб) хоҳанд гирифт, аммо шумо намедонед».
فَاَعْقَبَهُمْ نِفَاقًا فِيْ قُلُوْبِهِمْ اِلٰى يَوْمِ يَلْقَوْنَهٗ بِمَآ اَخْلَفُوا اللّٰهَ مَا وَعَدُوْهُ وَبِمَا كَانُوْا يَكْذِبُوْنَ
fa a‘qabahum nifāqan fī qulūbihim ilā yaumi yalqaunahū bimā akhlafullāha mā wa‘adūhu wa bimā kānū yakżibūn(a).
Пас, Худо нифоқро дар дилҳояшон то рӯзе, ки бо ӯ мулоқот кунанд, ҷой дод, зеро онҳо ба ваъдае, ки ба Ӯ дода буданд, хилоф карданд ва дурӯғ мегуфтанд.
وَيَجْعَلُوْنَ لِلّٰهِ مَا يَكْرَهُوْنَ وَتَصِفُ اَلْسِنَتُهُمُ الْكَذِبَ اَنَّ لَهُمُ الْحُسْنٰى لَا جَرَمَ اَنَّ لَهُمُ النَّارَ وَاَنَّهُمْ مُّفْرَطُوْنَ
wa yaj‘alūna lillāhi mā yakrahūna wa taṣifu alsinatuhumul-każiba anna lahumul-ḥusnā lā jarama anna lahumun nāra wa annahum mufraṭūn(a).
Ва он чиро, ки худашон намеписанданд, ба Худо нисбат медиҳанд ва забонашон дурӯғ мегӯяд, ки ҳар чизе некӣ бошад, барои онҳо некӣ аст. Бешак, ҷаҳаннам барои онҳост ва ба зудӣ онҳо (дар он ҷо) андохта мешаванд.
وَمَنْ اَظْلَمُ مِمَّنِ افْتَرٰى عَلَى اللّٰهِ كَذِبًا اَوْ كَذَّبَ بِالْحَقِّ لَمَّا جَاۤءَهٗ ۗ اَلَيْسَ فِيْ جَهَنَّمَ مَثْوًى لِّلْكٰفِرِيْنَ
wa man aẓlamu mimmaniftarā ‘alallāhi każiban au każżaba bil-ḥaqqi lammā jā'ah(ū), alaisa fī jahannama maṡwal lil-kāfirīn(a).
Ва кист ситамкортар аз он касе, ки бар Худо дурӯғ мебандад ё он касе, ки ҳақро чун ба сӯи ӯ меояд, дурӯғ мешуморад? Оё дар ҷаҳаннам ҷойе барои кофирон нест?