هَلْ يَنْظُرُوْنَ اِلَّآ اَنْ يَّأْتِيَهُمُ اللّٰهُ فِيْ ظُلَلٍ مِّنَ الْغَمَامِ وَالْمَلٰۤىِٕكَةُ وَقُضِيَ الْاَمْرُ ۗ وَاِلَى اللّٰهِ تُرْجَعُ الْاُمُوْرُ ࣖ
hal yanẓurūna illā ay ya'tiyahumullāhu fī ẓulalim minal-gamāmi wal-malā'ikatu wa quḍiyal-amr(u), wa ilallāhi turja‘ul-umūr(u).
मेघांच्या आच्छादना खाला देवदूतां वांगडा अल्लाचें (ख्यास्त) येवप सोडल्यार ते कांयच वाट पळयतात, जाल्यार (तांची) केस थारायल्या. आनी सगळ्यो गजाली अल्लाक परतून दितात.
يَوْمَ تُبَدَّلُ الْاَرْضُ غَيْرَ الْاَرْضِ وَالسَّمٰوٰتُ وَبَرَزُوْا لِلّٰهِ الْوَاحِدِ الْقَهَّارِ
yauma tubaddalul-arḍu gairal-arḍi was-samāwātu wa barazū lillāhil-wāḥidil-qahhār(i).
(म्हळ्यार) त्या दिसा (जेन्ना) धर्तरेचे सुवातेर दुसरी धर्तरी आनी (तशेंच) मळब येता आनी ते (मनीस) जमतात (पदांग महस्यारांत) अल्ला, सर्वशक्तिमान, पराक्रमी हाका तोंड दिवपाक.
وَيَوْمَ نُسَيِّرُ الْجِبَالَ وَتَرَى الْاَرْضَ بَارِزَةًۙ وَّحَشَرْنٰهُمْ فَلَمْ نُغَادِرْ مِنْهُمْ اَحَدًاۚ
wa yauma nusayyirul-jibāla wa taral-arḍa bārizah(tan), wa ḥasyarnāhum falam nugādir minhum aḥadā(n).
आनी (उगडास) तो दीस (जेन्ना) आमी दोंगरांतल्यान वचतले आनी तुमकां धर्तरी सपाट जाल्ली दिसतली आनी आमी तांकां (सगल्या लोकांक) एकठांय करतले, आनी आमी तातूंतल्या खंयच्याच मनशाक सोडून वचचे नात.
وَيَسْـَٔلُوْنَكَ عَنِ الْجِبَالِ فَقُلْ يَنْسِفُهَا رَبِّيْ نَسْفًا ۙ
wa yas'alūnaka ‘anil-jibāli fa qul yansifuhā rabbī nasfā(n).
आनी ते तुमकां (मुहम्मदाक) दोंगरां विशीं विचारतात, देखून म्हणात, "म्हजो स्वामी तांचो (कयामताच्या दिसा) शक्य तितलो पुरायपणान नाश करतलो,
فَيَذَرُهَا قَاعًا صَفْصَفًا ۙ
fa yażaruhā qā‘an ṣafṣafā(n).
मागीर तो (पयले दोंगर) पुरायपणान समतल करतलो,
لَّا تَرٰى فِيْهَا عِوَجًا وَّلَآ اَمْتًا ۗ
lā tarā fīhā ‘iwajaw wa lā amtā(n).
(म्हळ्यार) तुका आतां थंय सकयल आनी ऊंच सुवाती दिसची ना.”
يَوْمَ نَطْوِى السَّمَاۤءَ كَطَيِّ السِّجِلِّ لِلْكُتُبِۗ كَمَا بَدَأْنَآ اَوَّلَ خَلْقٍ نُّعِيْدُهٗۗ وَعْدًا عَلَيْنَاۗ اِنَّا كُنَّا فٰعِلِيْنَ
yauma naṭwis-samā'a kaṭayyis-sijilli lil-kutib(i), kamā bada'nā awwala khalqin nu‘īduh(ū), wa‘dan ‘alainā, innā kunnā fā‘ilīn(a).
(उगडास) आमी एक ग्रंथ गुठलायतना मळब गुठलायतात तो दीस. जशें आमी पयले सृश्टीक सुरवात केली, तशीच आमी ती परतून करतले. (अ) आमी नक्कीच पुराय करतले अशें उतर; खरेंच, आमी तें पुराय करतले.
وَيَوْمَ تَشَقَّقُ السَّمَاۤءُ بِالْغَمَامِ وَنُزِّلَ الْمَلٰۤىِٕكَةُ تَنْزِيْلًا
wa yauma tasyaqqaqus-samā'u bil-gamāmi wa nuzzilal-malā'ikatu tanzīlā(n).
आनी (उगडास) त्या दिसा (जेन्ना) मळब फुटून धवो धुकें सोडून देवदूतांक (आंत) ल्हारांनी धाडले.
وَيَوْمَ يُنْفَخُ فِى الصُّوْرِ فَفَزِعَ مَنْ فِى السَّمٰوٰتِ وَمَنْ فِى الْاَرْضِ اِلَّا مَنْ شَاۤءَ اللّٰهُ ۗوَكُلٌّ اَتَوْهُ دٰخِرِيْنَ
wa yauma yunfakhu fiṣ-ṣūri fa fazi‘a man fis-samāwāti wa man fil-arḍi illā man syā'allāh(u), wa kullun atauhu dākhirīn(a).
आनी (उगडास) तुरही वाजोवपाच्या दिसा (जेन्ना) मळबांत कितें आसा आनी धर्तरेचेर कितें आसा तें अजापीत जातलें, फकत अल्लाक कोणाक जाय. आनी ते सगळे नम्र जावन ताचे मुखार आयले.
وَنُفِخَ فِى الصُّوْرِ فَصَعِقَ مَنْ فِى السَّمٰوٰتِ وَمَنْ فِى الْاَرْضِ اِلَّا مَنْ شَاۤءَ اللّٰهُ ۗ ثُمَّ نُفِخَ فِيْهِ اُخْرٰى فَاِذَا هُمْ قِيَامٌ يَّنْظُرُوْنَ
wa nufikha fiṣ-ṣūri faṣa‘iqa man fis-samāwāti wa man fil-arḍi illā man syā'allāh(u), ṡumma nufikha fīhi ukhrā fa'iżā hum qiyāmuy yanẓurūn(a).
आनी तुरही वाजली आनी अल्लान जाय आशिल्ले सोडून मळबांतले आनी धर्तरेचे सगळे (जीव) मेले. मागीर परत एक फावट (तुरही) वाजयलो मागीर रोखडेंच ते (आपल्या थडग्यांतल्यान) वाट पळयत उठले (देवाच्या निर्णयाची).
فَارْتَقِبْ يَوْمَ تَأْتِى السَّمَاۤءُ بِدُخَانٍ مُّبِيْنٍ
fartaqib yauma ta'tis-samā'u bidukhānim mubīn(in).
देखून मळब निवळ धुकें हाडटा त्या दिसाची वाट पळयात,
يَوْمَ تَشَقَّقُ الْاَرْضُ عَنْهُمْ سِرَاعًا ۗذٰلِكَ حَشْرٌ عَلَيْنَا يَسِيْرٌ
yauma tasyaqqaqul-arḍu ‘anhum sirā‘ā(n), żālika ḥasyrun ‘alainā yasīr(un).
(म्हळ्यार) ज्या दिसा धर्तरी फुटतली, त्या दिसा ते बेगीन भायर सरतले. ती आमकां सोपी मेळावो.
كُلُّ مَنْ عَلَيْهَا فَانٍۖ
kullu man ‘alaihā fān(in).
पृथ्वीचेर सगळें नाश जातलें,
فَاِذَا انْشَقَّتِ السَّمَاۤءُ فَكَانَتْ وَرْدَةً كَالدِّهَانِۚ
fa iżansyaqqatis-samā'u fa kānat wardatan kad-dihān(i).
म्हणजे जेन्ना मळब फुटून (चमकपी) तेलाभशेन गुलाब तांबडें जालां.
اِذَا وَقَعَتِ الْوَاقِعَةُۙ
iżā waqa‘atil-wāqi‘ah(tu).
जेन्ना न्यायाचो दीस येता तेन्ना .
خَافِضَةٌ رَّافِعَةٌ
khāfiḍatur rāfi‘ah(tun).
(घटना) नम्र (एक गट) आनी उंच (दुसरो गट) केलो.
اِذَا رُجَّتِ الْاَرْضُ رَجًّاۙ
iżā rujjatil-arḍu rajjā(n).
जेन्ना धर्तरी इतली खर हालचाल जाता, तेन्ना
وَّبُسَّتِ الْجِبَالُ بَسًّاۙ
wa bussatil-jibālu bassā(n).
आनी दोंगर चडांत चड नश्ट जाले,
فَكَانَتْ هَبَاۤءً مُّنْۢبَثًّاۙ
fa kānat habā'am mumbaṡṡā(n).
मागीर तो उडपी धुल्ल जाता,
وَّحُمِلَتِ الْاَرْضُ وَالْجِبَالُ فَدُكَّتَا دَكَّةً وَّاحِدَةًۙ
wa ḥumilatil-arḍu wal-jibālu fa dukkatā dakkataw wāḥidah(tan).
आनी धर्तरी आनी दोंगर उखलून एकाच क्रॅशांत एकठांय उडयले.
وَانْشَقَّتِ السَّمَاۤءُ فَهِيَ يَوْمَىِٕذٍ وَّاهِيَةٌۙ
wansyaqqatis-samā'u fahiya yauma'iżiw wāhiyah(tun).
आनी सर्ग फाटीं पडले, कारण त्या दिसा सर्ग नाजूक आशिल्लो.
يَوْمَ تَكُوْنُ السَّمَاۤءُ كَالْمُهْلِۙ
yauma takūnus-samā'u kal-muhl(i).
(उगडास) मळब वितळिल्ल्या तांब्या सारको जाता तो दीस,
وَتَكُوْنُ الْجِبَالُ كَالْعِهْنِۙ
wa takūnul-jibālu kal-‘ihn(i).
आनी दोंगर पिसां सारके (उडपी),
يَوْمَ تَرْجُفُ الْاَرْضُ وَالْجِبَالُ وَكَانَتِ الْجِبَالُ كَثِيْبًا مَّهِيْلًا
yauma tarjuful-arḍu wal-jibālu wa kānatil-jibālu kaṡībam mahīlā(n).
(उगडास) जो दीस धर्तरी आनी दोंगर खर हालोवंक लागतले आनी ते रेंवाच्या राशीं सारके जातले.
ۨالسَّمَاۤءُ مُنْفَطِرٌۢ بِهٖۗ كَانَ وَعْدُهٗ مَفْعُوْلًا
as-samā'u munfaṭirum bih(ī), kāna wa‘duhū maf‘ūlā(n).
त्या दिसा मळब फुटलें. देवाचें उतर नक्कीच साकार जातलें.
فَاِذَا بَرِقَ الْبَصَرُۙ
fa iżā bariqal-baṣar(u).
म्हणजे जेन्ना तुमचे दोळे रूंद जातात (भंय),
وَخَسَفَ الْقَمَرُۙ
wa khasafal-qamar(u).
आनी चंद्राचो उजवाड ना जाला,
وَجُمِعَ الشَّمْسُ وَالْقَمَرُۙ
wa jumi‘asy-syamsu wal-qamar(u).
मागीर सूर्य आनी चंद्र जमले,
فَاِذَا النُّجُوْمُ طُمِسَتْۙ
fa iżan-nujūmu ṭumisat.
म्हणजे जेन्ना नखेत्रां मिटयतात तेन्ना .
وَاِذَا السَّمَاۤءُ فُرِجَتْۙ
wa iżas-samā'u furijat.
आनी मळब फाटीं पडल्यार,
وَاِذَا الْجِبَالُ نُسِفَتْۙ
wa iżal-jibālu nusifat.
आनी जेन्ना दोंगर धुल्ल जातात तेन्ना
وَّفُتِحَتِ السَّمَاۤءُ فَكَانَتْ اَبْوَابًاۙ
wa futiḥatis-samā'u fa kānat abwābā(n).
आनी सर्ग उगडलें आनी थंय जायतीं दारां आशिल्लीं.
وَّسُيِّرَتِ الْجِبَالُ فَكَانَتْ سَرَابًاۗ
wa suyyiratil-jibālu fa kānat sarābā(n).
आनी दोंगर अशे तरेन धांवडायले की ते मिराज जाले.
اِذَا الشَّمْسُ كُوِّرَتْۖ
iżasy-syamsu kuwwirat.
जेन्ना सुर्याक गुठलायतात तेन्ना .
وَاِذَا النُّجُوْمُ انْكَدَرَتْۖ
wa iżan-nujūmunkadarat.
आनी नखेत्रां पडटना,
وَاِذَا الْجِبَالُ سُيِّرَتْۖ
wa iżal-jibālu suyyirat.
आनी दोंगर नश्ट जातकच,
وَاِذَا الْعِشَارُ عُطِّلَتْۖ
wa iżal-‘isyāru ‘uṭṭilat.
आनी गुरवार उंट सोडून दिल्यार (पळयले नात),
وَاِذَا الْوُحُوْشُ حُشِرَتْۖ
wa iżal-wuḥūsy ḥusyirat.
आनी रानवटी जनावरां एकठांय केल्यार,
وَاِذَا الْبِحَارُ سُجِّرَتْۖ
wa iżal-biḥāru sujjirat.
आनी दर्या गरम जातकच .
وَاِذَا النُّفُوْسُ زُوِّجَتْۖ
wa iżan-nufūsu zuwwijat.
आनी जेन्ना आत्मे (शरीराकडेन) एकवटीत जातात, तेन्ना
وَاِذَا الْمَوْءٗدَةُ سُىِٕلَتْۖ
wa iżal-mau'ūdatu su'ilat.
आनी जिवें पुरून दवरल्ल्या बाळंटीण चलयांक विचारलें जाल्यार
بِاَيِّ ذَنْۢبٍ قُتِلَتْۚ
bi'ayyi żambin qutilat.
खंयच्या पातकाक लागून ताका मारलो?
وَاِذَا الصُّحُفُ نُشِرَتْۖ
wa iżaṣ-ṣuḥufu nusyirat.
आनी जेन्ना पानां (दानधर्माचे नोंदी) रूंद उगडल्यात तेन्ना
وَاِذَا السَّمَاۤءُ كُشِطَتْۖ
wa iżas-samā'u kusyiṭat.
आनी मळब विरगळ्ळ्या उपरांत .
وَاِذَا الْجَحِيْمُ سُعِّرَتْۖ
wa iżal-jaḥīmu su‘‘irat.
आनी जेन्ना जाहीमाचें नरक प्रज्वलित जाता तेन्ना
اِذَا السَّمَاۤءُ انْفَطَرَتْۙ
iżas-samā'unfaṭarat.
जेन्ना मळब फुटता तेन्ना .
وَاِذَا الْكَوَاكِبُ انْتَثَرَتْۙ
wa iżal-kawākibuntaṡarat.
आनी जेन्ना पडपी नखेत्रां शिंपडटात तेन्ना
وَاِذَا الْبِحَارُ فُجِّرَتْۙ
wa iżal-biḥāru fujjirat.
आनी दर्या व्हांवता तेन्ना .
اِذَا السَّمَاۤءُ انْشَقَّتْۙ
iżas-samā'unsyaqqat.
जेन्ना मळब फुटता तेन्ना .
وَاَذِنَتْ لِرَبِّهَا وَحُقَّتْۙ
wa ażinat lirabbihā wa ḥuqqat.
आनी ताच्या प्रभूचें आज्ञापालन कर आनी आज्ञापालन करुंक जाय,