اِنَّ فِيْ خَلْقِ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِ وَاخْتِلَافِ الَّيْلِ وَالنَّهَارِ وَالْفُلْكِ الَّتِيْ تَجْرِيْ فِى الْبَحْرِ بِمَا يَنْفَعُ النَّاسَ وَمَآ اَنْزَلَ اللّٰهُ مِنَ السَّمَاۤءِ مِنْ مَّاۤءٍ فَاَحْيَا بِهِ الْاَرْضَ بَعْدَ مَوْتِهَا وَبَثَّ فِيْهَا مِنْ كُلِّ دَاۤبَّةٍ ۖ وَّتَصْرِيْفِ الرِّيٰحِ وَالسَّحَابِ الْمُسَخَّرِ بَيْنَ السَّمَاۤءِ وَالْاَرْضِ لَاٰيٰتٍ لِّقَوْمٍ يَّعْقِلُوْنَ
inna fī khalqis-samāwāti wal-arḍi wakhtilāfil-laili wan-nahāri wal-fulkil-latī tajrī fil-baḥri bimā yanfa‘un-nāsa wa mā anzalallāhu minas-samā'i mim mā'in fa aḥyā bihil-arḍa ba‘da mautihā wa baṡṡa fīhā min kulli dābbah(tin), wa taṣrīfir-riyāḥi was-saḥābil-musakhkhari bainas-samā'i wal-arḍi la'āyātil liqaumiy ya‘qilūn(a).
მართლაც, ცათა და მიწის შექმნაში, დღისა და ღამის მონაცვლეობაში, ზღვაში მცურავ გემებში, რაც კაცობრიობას სარგებელს მოუტანს, წყალში, რომელსაც ალლაჰი ზეციდან აგზავნის და მისით აცოცხლებს დედამიწას მისი სიკვდილის შემდეგ და ავრცელებს მასში ყველანაირ ცხოველს, და ცასა და მიწას შორის მყოფი ქარებისა და ღრუბლების ცვლილებაში - ნამდვილად არის ნიშნები გონიერი ხალხისთვის.
وَهُوَ الَّذِيْ يُرْسِلُ الرِّيٰحَ بُشْرًاۢ بَيْنَ يَدَيْ رَحْمَتِهٖۗ حَتّٰٓى اِذَآ اَقَلَّتْ سَحَابًا ثِقَالًا سُقْنٰهُ لِبَلَدٍ مَّيِّتٍ فَاَنْزَلْنَا بِهِ الْمَاۤءَ فَاَخْرَجْنَا بِهٖ مِنْ كُلِّ الثَّمَرٰتِۗ كَذٰلِكَ نُخْرِجُ الْمَوْتٰى لَعَلَّكُمْ تَذَكَّرُوْنَ
wa huwal-lażī yursilur-riyāḥa busyram baina yadai raḥmatih(ī), ḥattā iżā aqallat saḥāban ṡiqālan suqnāhu libaladim mayyitin fa anzalnā bihil-mā'a fa akhrajnā bihī min kulliṡ-ṡamarāt(i), każālika nukhrijul-mautā la‘allakum tażakkarūn(a).
ის არის ის, ვინც ქარს სასიხარულო ცნობის მატარებლად უბერავს, მისი წყალობის (წვიმის) მოსვლამდე, რათა როდესაც ქარი ღრუბლებს მოიტანს, ჩვენ მათ უნაყოფო ადგილას მივყავართ, შემდეგ კი წვიმას ვაგზავნით იმ ადგილას. შემდეგ ამ წვიმით სხვადასხვა სახის ხილს ვზრდით. ასე აღვადგენთ მკვდრებს, იმედია, თქვენ ამას ისწავლით.
هُوَ الَّذِيْ يُرِيْكُمُ الْبَرْقَ خَوْفًا وَّطَمَعًا وَّيُنْشِئُ السَّحَابَ الثِّقَالَۚ
huwal-lażī yurīkumul -barqa khaufaw wa ṭama‘aw wa yunsyi'us -saḥābaṡ-ṡiqāl(a).
ის გიჩვენებთ ელვას, შიშსა და იმედს წარმოშობს და ღრუბლებს ქმნის.
هُوَ الَّذِيْٓ اَنْزَلَ مِنَ السَّمَاۤءِ مَاۤءً لَّكُمْ مِّنْهُ شَرَابٌ وَّمِنْهُ شَجَرٌ فِيْهِ تُسِيْمُوْنَ
huwal-lażī anzala minas-samā'i mā'al lakum minhu syarābuw wa minhu syajarun fīhi tusīmūn(a).
ის არის, ვინც ზეციდან წყალს (წვიმას) გიგზავნით, რომლის ნაწილი სასმელად არის განკუთვნილი, ნაწილი კი (განოყიერებს) მცენარეებს, რომლითაც თქვენს პირუტყვს აძოვებთ.
اَلَمْ تَرَ اَنَّ اللّٰهَ يُزْجِيْ سَحَابًا ثُمَّ يُؤَلِّفُ بَيْنَهٗ ثُمَّ يَجْعَلُهٗ رُكَامًا فَتَرَى الْوَدْقَ يَخْرُجُ مِنْ خِلٰلِهٖۚ وَيُنَزِّلُ مِنَ السَّمَاۤءِ مِنْ جِبَالٍ فِيْهَا مِنْۢ بَرَدٍ فَيُصِيْبُ بِهٖ مَنْ يَّشَاۤءُ وَيَصْرِفُهٗ عَنْ مَّنْ يَّشَاۤءُۗ يَكَادُ سَنَا بَرْقِهٖ يَذْهَبُ بِالْاَبْصَارِ ۗ
alam tara annallāha yuzjī saḥāban ṡumma yu'allifu bainahū ṡumma yaj‘aluhū rukāman fa taral-wadqa yakhruju min khilālih(ī), wa yunazzilu minas-samā'i min jibālin fīhā mim baradin fa yuṣību bihī may yasyā'u wa yaṣrifuhū ‘am may yasyā'(u), yakādu sanā barqihī yażhabu bil-abṣār(i).
ნუთუ ვერ ხედავ, რომ ალლაჰი ღრუბლებს ნელა ამოძრავებს, შემდეგ აგროვებს მათ, შემდეგ აგროვებს მათ და შემდეგ ხედავ, როგორ მოდის წვიმა ნაპრალებიდან და ასევე ყინულის მარცვლებს აგზავნის ციდან, (ანუ) (ღრუბლების გროვებიდან, როგორც) მთებიდან, შემდეგ კი ყინულის მარცვლებს აყრის ვისაც სურს და აშორებს მათ ვისგანაც სურს. ელვის ციმციმმა თითქმის შეუძლებელი გახადა ხილვა.
وَهُوَ الَّذِيْٓ اَرْسَلَ الرِّيَاحَ بُشْرًاۢ بَيْنَ يَدَيْ رَحْمَتِهٖۚ وَاَنْزَلْنَا مِنَ السَّمَاۤءِ مَاۤءً طَهُوْرًا ۙ
wa huwal-lażī arsalar-riyāḥa busyram baina yadai raḥmatih(ī), wa anzalnā minas-samā'i mā'an ṭahūrā(n).
და ის არის, ვინც ქარებს თავისი წყალობის (წვიმის) წინ სასიხარულო ამბის მქადაგებლებად აგზავნის და ჩვენ ციდან წმინდა წყალს ვაგზავნით,
اَللّٰهُ الَّذِيْ يُرْسِلُ الرِّيٰحَ فَتُثِيْرُ سَحَابًا فَيَبْسُطُهٗ فِى السَّمَاۤءِ كَيْفَ يَشَاۤءُ وَيَجْعَلُهٗ كِسَفًا فَتَرَى الْوَدْقَ يَخْرُجُ مِنْ خِلٰلِهٖۚ فَاِذَآ اَصَابَ بِهٖ مَنْ يَّشَاۤءُ مِنْ عِبَادِهٖٓ اِذَا هُمْ يَسْتَبْشِرُوْنَۚ
allāhul-lażī yursilur-riyāḥa fatuṡīru saḥāban fayabsuṭuhū fis-samā'i kaifa yasyā'u wa yaj‘aluhū kisafan fataral-wadqa yakhruju min khilālih(ī), fa'iżā aṣāba bihī may yasyā'u min ‘ibādihī iżā hum yastabsyirūn(a).
ალაჰია, რომელიც ქარს აგზავნის, შემდეგ ქარი ამოძრავებს ღრუბლებს და ალაჰი ცაში ანაწილებს მათ, როგორც სურს, და აქცევს მათ გროვად, შემდეგ კი ხედავთ, რომ წვიმა მოდის ნაპრალებიდან და როდესაც ის უგზავნის მას თავის მსახურებს, ვისაც სურს, ისინი უეცრად გაიხარებენ.
وَاللّٰهُ الَّذِيْٓ اَرْسَلَ الرِّيٰحَ فَتُثِيْرُ سَحَابًا فَسُقْنٰهُ اِلٰى بَلَدٍ مَّيِّتٍ فَاَحْيَيْنَا بِهِ الْاَرْضَ بَعْدَ مَوْتِهَاۗ كَذٰلِكَ النُّشُوْرُ
wallāhul-lażī arsalar-riyāḥa fatuṡīru saḥāban fasuqnāhu ilā baladim mayyitin fa'aḥyainā bihil-arḍa ba‘da mautihā, każālikan-nusyūr(u).
და ალლაჰია, რომელიც ქარებს აგზავნის და ისინი ღრუბლებს აღძრავენ და ჩვენ მათ მკვდარი მიწისკენ მივმართავთ და მისით ვაცოცხლებთ დედამიწას მისი სიკვდილის შემდეგ. ასეთია აღდგომა.
وَّاَنْزَلْنَا مِنَ الْمُعْصِرٰتِ مَاۤءً ثَجَّاجًاۙ
wa anzalnā minal-mu‘ṣirāti mā'an ṡajjājā(n).
და ღრუბლებიდან კოკისპირული წვიმა ჩამოვუშვით,
وَالسَّمَاۤءِ ذَاتِ الرَّجْعِۙ
was-samā'i żātir-raj‘(i).
ცას ვფიცავარ, რომელიც წვიმას შეიცავს,