۞ يَسْـَٔلُوْنَكَ عَنِ الْخَمْرِ وَالْمَيْسِرِۗ قُلْ فِيْهِمَآ اِثْمٌ كَبِيْرٌ وَّمَنَافِعُ لِلنَّاسِۖ وَاِثْمُهُمَآ اَكْبَرُ مِنْ نَّفْعِهِمَاۗ وَيَسْـَٔلُوْنَكَ مَاذَا يُنْفِقُوْنَ ەۗ قُلِ الْعَفْوَۗ كَذٰلِكَ يُبَيِّنُ اللّٰهُ لَكُمُ الْاٰيٰتِ لَعَلَّكُمْ تَتَفَكَّرُوْنَۙ
yas'alūnaka ‘anil-khamri wal-maisir(i), qul fīhimā iṡmun kabīrw wa manāfi‘u lin nās(i), wa iṡmuhumā akbaru min naf‘ihimā, wa yas'alūnaka māżā yunfiqūn(a), qulil-‘afw(a), każālika yubayyinullāhu lakumul-āyāti la‘allakum tatafakkarūn(a).
तांणी तुमकां (मुहंमदाक) सोरो आनी जुगार हांचे विशीं विचारलें. म्हणचें, "दोनूय गजालींनी व्हडलें पातक आनी मनशांक कांय फायदो. पूण फायद्या परस पातक व्हड." आनी ते तुमकां (बद्दल) विचारतात की तांणी (खर्च करपाक जाय) कितें. म्हणचें, “अतिरिक्त (गरजेचें).” अशे तरेन अल्ला तुमकां आपले आयत समजायता, जाका लागून तुमकां दिसता,