۞ يَسْـَٔلُوْنَكَ عَنِ الْخَمْرِ وَالْمَيْسِرِۗ قُلْ فِيْهِمَآ اِثْمٌ كَبِيْرٌ وَّمَنَافِعُ لِلنَّاسِۖ وَاِثْمُهُمَآ اَكْبَرُ مِنْ نَّفْعِهِمَاۗ وَيَسْـَٔلُوْنَكَ مَاذَا يُنْفِقُوْنَ ەۗ قُلِ الْعَفْوَۗ كَذٰلِكَ يُبَيِّنُ اللّٰهُ لَكُمُ الْاٰيٰتِ لَعَلَّكُمْ تَتَفَكَّرُوْنَۙ
yas'alūnaka ‘anil-khamri wal-maisir(i), qul fīhimā iṡmun kabīrw wa manāfi‘u lin nās(i), wa iṡmuhumā akbaru min naf‘ihimā, wa yas'alūnaka māżā yunfiqūn(a), qulil-‘afw(a), każālika yubayyinullāhu lakumul-āyāti la‘allakum tatafakkarūn(a).
Һинән (Мөхәммәттән) араҡы һәм ҡомарлы уйындар тураһында һораштылар. Әйт: «Икеһендә лә ҙур гонаһ бар, кешеләр өсөн ниндәйҙер файҙа бар. Әммә гонаһ файҙанан ҙурыраҡ». Һәм улар һинән нимә сарыф итергә тейешлеген һорай. «(Кәрәкле нәмәләрҙән) артыҡлыҡ» тип әйтегеҙ. Аллаһы Тәғәлә һеҙгә аяттарын шулай аңлата, һеҙ уйларһығыҙ: