اُتْلُ مَآ اُوْحِيَ اِلَيْكَ مِنَ الْكِتٰبِ وَاَقِمِ الصَّلٰوةَۗ اِنَّ الصَّلٰوةَ تَنْهٰى عَنِ الْفَحْشَاۤءِ وَالْمُنْكَرِ ۗوَلَذِكْرُ اللّٰهِ اَكْبَرُ ۗوَاللّٰهُ يَعْلَمُ مَا تَصْنَعُوْنَ
utlu mā ūḥiya ilaika minal-kitābi wa aqimiṣ-ṣalāh(ta), innaṣ-ṣalāta tanhā ‘anil-faḥsyā'i wal-munkar(i), wa lażikrullāhi akbar(u), wallāhu ya‘lamu mā taṣna‘ūn(a).
کتاب (قرآن) را که به تو وحی شده بخوان و نماز را برپا دار. به‌راستی نماز از کارهای زشت و ناپسند بازمی‌دارد. و (بدانید) یاد خدا (نماز) بزرگ‌تر (از دیگر عبادات) است. خدا آنچه را انجام می‌دهید، می‌داند.
وَاذْكُرْنَ مَا يُتْلٰى فِيْ بُيُوْتِكُنَّ مِنْ اٰيٰتِ اللّٰهِ وَالْحِكْمَةِۗ اِنَّ اللّٰهَ كَانَ لَطِيْفًا خَبِيْرًا ࣖ
ważkurna mā yutlā fī buyūtikunna min āyātillāhi wal-ḥikmah(ti), innallāha kāna laṭīfan khabīrā(n).
و آنچه در خانه‌هایتان از آیات خداوند و حکمت خوانده می‌شود به یاد آورید. به‌راستی خداوند لطیف و آگاه است.
اِنَّ الَّذِيْنَ يَتْلُوْنَ كِتٰبَ اللّٰهِ وَاَقَامُوا الصَّلٰوةَ وَاَنْفَقُوْا مِمَّا رَزَقْنٰهُمْ سِرًّا وَّعَلَانِيَةً يَّرْجُوْنَ تِجَارَةً لَّنْ تَبُوْرَۙ
innal-lażīna yatlūna kitāballāhi wa aqāmuṣ-ṣalāta wa anfaqū mimmā razaqnāhum sirraw wa ‘alāniyatay yarjūna tijāratal lan tabūr(a).
به‌راستی کسانی که کتاب خداوند (قرآن) را می‌خوانند و نماز را برپا می‌دارند و از آنچه به آن‌ها روزی داده‌ایم در پنهان و آشکار انفاق می‌کنند، به تجارتی امید دارند که هرگز زیان نمی‌بیند،
سَنُقْرِئُكَ فَلَا تَنْسٰىٓ ۖ
sanuqri'uka falā tansā.
ما (قرآن را) بر تو (محمد) می‌خوانیم تا فراموش نکنی،