اِنَّ الَّذِيْنَ جَاۤءُوْ بِالْاِفْكِ عُصْبَةٌ مِّنْكُمْۗ لَا تَحْسَبُوْهُ شَرًّا لَّكُمْۗ بَلْ هُوَ خَيْرٌ لَّكُمْۗ لِكُلِّ امْرِئٍ مِّنْهُمْ مَّا اكْتَسَبَ مِنَ الْاِثْمِۚ وَالَّذِيْ تَوَلّٰى كِبْرَهٗ مِنْهُمْ لَهٗ عَذَابٌ عَظِيْمٌ
innal-lażīna jā'ū bil-ifki ‘uṣbatum minkum, lā taḥsabūhu syarral lakum, bal huwa khairul lakum, likullimri'im minhum maktasaba minal-iṡm(i), wal-lażī tawallā kibrahū minhum lahū ‘ażābun ‘aẓīm(un).
Ба дурустӣ, касоне, ки хабари дурӯғ меоранд, низ дар миёни шумо ҳастанд. Фикр накунед, ки ин барои шумо бад аст, балки барои шумо хайр аст. Ҳар яки онҳо ба сабаби гуноҳони худ ҷазо хоҳанд гирифт. Ва ҳар кӣ аз онҳо бештарин саҳмро ба дӯш гирад, азобе бузург хоҳад дошт.
لَوْلَآ اِذْ سَمِعْتُمُوْهُ ظَنَّ الْمُؤْمِنُوْنَ وَالْمُؤْمِنٰتُ بِاَنْفُسِهِمْ خَيْرًاۙ وَّقَالُوْا هٰذَآ اِفْكٌ مُّبِيْنٌ
lau lā iż sami‘tumūhu ẓannal-mu'minūna wal-mu'minātu bi'anfusihim khairā(n), wa qālū hāżā ifkum mubīn(un).
Чаро мӯъминон ва мӯъминон дар бораи худ фикрҳои нек намекунанд, вақте ки шумо хабари дурӯғро мешунавед ва мегӯед: «Ин (хабар) дурӯғи воқеӣ аст».
لَوْلَا جَاۤءُوْ عَلَيْهِ بِاَرْبَعَةِ شُهَدَاۤءَۚ فَاِذْ لَمْ يَأْتُوْا بِالشُّهَدَاۤءِ فَاُولٰۤىِٕكَ عِنْدَ اللّٰهِ هُمُ الْكٰذِبُوْنَ
lau lā jā'ū ‘alaihi bi'arba‘ati syuhadā'(a), fa iż lam ya'tū bisy-syuhadā'i fa ulā'ika ‘indallāhi humul-kāżibūn(a).
Чаро онҳо (касоне, ки онҳоро айбдор карданд) чаҳор шоҳид наоварданд? Зеро онҳо шоҳид наоварданд, дар назди Худо дурӯғгӯянд.
وَلَوْلَا فَضْلُ اللّٰهِ عَلَيْكُمْ وَرَحْمَتُهٗ فِى الدُّنْيَا وَالْاٰخِرَةِ لَمَسَّكُمْ فِيْ مَآ اَفَضْتُمْ فِيْهِ عَذَابٌ عَظِيْمٌ
wa lau lā faḍlullāhi ‘alaikum wa raḥmatuhū fid-dun-yā wal-ākhirati lamassakum fīmā afaḍtum fīhi ‘ażābun ‘aẓīm(un).
Ва агар фазлу раҳмати Худо дар ин дунё ва охират бар шумо намебуд, ба сабаби он чизе, ки дар бораи он мегуфтед (хабари дурӯғ), азоби бузурге ба шумо мерасид.
اِذْ تَلَقَّوْنَهٗ بِاَلْسِنَتِكُمْ وَتَقُوْلُوْنَ بِاَفْوَاهِكُمْ مَّا لَيْسَ لَكُمْ بِهٖ عِلْمٌ وَّتَحْسَبُوْنَهٗ هَيِّنًاۙ وَّهُوَ عِنْدَ اللّٰهِ عَظِيْمٌ ۚ
iż talaqqaunahū bi'alsinatikum wa taqūlūna bi'afwāhikum mā laisa lakum bihī ‘ilmuw wa taḥsabūnahū hayyinā(n), wa huwa ‘indallāhi ‘aẓīm(un).
(Ёд кун), вақте ки шумо онро (хабари дурӯғро) ба даҳон мегирифтед ва бо даҳони худ чизеро мегуфтед, ки аз он огоҳ набудед ва онро кори хурд меҳисобидед, дар ҳоле ки дар назди Худо ин кори бузург буд.
وَلَوْلَآ اِذْ سَمِعْتُمُوْهُ قُلْتُمْ مَّا يَكُوْنُ لَنَآ اَنْ نَّتَكَلَّمَ بِهٰذَاۖ سُبْحٰنَكَ هٰذَا بُهْتَانٌ عَظِيْمٌ
wa lau lā iż sami‘tumūhu qultum mā yakūnu lanā an natakallama bihāżā, subḥānaka hāżā buhtānun ‘aẓīm(un).
Ва чаро вақте ки инро мешунавед, намегӯед: «Барои мо шоиста нест, ки дар ин бора сӯҳбат кунем. Ту покӣ, ин дурӯғи бузургест».
يٰٓاَيُّهَا النَّبِيُّ لِمَ تُحَرِّمُ مَآ اَحَلَّ اللّٰهُ لَكَۚ تَبْتَغِيْ مَرْضَاتَ اَزْوَاجِكَۗ وَاللّٰهُ غَفُوْرٌ رَّحِيْمٌ
yā ayyuhan-nabiyyu lima tuḥarrimu mā aḥallallāhu lak(a), tabtagī marḍāta azwājik(a), wallāhu gafūrur raḥīm(un).
Эй паёмбар, чаро чизеро, ки Худо бар ту ҳалол кардааст, ҳаром мекунӣ? Оё мехоҳӣ занонатро хушнуд созӣ? Ва Худо бахшанда ва меҳрубон аст!
قَدْ فَرَضَ اللّٰهُ لَكُمْ تَحِلَّةَ اَيْمَانِكُمْۚ وَاللّٰهُ مَوْلٰىكُمْۚ وَهُوَ الْعَلِيْمُ الْحَكِيْمُ
qad faraḍallāhu lakum taḥillata aimānikum, wallāhu maulākum, wa huwal-‘alīmul-ḥakīm(u).
Ба дурустӣ, Худо шуморо водор кардааст, ки аз савгандҳоятон парҳез кунед; ва Худо нигаҳбони шумост ва Ӯ доно ва ҳаким аст.
وَاِذْ اَسَرَّ النَّبِيُّ اِلٰى بَعْضِ اَزْوَاجِهٖ حَدِيْثًاۚ فَلَمَّا نَبَّاَتْ بِهٖ وَاَظْهَرَهُ اللّٰهُ عَلَيْهِ عَرَّفَ بَعْضَهٗ وَاَعْرَضَ عَنْۢ بَعْضٍۚ فَلَمَّا نَبَّاَهَا بِهٖ قَالَتْ مَنْ اَنْۢبَاَكَ هٰذَاۗ قَالَ نَبَّاَنِيَ الْعَلِيْمُ الْخَبِيْرُ
wa iż asarran-nabiyyu ilā ba‘ḍi azwājihī ḥadīṡā(n), falammā nabba'at bihī wa aẓharahullāhu ‘alaihi ‘arrafa ba‘ḍahū wa a‘raḍa ‘am baḍ(in), falammā nabba'ahā bihī qālat man amba'aka hāżā, qāla nabba'aniyal-‘alīmul-khabīr(u).
Ва ба ёд оред, вақте ки Паёмбар (с) бо яке аз ҳамсаронаш (Ҳафса) дар бораи ҳодисае пинҳонӣ сӯҳбат кард. Сипас, вай онро (ба Оиша) нақл кард ва Аллоҳ (аз он) ба ӯ хабар дод, сипас (Пайғамбар) баъзе аз онро (Ҳафса) ба ӯ хабар дод ва баъзе аз онро пинҳон кард. Пас, вақте ки Паёмбар (с) онро ба вай (Ҳафса) нақл кард, вай пурсид: «Кӣ туро аз ин хабар дод?» Паёмбар (с) гуфт: «Худои доно ва огоҳ маро хабар дод».
اِنْ تَتُوْبَآ اِلَى اللّٰهِ فَقَدْ صَغَتْ قُلُوْبُكُمَاۚ وَاِنْ تَظٰهَرَا عَلَيْهِ فَاِنَّ اللّٰهَ هُوَ مَوْلٰىهُ وَجِبْرِيْلُ وَصَالِحُ الْمُؤْمِنِيْنَۚ وَالْمَلٰۤىِٕكَةُ بَعْدَ ذٰلِكَ ظَهِيْرٌ
in tatūbā ilallāhi faqad ṣagat qulūbukumā, wa in taẓāharā ‘alaihi fa innallāha huwa maulāhu wa jibrīlu wa ṣāliḥul-mu'minīn(a), wal-malā'ikatu ba‘da żālika ẓahīr(un).
Агар шумо ҳарду ба сӯи Худо тавба кунед, пас дилҳои шумо ҳарду ба сӯи қабули ҳақиқат моил шудаанд; ва агар шумо ба якдигар дар озор додани Паёмбар кумак кунед, пас, бешубҳа, Худо ва Ҷабраил ва мӯъминони солеҳ нигаҳбони ӯ хоҳанд буд; ва ҷуз ин фариштагон ёварони ӯ ҳастанд.
عَسٰى رَبُّهٗٓ اِنْ طَلَّقَكُنَّ اَنْ يُّبْدِلَهٗٓ اَزْوَاجًا خَيْرًا مِّنْكُنَّ مُسْلِمٰتٍ مُّؤْمِنٰتٍ قٰنِتٰتٍ تٰۤىِٕبٰتٍ عٰبِدٰتٍ سٰۤىِٕحٰتٍ ثَيِّبٰتٍ وَّاَبْكَارًا
‘asā rabbuhū in ṭallaqakunna ay yubdilahū azwājan khairam minkunna muslimātim mu'minātin qānitātin tā'ibātin ‘ābidātin sā'iḥātin ṡayyibātiw wa abkārā(n).
Агар ӯ (Пайғамбар) шуморо талоқ диҳад, шояд Худо ба ҷои ӯ занонеро диҳад, ки аз шумо беҳтаранд, заноне, ки фармонбардоранд, мӯъминанд, фармонбардоранд, тавбакунандагонанд, ибодаткунандагонанд, рӯзадоранд, бевазанон ва бокираанд.