مَا كَانَ لِلنَّبِيِّ وَالَّذِيْنَ اٰمَنُوْٓا اَنْ يَّسْتَغْفِرُوْا لِلْمُشْرِكِيْنَ وَلَوْ كَانُوْٓا اُولِيْ قُرْبٰى مِنْۢ بَعْدِ مَا تَبَيَّنَ لَهُمْ اَنَّهُمْ اَصْحٰبُ الْجَحِيْمِ
mā kāna lin-nabiyyi wal-lażīna āmanū ay yastagfirū lil-musyrikīna wa lau kānū ulī qurbā mim ba‘di mā tabayyana lahum annahum aṣḥābul-jaḥīm(i).
Ɔ nin i fataman kɛ Ɲanmiɛn nuan ijɔfuɛ’n nin be nga be lafi i su’n be srɛ (Allah) kɛ ɔ yaci Ɲanmiɛn kpanngban’m be wun sa cɛ be, kannzɛ bɔbɔ be ti (i) osufuɛ’n, kɛ ɔ ko yo weiin be ɲrun kɛ Ɲanmiɛn kpanngban’m be ti blɔlɔ lɔfuɛ’n.
وَمَا كَانَ اسْتِغْفَارُ اِبْرٰهِيْمَ لِاَبِيْهِ اِلَّا عَنْ مَّوْعِدَةٍ وَّعَدَهَآ اِيَّاهُۚ فَلَمَّا تَبَيَّنَ لَهٗٓ اَنَّهٗ عَدُوٌّ لِّلّٰهِ تَبَرَّاَ مِنْهُۗ اِنَّ اِبْرٰهِيْمَ لَاَوَّاهٌ حَلِيْمٌ
wa mā kānastigfāru ibrāhīma li'abīhi illā ‘am mau‘idatiw wa‘adahā iyyāh(u), falammā tabayyana lahū annahū ‘aduwwul lillāhi tabarra'a minh(u), inna ibrāhīma la'awwāhun ḥalīm(un).
I sɔ’n ti’n, kɛ mɔ Ibrahim srɛli i baba’n i wun sa tɛ’n cɛ i (Allah’n), nán like uflɛ yɛ ɔ yoli ɔ, saan nda ng’ɔ tali i baba’n ti. Ɔ maan kɛ Abraamu wunnin i wlɛ weiin kɛ i baba ti Allah i kpɔfuɛ’n, Abraamu nin i be titili nun. Nanwlɛ, Ibrahim ti sran m’ɔ ti wɛtɛɛfuɛ kpa’n, m’ɔ ti aklunyefuɛ’n .
اِنَّكَ لَا تَهْدِيْ مَنْ اَحْبَبْتَ وَلٰكِنَّ اللّٰهَ يَهْدِيْ مَنْ يَّشَاۤءُ ۚوَهُوَ اَعْلَمُ بِالْمُهْتَدِيْنَ
innaka lā tahdī man aḥbabta wa lākinnallāha yahdī may yasyā'(u), wa huwa a‘lamu bil-muhtadīn(a).
Nanwlɛ, amun (Muhammad) amun kwlá kleman be nga amun klo be’n be atin, sanngɛ Allah kle sran ng’ɔ klo’n i atin, yɛ ɔ si be nga be klo kɛ be kle be atin’n be kpa.