فَانْطَلَقَاۗ حَتّٰٓى اِذَا رَكِبَا فِى السَّفِيْنَةِ خَرَقَهَاۗ قَالَ اَخَرَقْتَهَا لِتُغْرِقَ اَهْلَهَاۚ لَقَدْ جِئْتَ شَيْـًٔا اِمْرًا
fanṭalaqā, ḥattā iżā rakibā fis-safīnati khara ahā, qāla akharaqtahā litugriqa ahlahā, laqad ji'ta syai'an imrā(n).
Тэгээд тэд хоёул цааш яваад завинд суухад Мосе түүнийг нүхлэв. Тэр (Мосе): "Чи яагаад завинд нүх гаргасан юм бэ? Чи завин доторх хүмүүсийг нь живүүлсэн үү?" гэж асуув. Үнэхээр чи маш том нүгэл үйлджээ.
فَانْطَلَقَا ۗحَتّٰٓى اِذَا لَقِيَا غُلٰمًا فَقَتَلَهٗ ۙقَالَ اَقَتَلْتَ نَفْسًا زَكِيَّةً؈ۢبِغَيْرِ نَفْسٍۗ لَقَدْ جِئْتَ شَيْـًٔا نُّكْرًا ۔
fanṭalaqā, ḥattā iżā laqiyā gulāman fa qatalah(ū), qāla aqatalta nafsan zakiyyatam bigairi nafs(in), laqad ji'ta syai'an nukrā(n).
Тэгээд тэр хоёр алхаж яваад нэгэн залуутай тааралдахад тэр түүнийг алжээ. Тэр (Мосе) “Чи яагаад цэвэр ариун хүнийг алж байгаа юм бэ, тэр хүн өөр хүнийг алсан гэж биш үү? Үнэндээ чи маш буруу зүйл хийжээ” гэж хэлэв.
فَانْطَلَقَا ۗحَتّٰىٓ اِذَآ اَتَيَآ اَهْلَ قَرْيَةِ ِۨاسْتَطْعَمَآ اَهْلَهَا فَاَبَوْا اَنْ يُّضَيِّفُوْهُمَا فَوَجَدَا فِيْهَا جِدَارًا يُّرِيْدُ اَنْ يَّنْقَضَّ فَاَقَامَهٗ ۗقَالَ لَوْ شِئْتَ لَتَّخَذْتَ عَلَيْهِ اَجْرًا
fanṭalaqā, ḥattā iżā atayā ahla qaryatinistaṭ‘amā ahlahā fa abau ay yuḍayyifūhumā fa wajadā fīhā jidāray yurīdu ay yaqaḍḍa fa aqāmah(ū), qāla lau syi'ta lattakhażta ‘alaihi ajrā(n).
Тэгээд тэр хоёр цааш явав; тэгээд тэр хоёр нэгэн нутгийн оршин суугчдад ирэхдээ хоёулаа оршин суугчдаас зочлохыг хүссэн боловч тэд (тухайн нутгийн оршин суугчид) тэднийг зочлохыг хүсээгүй тул хоёулаа (тухайн нутагт) нурах шахсан байшингийн хана байгааг олж харав. Тэгээд тэр тэднийг тэгшлэв. Тэр (Мосе) "Хэрэв та хүсвэл үүнийхээ төлөө шагнал хүсч болно" гэж хэлэв.