فَانْطَلَقَاۗ حَتّٰٓى اِذَا رَكِبَا فِى السَّفِيْنَةِ خَرَقَهَاۗ قَالَ اَخَرَقْتَهَا لِتُغْرِقَ اَهْلَهَاۚ لَقَدْ جِئْتَ شَيْـًٔا اِمْرًا
fanṭalaqā, ḥattā iżā rakibā fis-safīnati khara ahā, qāla akharaqtahā litugriqa ahlahā, laqad ji'ta syai'an imrā(n).
मग ते दोघेही चालत गेले आणि एका जहाजावर चढले, आणि त्याने त्यात एक छिद्र केले. तो (मोशे) म्हणाला, "तुम्ही जहाजात छिद्र का केले, ज्यामुळे त्यातील प्रवासी बुडून मरतील? तुम्ही खरोखरच एक मोठे अन्याय केले आहे."
فَانْطَلَقَا ۗحَتّٰٓى اِذَا لَقِيَا غُلٰمًا فَقَتَلَهٗ ۙقَالَ اَقَتَلْتَ نَفْسًا زَكِيَّةً؈ۢبِغَيْرِ نَفْسٍۗ لَقَدْ جِئْتَ شَيْـًٔا نُّكْرًا ۔
fanṭalaqā, ḥattā iżā laqiyā gulāman fa qatalah(ū), qāla aqatalta nafsan zakiyyatam bigairi nafs(in), laqad ji'ta syai'an nukrā(n).
मग ते दोघे पुढे चालत गेले, जोपर्यंत ते एका तरुणाला भेटले आणि त्याने त्याला ठार मारले. तो (मोशे) म्हणाला, "तू एका निरपराध जिवाला का मारले, ज्याने कोणालाही ठार केले नव्हते? तू खरोखरच एक घृणास्पद कृत्य केले आहेस."
فَانْطَلَقَا ۗحَتّٰىٓ اِذَآ اَتَيَآ اَهْلَ قَرْيَةِ ِۨاسْتَطْعَمَآ اَهْلَهَا فَاَبَوْا اَنْ يُّضَيِّفُوْهُمَا فَوَجَدَا فِيْهَا جِدَارًا يُّرِيْدُ اَنْ يَّنْقَضَّ فَاَقَامَهٗ ۗقَالَ لَوْ شِئْتَ لَتَّخَذْتَ عَلَيْهِ اَجْرًا
fanṭalaqā, ḥattā iżā atayā ahla qaryatinistaṭ‘amā ahlahā fa abau ay yuḍayyifūhumā fa wajadā fīhā jidāray yurīdu ay yaqaḍḍa fa aqāmah(ū), qāla lau syi'ta lattakhażta ‘alaihi ajrā(n).
मग ते दोघेही चालत चालत एका लोकांच्या भूमीवर पोहोचले आणि त्यांनी त्या लोकांकडे आदरातिथ्य मागितले, परंतु त्यांनी त्यांचे आदरातिथ्य करण्यास नकार दिला. मग त्यांना (त्या भूमीत) एक घरची भिंत कोसळण्याच्या बेताची दिसली, तर त्याने (मोशेने) ती दुरुस्त केली. त्याने (मोशेने) म्हटले, "जर तुला वाटत असेल, तर त्याबद्दल तू मला मोबदला मागू शकतोस."