قَدْ نَرٰى تَقَلُّبَ وَجْهِكَ فِى السَّمَاۤءِۚ فَلَنُوَلِّيَنَّكَ قِبْلَةً تَرْضٰىهَا ۖ فَوَلِّ وَجْهَكَ شَطْرَ الْمَسْجِدِ الْحَرَامِ ۗ وَحَيْثُ مَا كُنْتُمْ فَوَلُّوْا وُجُوْهَكُمْ شَطْرَهٗ ۗ وَاِنَّ الَّذِيْنَ اُوْتُوا الْكِتٰبَ لَيَعْلَمُوْنَ اَنَّهُ الْحَقُّ مِنْ رَّبِّهِمْ ۗ وَمَا اللّٰهُ بِغَافِلٍ عَمَّا يَعْمَلُوْنَ
qad narā taqallubaka wajhika fis-samā'(i), fa lanuwalliyannaka qiblatan tarḍāhā, fawalli wajhaka syaṭral-masjidil-ḥarām(i), wa ḥaiṡumā kuntum fawallū wujūhakum syaṭrah(ū), wa innal-lażīna ūtul-kitāba laya‘lamūna annahul-ḥaqqu mir rabbihim, wa mallāhu bigāfilin ‘ammā ya‘malūn(a).
Мо чеҳраи туро (эй Муҳаммад), ки ба осмон менигарад, мебинем, пас туро ба сӯи қиблае, ки мехоҳӣ, мегардонем. Пас, чеҳраи худро ба сӯи Масҷидулҳаром кун. Ва ҳар ҷое ки бошӣ, чеҳраи худро ба сӯи он кун. Ва касоне, ки китоб дода шудаанд, медонанд, ки (интиқоли қибла) ҳақ аст аз ҷониби Парвардигорашон. Ва Худо аз он чӣ онҳо мекунанд, бехабар нест.
اَلَّذِيْنَ اٰتَيْنٰهُمُ الْكِتٰبَ يَعْرِفُوْنَهٗ كَمَا يَعْرِفُوْنَ اَبْنَاۤءَهُمْ ۗ وَاِنَّ فَرِيْقًا مِّنْهُمْ لَيَكْتُمُوْنَ الْحَقَّ وَهُمْ يَعْلَمُوْنَ
allażīna ātaināhumul-kitāba ya‘rifūnahū kamā ya‘rifūna abnā'ahum, wa inna farīqam minhum layaktumūnal-ḥaqqa wa hum ya‘lamūn(a).
Касоне, ки ба онҳо китоб (Таврот ва Инҷил) додаем, ӯро (Муҳаммад)-ро ҳамчун фарзандони худ мешиносанд, вале баъзе аз онҳо ҳақиқатро пинҳон мекунанд, дар ҳоле ки онро медонанд.
اِنَّ الَّذِيْنَ يَكْتُمُوْنَ مَآ اَنْزَلْنَا مِنَ الْبَيِّنٰتِ وَالْهُدٰى مِنْۢ بَعْدِ مَا بَيَّنّٰهُ لِلنَّاسِ فِى الْكِتٰبِۙ اُولٰۤىِٕكَ يَلْعَنُهُمُ اللّٰهُ وَيَلْعَنُهُمُ اللّٰعِنُوْنَۙ
innal-lażīna yaktumūna mā anzalnā minal-bayyināti wal-hudā mim ba‘di mā bayyannāhu lin-nāsi fil-kitāb(i), ulā'ika yal‘anuhumullāhu wa yal‘anuhumul-lā‘inūn(a).
Албатта, касоне, ки он чиро, ки мо нозил кардаем, ба шакли огоҳӣ ва ҳидоят, пас аз он ки онро дар китоб (Қуръон) барои мардум баён кардем, пинҳон мекунанд, онҳо ҳамон касоне ҳастанд, ки Худо ва лаънаткунандагон лаънат мекунанд.
اِنَّ الَّذِيْنَ يَكْتُمُوْنَ مَآ اَنْزَلَ اللّٰهُ مِنَ الْكِتٰبِ وَيَشْتَرُوْنَ بِهٖ ثَمَنًا قَلِيْلًاۙ اُولٰۤىِٕكَ مَا يَأْكُلُوْنَ فِيْ بُطُوْنِهِمْ اِلَّا النَّارَ وَلَا يُكَلِّمُهُمُ اللّٰهُ يَوْمَ الْقِيٰمَةِ وَلَا يُزَكِّيْهِمْ ۚوَلَهُمْ عَذَابٌ اَلِيْمٌ
innal-lażīna yaktumūna mā anzalallāhu minal-kitābi wa yasytarūna bihī ṡamanan qalīlā(n), ulā'ika mā ya'kulūna fī buṭūnihim illan-nāra wa lā yukallimuhumullāhu yaumal-qiyāmati wa lā yuzakkīhim, wa lahum ‘ażābun alīm(un).
Онҳо, ки китоберо, ки Худо нозил кардааст, пинҳон мекунанд ва онро ба баҳои андаке мефурӯшанд, шикамҳои худро ҷуз оташи ҷаҳаннам намехӯранд ва Худо дар рӯзи қиёмат онҳоро намепазирад ва покашон намекунад ва онҳоро азоби дарднок аст.
يٰٓاَهْلَ الْكِتٰبِ لِمَ تَكْفُرُوْنَ بِاٰيٰتِ اللّٰهِ وَاَنْتُمْ تَشْهَدُوْنَ
yā ahlal-kitābi lima takfurūna bi'āyātillāhi wa antum tasyhadūn(a).
Эй аҳли китоб, чаро оёти Аллоҳро инкор мекунед, дар ҳоле ки (ҳақиқатро) медонед?
يٰٓاَهْلَ الْكِتٰبِ لِمَ تَلْبِسُوْنَ الْحَقَّ بِالْبَاطِلِ وَتَكْتُمُوْنَ الْحَقَّ وَاَنْتُمْ تَعْلَمُوْنَ ࣖ
yā ahlal-kitābi lima talbisūnal-ḥaqqa bil-bāṭili wa taktumūnal-ḥaqqa wa antum ta‘lamūn.
Эй аҳли китоб, чаро ҳақро бо ботил омехта мекунед ва ҳақиқатро пинҳон мекунед, дар ҳоле ки медонед?
۞ وَمِنْ اَهْلِ الْكِتٰبِ مَنْ اِنْ تَأْمَنْهُ بِقِنْطَارٍ يُّؤَدِّهٖٓ اِلَيْكَۚ وَمِنْهُمْ مَّنْ اِنْ تَأْمَنْهُ بِدِيْنَارٍ لَّا يُؤَدِّهٖٓ اِلَيْكَ اِلَّا مَا دُمْتَ عَلَيْهِ قَاۤىِٕمًا ۗ ذٰلِكَ بِاَنَّهُمْ قَالُوْا لَيْسَ عَلَيْنَا فِى الْاُمِّيّٖنَ سَبِيْلٌۚ وَيَقُوْلُوْنَ عَلَى اللّٰهِ الْكَذِبَ وَهُمْ يَعْلَمُوْنَ
wa min ahlil-kitābi man in ta'manhu bi qinṭārin yu'addīhi ilaik(a), wa minhum man in ta'manhu bidīnāril lā yu'addīhi ilaika illā mā dumta ‘alaihi qā'imā(n), żālika bi'annahum qālū laisa ‘alainā fil-ummiyyīna sabīl(un), wa yaqūlūna ‘alallāhil-każiba wa hum ya‘lamūn(a).
Ва аз аҳли китоб касе ҳаст, ки агар ба ӯ моли зиёдеро амонат диҳӣ, онро ба ту бармегардонад. Ва аз онҳо касоне ҳастанд, ки агар ба ӯ динор амонат диҳӣ, онро ба ту барнамегардонад, магар ин ки ту онро бигирӣ. Ин ба он сабаб аст, ки мегӯянд: «Мо бар мардуми бесавод гуноҳе надорем». Онҳо бар Худо дурӯғ мегӯянд, ҳарчанд медонанд.
وَاِذْ اَخَذَ اللّٰهُ مِيْثَاقَ الَّذِيْنَ اُوْتُوا الْكِتٰبَ لَتُبَيِّنُنَّهٗ لِلنَّاسِ وَلَا تَكْتُمُوْنَهٗۖ فَنَبَذُوْهُ وَرَاۤءَ ظُهُوْرِهِمْ وَاشْتَرَوْا بِهٖ ثَمَنًا قَلِيْلًا ۗ فَبِئْسَ مَا يَشْتَرُوْنَ
wa iż akhażallāhu mīṡāqal-lażīna ūtul-kitāba latubayyinunnahū lin-nāsi wa lā taktumūnah(ū), fa nabażūhu warā'a ẓuhūrihim wasytarau bihī ṡamanan qalīlā(n), fa bi'sa mā yasytarūn(a).
Ва (ёд кунед), вақте ки Аллоҳ аз касоне, ки ба онҳо Китоб дода шуда буд, ваъда гирифт: «Шумо бояд онро (мӯҳтавои Китобро) ба мардум баён кунед ва онро пинҳон накунед», пас онҳо (ваъдаро) ба пушт партофтанд ва онро бо нархи арзон фурӯхтанд. Пас, ин бадтарин хариду фурӯши онҳост.
ۨالَّذِيْنَ يَبْخَلُوْنَ وَيَأْمُرُوْنَ النَّاسَ بِالْبُخْلِ وَيَكْتُمُوْنَ مَآ اٰتٰىهُمُ اللّٰهُ مِنْ فَضْلِهٖۗ وَاَعْتَدْنَا لِلْكٰفِرِيْنَ عَذَابًا مُّهِيْنًاۚ
al-lażīna yabkhalūna wa ya'murūnan-nāsa bil-bukhli wa yaktumūna mā ātāhumullāhu min faḍlih(ī), wa a‘tadnā lil-kāfirīna ‘ażābam muhīnā(n).
(Яъне) онон, ки бахилӣ мекунанд ва дигаронро ба бухл фармон медиҳанд ва неъмати Худоро пинҳон мекунанд. Мо барои кофирон азоби хоркунанда омода кардаем.
مِنَ الَّذِيْنَ هَادُوْا يُحَرِّفُوْنَ الْكَلِمَ عَنْ مَّوَاضِعِهٖ وَيَقُوْلُوْنَ سَمِعْنَا وَعَصَيْنَا وَاسْمَعْ غَيْرَ مُسْمَعٍ وَّرَاعِنَا لَيًّاۢ بِاَلْسِنَتِهِمْ وَطَعْنًا فِى الدِّيْنِۗ وَلَوْ اَنَّهُمْ قَالُوْا سَمِعْنَا وَاَطَعْنَا وَاسْمَعْ وَانْظُرْنَا لَكَانَ خَيْرًا لَّهُمْ وَاَقْوَمَۙ وَلٰكِنْ لَّعَنَهُمُ اللّٰهُ بِكُفْرِهِمْ فَلَا يُؤْمِنُوْنَ اِلَّا قَلِيْلًا
minal-lażīna hādū yuḥarrifūnal-kalima ‘am mawāḍi‘ihī wa yaqūlūna sami‘nā wa ‘aṣainā wasma‘ gaira musmi‘iw wa rā‘inā layyam bi'alsinatihim wa ṭa‘nan fid-dīn(i), wa lau annahum qālū sami‘nā wa aṭa‘nā wasma‘ wanẓurnā lakāna khairal lahum wa aqwam(a), wa lākil la‘anahumullāhu bikufrihim falā yu'minūna illā qalīlā(n).
(Ин) аз ҷумлаи яҳудиён аст, ки калимаҳоро аз ҷои худ тағйир медиҳанд. Ва гуфтанд: «Шунидем, аммо итоат намекунем». Ва (низ гуфтанд: «Гӯш кун», дар ҳоле ки (эй Муҳаммад) ҳеҷ чизро нашунидааст. Ва (мегӯянд: «Роина» забонашро печида, динро маҳкум мекунад. Агар мегуфтанд: «Шунидем ва итоат кардем ва гӯш кардем ва ба мо диққат додем», ин барои онҳо беҳтар ва дурусттар мебуд, аммо Худо онҳоро ба сабаби куфрашон лаънат кард. Онҳо ба ҷуз кам касоне, ки имон намеоваранд.
اَلَمْ تَرَ اِلَى الَّذِيْنَ اُوْتُوْا نَصِيْبًا مِّنَ الْكِتٰبِ يُؤْمِنُوْنَ بِالْجِبْتِ وَالطَّاغُوْتِ وَيَقُوْلُوْنَ لِلَّذِيْنَ كَفَرُوْا هٰٓؤُلَاۤءِ اَهْدٰى مِنَ الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا سَبِيْلًا
alam tara ilal-lażīna ūtū naṣībam minal-kitābi yu'minūna bil-jibti waṭ-ṭāgūti wa yaqūlūna lil-lażīna kafarū hā'ulā'i ahdā minal-lażīna āmanū sabīlā(n).
Оё касонеро надидӣ, ки насибе аз китоб (Таврот) ба онҳо дода шудааст, ки ба Ҷибт ва тоғут имон меоранд ва ба кофирон (мушрикони Макка) мегӯянд, ки онҳо дар роҳи худ аз мӯъминон дурусттаранд.
فَبِمَا نَقْضِهِمْ مِّيْثَاقَهُمْ لَعَنّٰهُمْ وَجَعَلْنَا قُلُوْبَهُمْ قٰسِيَةً ۚ يُحَرِّفُوْنَ الْكَلِمَ عَنْ مَّوَاضِعِهٖۙ وَنَسُوْا حَظًّا مِّمَّا ذُكِّرُوْا بِهٖۚ وَلَا تَزَالُ تَطَّلِعُ عَلٰى خَاۤىِٕنَةٍ مِّنْهُمْ اِلَّا قَلِيْلًا مِّنْهُمْ ۖ فَاعْفُ عَنْهُمْ وَاصْفَحْ ۗاِنَّ اللّٰهَ يُحِبُّ الْمُحْسِنِيْنَ
fabimā naqḍihim mīṡāqahum la‘annāhum wa ja‘alnā qulūbahum qāsiyah(tan), yuḥarrifūnal-kalima ‘am mawāḍi‘ih(ī), wa nasū ḥaẓẓam mimmā żukkirū bih(ī), wa lā tazālu taṭṭali‘u ‘alā khā'inatim minhum illā qalīlam minhum fa‘fu ‘anhum waṣfaḥ, innallāha yuḥibbul-muḥsinīn(a).
(Аммо) ба хотири он ки онҳо ваъдаи худро вайрон карданд, Мо онҳоро лаънат кардем ва дилҳояшонро сахт кардем. Онҳо дӯст медоранд, ки калимаи (Худоро) аз ҷои худ тағйир диҳанд ва баъзе аз паёмҳоеро, ки ба онҳо ҳушдор дода шуда буд, фаромӯш мекунанд. Ту (эй Муҳаммад), ҳамеша аз онҳо хиёнатро хоҳед дид, магар гурӯҳе аз онҳо (ки хиёнат намекунанд). Пас, онҳоро бубахш ва аз онҳо рӯй гардон. Албатта, Аллоҳ некӯкоронро дӯст медорад.
يٰٓاَهْلَ الْكِتٰبِ قَدْ جَاۤءَكُمْ رَسُوْلُنَا يُبَيِّنُ لَكُمْ كَثِيْرًا مِّمَّا كُنْتُمْ تُخْفُوْنَ مِنَ الْكِتٰبِ وَيَعْفُوْا عَنْ كَثِيْرٍەۗ قَدْ جَاۤءَكُمْ مِّنَ اللّٰهِ نُوْرٌ وَّكِتٰبٌ مُّبِيْنٌۙ
yā ahlal-kitābi qad jā'akum rasūlunā yubayyinu lakum kaṡīram mimmā kuntum tukhfūna minal-kitābi wa ya‘fū ‘an kaṡīr(in), qad jā'akum minallāhi nūruw wa kitābum mubīn(un).
Эй аҳли китоб, ба дурустӣ, паёмбари Мо назди шумо омад, ки бисёре аз чизҳоеро аз китоб, ки пинҳон кардаед ва бисёре аз онҳоро аз он даст кашидаед, бароятон баён кард ва ба дурустӣ, аз ҷониби Худо нуре ва китоби равшане ба шумо омад.
اِنَّآ اَنْزَلْنَا التَّوْرٰىةَ فِيْهَا هُدًى وَّنُوْرٌۚ يَحْكُمُ بِهَا النَّبِيُّوْنَ الَّذِيْنَ اَسْلَمُوْا لِلَّذِيْنَ هَادُوْا وَالرَّبّٰنِيُّوْنَ وَالْاَحْبَارُ بِمَا اسْتُحْفِظُوْا مِنْ كِتٰبِ اللّٰهِ وَكَانُوْا عَلَيْهِ شُهَدَاۤءَۚ فَلَا تَخْشَوُا النَّاسَ وَاخْشَوْنِ وَلَا تَشْتَرُوْا بِاٰيٰتِيْ ثَمَنًا قَلِيْلًا ۗوَمَنْ لَّمْ يَحْكُمْ بِمَآ اَنْزَلَ اللّٰهُ فَاُولٰۤىِٕكَ هُمُ الْكٰفِرُوْنَ
innā anzalnat-taurāta fīhā hudaw wa nūr(un), yaḥkumu bihan-nabiyyūnal-lażīna aslamū lil-lażīna hādū war-rabbāniyyūna wal-aḥbāru bimastuḥfiẓū min kitābillāhi wa kānū ‘alaihi syuhadā'(a), falā takhsyawun-nāsa wakhsyauni wa lā tasytarū bi'āyātī ṡamanan qalīlā(n), wa mal lam yaḥkum bimā anzalallāhu fa ulā'ika humul-kāfirūn(a).
Ба дурустӣ, Мо китоби Тавротро нозил кардем, ки дар он (ҳидоят ва нур) аст. Бо ин китоб, паёмбароне, ки ба Худо таслим шуда буданд, дар бораи корҳои яҳудиён ҳукм карданд, инчунин олимон ва коҳинони онҳо, зеро ба онҳо фармон дода шуда буд, ки китобҳои Худоро нигоҳ доранд ва онҳо шоҳидони онҳо буданд. Пас, аз мардум натарсед, балки аз Ман битарсед. Ва оёти Маро бо нархи арзон нафурӯшед. Ҳар кӣ бо он чизе, ки Худо нозил кардааст, ҳукм накунад, пас онҳо кофиранд.
لَوْلَا يَنْهٰىهُمُ الرَّبّٰنِيُّوْنَ وَالْاَحْبَارُ عَنْ قَوْلِهِمُ الْاِثْمَ وَاَكْلِهِمُ السُّحْتَۗ لَبِئْسَ مَا كَانُوْا يَصْنَعُوْنَ
lau lā yanhāhumur-rabbāniyyūna wal-aḥbāru ‘an qaulihimul-iṡma wa aklihimus-suḥt(a), labi'sa mā kānū yaṣna‘ūn(a).
Чаро рӯҳониён ва коҳинони онҳо онҳоро аз гуфтани суханони дурӯғ ва хӯрдани чизҳои ҳаром манъ намекунанд? Ин кори онҳо воқеан, хеле бад аст.
۞ يٰٓاَيُّهَا الرَّسُوْلُ بَلِّغْ مَآ اُنْزِلَ اِلَيْكَ مِنْ رَّبِّكَ ۗوَاِنْ لَّمْ تَفْعَلْ فَمَا بَلَّغْتَ رِسٰلَتَهٗ ۗوَاللّٰهُ يَعْصِمُكَ مِنَ النَّاسِۗ اِنَّ اللّٰهَ لَا يَهْدِى الْقَوْمَ الْكٰفِرِيْنَ
yā ayyuhar-rasūlu ballig mā unzila ilaika mir rabbik(a), wa illam taf‘al famā ballagta risālatah(ū), wallāhu ya‘ṣimuka minan-nās(i), innallāha lā yahdil-qaumal-kāfirīn(a).
Эй Паёмбар, он чиро, ки Парвардигорат бар ту ваҳй кардааст, бирасон. Агар ту (он чиро, ки ба ту амр шудааст), иҷро накунӣ, ин маънои онро дорад, ки ту паёми Ӯро намерасонӣ. Ва Худо туро аз одамиён (азият) нигоҳ медорад. Дар ҳақиқат, Худо кофиронро ҳидоят намекунад.
اَفَغَيْرَ اللّٰهِ اَبْتَغِيْ حَكَمًا وَّهُوَ الَّذِيْٓ اَنْزَلَ اِلَيْكُمُ الْكِتٰبَ مُفَصَّلًا ۗوَالَّذِيْنَ اٰتَيْنٰهُمُ الْكِتٰبَ يَعْلَمُوْنَ اَنَّهٗ مُنَزَّلٌ مِّنْ رَّبِّكَ بِالْحَقِّ فَلَا تَكُوْنَنَّ مِنَ الْمُمْتَرِيْنَ
afagairallāhi abtagī ḥakamaw wa huwal-lażī anzala ilaikumul-kitāba mufaṣṣalā(n), wal-lażīna ātaināhumul-kitāba ya‘lamūna annahū munazzalum mir rabbika bil-ḥaqqi falā takunanna minal-mumtarīn(a).
Оё ман бояд доваре ҷуз Худо талаб кунам, дар ҳоле ки Ӯст, ки ин китобро (Қуръонро) ба таври муфассал бар ту нозил кардааст? Касоне, ки ба онҳо китоб додаем, медонанд, ки он аз ҷониби Парвардигорат ба ҳақ нозил шудааст. Пас, аз ҷумлаи шаккунандагон мабош.
فَبَدَّلَ الَّذِيْنَ ظَلَمُوْا مِنْهُمْ قَوْلًا غَيْرَ الَّذِيْ قِيْلَ لَهُمْ فَاَرْسَلْنَا عَلَيْهِمْ رِجْزًا مِّنَ السَّمَاۤءِ بِمَا كَانُوْا يَظْلِمُوْنَ ࣖ
fa baddalal-lażīna ẓalamū minhum qaulan gairal-lażī qīla lahum fa arsalnā ‘alaihim rijzam minas-samā'i bimā kānū yaẓlimūn(a).
Пас, ситамкорон аз миёни онҳо (он суханонро) бо суханоне иваз карданд, ки ба онҳо гуфта нашуда буд, пас Мо ба сабаби зулмашон азоби осмонро бар онҳо фуруд овардем.
فَخَلَفَ مِنْۢ بَعْدِهِمْ خَلْفٌ وَّرِثُوا الْكِتٰبَ يَأْخُذُوْنَ عَرَضَ هٰذَا الْاَدْنٰى وَيَقُوْلُوْنَ سَيُغْفَرُ لَنَاۚ وَاِنْ يَّأْتِهِمْ عَرَضٌ مِّثْلُهٗ يَأْخُذُوْهُۗ اَلَمْ يُؤْخَذْ عَلَيْهِمْ مِّيْثَاقُ الْكِتٰبِ اَنْ لَّا يَقُوْلُوْا عَلَى اللّٰهِ اِلَّا الْحَقَّ وَدَرَسُوْا مَا فِيْهِۗ وَالدَّارُ الْاٰخِرَةُ خَيْرٌ لِّلَّذِيْنَ يَتَّقُوْنَۗ اَفَلَا تَعْقِلُوْنَ
fa khalafa mim ba‘dihim khalfuw wariṡul-kitāba ya'khużūna ‘araḍa hāżal-adnā wa yaqūlūna sayugfaru lanā, wa iy ya'tihim ‘araḍum miṡluhū ya'khużūh(u), alam yu'khaż ‘alaihim mīṡāqul-kitābi allā yaqūlū ‘alallāhi illal-ḥaqqa wa darasū mā fīh(i), wad-dārul-ākhiratu khairul lil-lażīna yattaqūn(a), afalā ta‘qilūn(a).
Сипас, пас аз онҳо насле омад, ки мероси Таврот гирифтанд ва моли пасти дунёро гирифтанд. Сипас гуфтанд: «Мо бахшида мешавем». Ва агар мисли ин дунё ба онҳо меомад, онро низ мегирифтанд. Оё дар китоб (Таврот) паймоне надоштанд, ки дар бораи Худо ҷуз ба ростӣ чизе нагӯянд, ҳарчанд он чиро, ки дар он буд, омӯхта буданд? Сарои охират барои касоне, ки аз Худо метарсанд, беҳтар аст. Оё шумо намефаҳмед?