122
Q.S التوبه (9:122)
۞ وَمَا كَانَ الْمُؤْمِنُوْنَ لِيَنْفِرُوْا كَاۤفَّةًۗ فَلَوْلَا نَفَرَ مِنْ كُلِّ فِرْقَةٍ مِّنْهُمْ طَاۤىِٕفَةٌ لِّيَتَفَقَّهُوْا فِى الدِّيْنِ وَلِيُنْذِرُوْا قَوْمَهُمْ اِذَا رَجَعُوْٓا اِلَيْهِمْ لَعَلَّهُمْ يَحْذَرُوْنَ ࣖ
wa mā kānal-mu'minūna liyanfirū kāffah(tan), falau lā nafara min kulli firqatim minhum ṭā'ifatul liyatafaqqahū fid-dīni wa liyunżirū qaumahum iżā raja‘ū ilaihim la‘allahum yaḥżarūn(a).
او دا د مؤمنانو لپاره مناسبه نه ده چې ټول (د جګړې ډګر ته) لاړ شي. ولې د دوی د هرې ډلې څخه ځینې یې د خپل دیني پوهې د ژورولو او د بیرته راستنیدو په وخت کې د خپلو خلکو د خبرداري ورکولو لپاره نه ځي، ترڅو دوی د ځان ساتنه وکړي؟