۞ اِنَّ اللّٰهَ لَا يَسْتَحْيٖٓ اَنْ يَّضْرِبَ مَثَلًا مَّا بَعُوْضَةً فَمَا فَوْقَهَا ۗ فَاَمَّا الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا فَيَعْلَمُوْنَ اَنَّهُ الْحَقُّ مِنْ رَّبِّهِمْ ۚ وَاَمَّا الَّذِيْنَ كَفَرُوْا فَيَقُوْلُوْنَ مَاذَآ اَرَادَ اللّٰهُ بِهٰذَا مَثَلًا ۘ يُضِلُّ بِهٖ كَثِيْرًا وَّيَهْدِيْ بِهٖ كَثِيْرًا ۗ وَمَا يُضِلُّ بِهٖٓ اِلَّا الْفٰسِقِيْنَۙ
innallāha lā yastaḥyī ay yaḍriba maṡalam mā ba‘ūḍatan famā fauqahā, fa'ammal- lażīna āmanū faya‘lamūna annahul-ḥaqqu mir rabbihim, wa ammal-lażīna kafarū fayaqūlūna māżā arādallāhu bihāżā maṡalā(n), yuḍillu bihī kaṡīraw wa yahdī bihī kaṡīrā(n), wa mā yuḍillu bihī illal-fāsiqīn(a).
Албатта, Худо аз овардани мисоли пашша ё хурдтар аз он шарм намедорад. Аммо касоне, ки имон овардаанд, медонанд, ки ин ҳақиқат аз ҷониби Худост. Аммо кофирон мегӯянд: «Худо бо ин мисол чӣ мехост?» Ӯ бо ин (масал) бисёре аз мардумро гумроҳ кард ва бисёре аз мардумро ҳидоят кард. Аммо Ӯ бо ин (масал) ҷуз фосиқон касеро гумроҳ намекунад.
وَاِذْ قُلْتُمْ يٰمُوْسٰى لَنْ نُّؤْمِنَ لَكَ حَتّٰى نَرَى اللّٰهَ جَهْرَةً فَاَخَذَتْكُمُ الصّٰعِقَةُ وَاَنْتُمْ تَنْظُرُوْنَ
wa iż qultum yā mūsā lan nu'mina laka ḥattā narallāha jahratan fa'akhażatkumuṣ-ṣā‘iqatu wa antum tanẓurūn(a).
Ва (ёд кун) он гоҳ ки гуфтед: «Эй Мусо, мо то он даме, ки Худоро ба таври возеҳ набинем, ба ту имон намеорем». Пас, дар ҳоле ки шумо тамошо мекардед, барқ бароятон фурӯ рафт.
قَالُوا ادْعُ لَنَا رَبَّكَ يُبَيِّنْ لَّنَا مَا هِيَ ۗ قَالَ اِنَّهٗ يَقُوْلُ اِنَّهَا بَقَرَةٌ لَّا فَارِضٌ وَّلَا بِكْرٌۗ عَوَانٌۢ بَيْنَ ذٰلِكَ ۗ فَافْعَلُوْا مَا تُؤْمَرُوْنَ
qālud‘u lanā rabbaka yubayyil lanā mā hiy(a), qāla innahū yaqūlu innahā baqaratul lā fāriḍuw wa lā bikr(un), ‘awānum baina żālik(a), faf‘alū mā tu'marūn(a).
Гуфтанд: «Аз Парвардигорат бихоҳ, ки моро дар бораи он (гови мода) ба мо баён кунад». Мусо (Худо) ҷавоб дод: «Худо (Худо) гуфт, ки гов на пир аст ва на ҷавон, балки миёна аст. Пас, он чиро, ки ба ту фармон дода мешавад, анҷом деҳ».
قَالُوا ادْعُ لَنَا رَبَّكَ يُبَيِّنْ لَّنَا مَا لَوْنُهَا ۗ قَالَ اِنَّهٗ يَقُوْلُ اِنَّهَا بَقَرَةٌ صَفْرَاۤءُ فَاقِعٌ لَّوْنُهَا تَسُرُّ النّٰظِرِيْنَ
qālud‘u lanā rabbaka yubayyil lanā mā launuhā, qāla innahū yaqūlu innahā baqaratun ṣafrā'u fāqi‘ul launuhā tasurrun-nāẓirīn(a).
Гуфтанд: «Аз Парвардигорат бихоҳ, ки барои мо равшан кунад, ки ранги он чист?» Мусо (а) ҷавоб дод: «Худо (а) гуфт, ки (гов) гови модаест, ки рангаш зарди тира аст, ки ба касоне, ки ба он менигаранд, писанд меояд».
قَالُوا ادْعُ لَنَا رَبَّكَ يُبَيِّنْ لَّنَا مَا هِيَۙ اِنَّ الْبَقَرَ تَشٰبَهَ عَلَيْنَاۗ وَاِنَّآ اِنْ شَاۤءَ اللّٰهُ لَمُهْتَدُوْنَ
qālud‘u lanā rabbaka yubayyil lanā mā hiy(a), innal-baqara tasyābaha ‘alainā, wa innā in syā'allāhu lamuhtadūn(a).
Гуфтанд: «Аз Парвардигорат бихоҳ, ки моро дар бораи он (гови мода) ба мо шарҳ диҳад. (Зеро) дар ҳақиқат, гов ҳанӯз барои мо равшан нашудааст ва агар Худо хоҳад, мо ҳидоят меёбем».
وَقَالَ الَّذِيْنَ لَا يَعْلَمُوْنَ لَوْلَا يُكَلِّمُنَا اللّٰهُ اَوْ تَأْتِيْنَآ اٰيَةٌ ۗ كَذٰلِكَ قَالَ الَّذِيْنَ مِنْ قَبْلِهِمْ مِّثْلَ قَوْلِهِمْ ۗ تَشَابَهَتْ قُلُوْبُهُمْ ۗ قَدْ بَيَّنَّا الْاٰيٰتِ لِقَوْمٍ يُّوْقِنُوْنَ
wa qālal-lażīna lā ya‘lamūna lau lā yukallimunallāhu au ta'tīnā āyah(tun), każālika qālal-lażīna min qablihim miṡla qaulihim, tasyābahat qulūbuhum, qad bayyannal-āyāti liqaumiy yūqinūn(a).
Ва касоне, ки намедонанд, мегӯянд: «Чаро Худо бо мо сухан намегӯяд ва мӯъҷизае (қудрати Худ) бар мо намеояд?» Ҳамчунин касоне, ки пеш аз онҳо буданд, он чиро мегуфтанд, мегуфтанд. Дилҳояшон яксон аст. Ба дурустӣ, Мо мӯъҷизаҳоро барои касоне, ки имон овардаанд, баён кардем.
قَالُوْا يٰمُوْسٰٓى اِنَّا لَنْ نَّدْخُلَهَآ اَبَدًا مَّا دَامُوْا فِيْهَا ۖفَاذْهَبْ اَنْتَ وَرَبُّكَ فَقَاتِلَآ اِنَّا هٰهُنَا قٰعِدُوْنَ
qālū yā mūsā innā lan nadkhulahā abadam mā dāmū fīhā, fażhab anta wa rabbuka fa qātilā innā hāhunā qā‘idūn(a).
Гуфтанд: «Эй Мусо! То он даме, ки онҳо дар он ҷо ҳастанд, мо ҳаргиз ба он ҷо дохил нахоҳем шуд. Пас, бо Парвардигорат бирав ва бо ҳардуи худ биҷанг. Бигзор мо дар ин ҷо бимонем».
وَاِذَا تُتْلٰى عَلَيْهِمْ اٰيٰتُنَا قَالُوْا قَدْ سَمِعْنَا لَوْ نَشَاۤءُ لَقُلْنَا مِثْلَ هٰذَآ ۙاِنْ هٰذَآ اِلَّآ اَسَاطِيْرُ الْاَوَّلِيْنَ
wa iżā tutlā ‘alaihim āyātunā qālū qad sami‘nā lau nasyā'u laqulnā miṡla hāżā, in hāżā illā asāṭīrul-awwalīn(a).
Ва чун оёти Мо бар онҳо хонда шуд, гуфтанд: «Мо (оятҳое монанди ин)-ро шунидем, агар мехостем, мо низ монанди ин мехондем ва ин (Қуръон) чизе ҷуз афсонаҳои пешиниён нест».
۞ وَقَالَ الَّذِيْنَ لَا يَرْجُوْنَ لِقَاۤءَنَا لَوْلَآ اُنْزِلَ عَلَيْنَا الْمَلٰۤىِٕكَةُ اَوْ نَرٰى رَبَّنَا ۗ لَقَدِ اسْتَكْبَرُوْا فِيْٓ اَنْفُسِهِمْ وَعَتَوْ عُتُوًّا كَبِيْرًا
wa qālal-lażīna lā yarjūna liqā'anā lau lā unzila ‘alainal-malā'ikata au narā rabbanā, laqadistakbarū fī anfusihim wa ‘atau ‘utuwwan kabīrā(n).
Ва касоне, ки умеди дидори Моро надоранд (дар қиёмат), мегӯянд: «Чаро фариштагон бар мо нозил нашуданд ё (чаро) Парвардигори худро надидем?» Ба дурустӣ, онҳо ба худ фахр карданд ва дар ҳақиқат аз ҳад гузаштанд (дар зулм).
اَلْمُلْكُ يَوْمَىِٕذِ ِۨالْحَقُّ لِلرَّحْمٰنِۗ وَكَانَ يَوْمًا عَلَى الْكٰفِرِيْنَ عَسِيْرًا
al-mulku yauma'iżinil-ḥaqqu lir-raḥmān(i), wa kāna yauman ‘alal-kāfirīna ‘asīrā(n).
Дар он рӯз подшоҳии ҳақ аз они Худои меҳрубон аст ва ин рӯзи душвор барои кофирон аст.