۞ اِنَّ اللّٰهَ لَا يَسْتَحْيٖٓ اَنْ يَّضْرِبَ مَثَلًا مَّا بَعُوْضَةً فَمَا فَوْقَهَا ۗ فَاَمَّا الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا فَيَعْلَمُوْنَ اَنَّهُ الْحَقُّ مِنْ رَّبِّهِمْ ۚ وَاَمَّا الَّذِيْنَ كَفَرُوْا فَيَقُوْلُوْنَ مَاذَآ اَرَادَ اللّٰهُ بِهٰذَا مَثَلًا ۘ يُضِلُّ بِهٖ كَثِيْرًا وَّيَهْدِيْ بِهٖ كَثِيْرًا ۗ وَمَا يُضِلُّ بِهٖٓ اِلَّا الْفٰسِقِيْنَۙ
innallāha lā yastaḥyī ay yaḍriba maṡalam mā ba‘ūḍatan famā fauqahā, fa'ammal- lażīna āmanū faya‘lamūna annahul-ḥaqqu mir rabbihim, wa ammal-lażīna kafarū fayaqūlūna māżā arādallāhu bihāżā maṡalā(n), yuḍillu bihī kaṡīraw wa yahdī bihī kaṡīrā(n), wa mā yuḍillu bihī illal-fāsiqīn(a).
खरेंच अल्ला मच्छराची वा ताचे परस ल्हान कितें तरी उदाहरण करपाक फाटीं सरना. विस्वास दवरपी लोकां विशीं म्हणल्यार हें देवा कडल्यान मेळिल्लें सत्य हें तांकां खबर आसा. पूण काफिर लोक म्हणटात, "ह्या बोधकथाचो अल्लान कितें अर्थ आशिल्लो?" त्या (बोधकथा) ताणें जायत्या जाणांक वाट चुकोवंक दिले आनी ते (तशेंच) जायत्या जाणांक ताणें मार्गदर्शन दिलें. पूण तो दुश्टांक सोडून हेर कोणाकूच ह्या (बोधकथान) मार्गभ्रश्ट करिना,
وَاِذْ قُلْتُمْ يٰمُوْسٰى لَنْ نُّؤْمِنَ لَكَ حَتّٰى نَرَى اللّٰهَ جَهْرَةً فَاَخَذَتْكُمُ الصّٰعِقَةُ وَاَنْتُمْ تَنْظُرُوْنَ
wa iż qultum yā mūsā lan nu'mina laka ḥattā narallāha jahratan fa'akhażatkumuṣ-ṣā‘iqatu wa antum tanẓurūn(a).
आनी (उगडास दवर) जेन्ना तुमी म्हणलें, "हे मूसा! आमी अल्लाक स्पश्टपणान पळयले बगर तुजेर विस्वास दवरचे नात" तेन्ना तुका वीज पडली, तूं पळयतना.
قَالُوا ادْعُ لَنَا رَبَّكَ يُبَيِّنْ لَّنَا مَا هِيَ ۗ قَالَ اِنَّهٗ يَقُوْلُ اِنَّهَا بَقَرَةٌ لَّا فَارِضٌ وَّلَا بِكْرٌۗ عَوَانٌۢ بَيْنَ ذٰلِكَ ۗ فَافْعَلُوْا مَا تُؤْمَرُوْنَ
qālud‘u lanā rabbaka yubayyil lanā mā hiy(a), qāla innahū yaqūlu innahā baqaratul lā fāriḍuw wa lā bikr(un), ‘awānum baina żālik(a), faf‘alū mā tu'marūn(a).
तांणी म्हणलें, "तुज्या प्रभूक आमकां त्या (मादी गाय) विशीं आमकां समजावपा खातीर मागचें." ताणें (मोयजेसान) जाप दिली, "ताणें (अल्ला) म्हणलें की गाय जाण्टी ना आनी तरणाटी ना, (पूण) मदीं. म्हणून तुमकां सांगिल्लें तें करात."
قَالُوا ادْعُ لَنَا رَبَّكَ يُبَيِّنْ لَّنَا مَا لَوْنُهَا ۗ قَالَ اِنَّهٗ يَقُوْلُ اِنَّهَا بَقَرَةٌ صَفْرَاۤءُ فَاقِعٌ لَّوْنُهَا تَسُرُّ النّٰظِرِيْنَ
qālud‘u lanā rabbaka yubayyil lanā mā launuhā, qāla innahū yaqūlu innahā baqaratun ṣafrā'u fāqi‘ul launuhā tasurrun-nāẓirīn(a).
तांणी म्हणलें, “तुज्या प्रभूक आमकां ताचो रंग कितें तें आमकां समजावंक मागात.” ताणें (मोयजेसान) जाप दिली, "ताणें (अल्ला) म्हणलें, (गाय) ही मादी गाय, तिचो रंग काळो हळडुवो आसता, जी (तिका) पळोवप्यांक आवडटा."
قَالُوا ادْعُ لَنَا رَبَّكَ يُبَيِّنْ لَّنَا مَا هِيَۙ اِنَّ الْبَقَرَ تَشٰبَهَ عَلَيْنَاۗ وَاِنَّآ اِنْ شَاۤءَ اللّٰهُ لَمُهْتَدُوْنَ
qālud‘u lanā rabbaka yubayyil lanā mā hiy(a), innal-baqara tasyābaha ‘alainā, wa innā in syā'allāhu lamuhtadūn(a).
तांणी म्हणलें, "तुज्या प्रभूक आमकां त्या (मादी गाय) विशीं आमकां समजावंक मागचें. (कारण) खरेंच गाय आमकां अजून स्पश्ट जावंक ना आनी अल्लान जाय जाल्यार आमकां मार्गदर्शन मेळटलें हें खात्रीचें."
وَقَالَ الَّذِيْنَ لَا يَعْلَمُوْنَ لَوْلَا يُكَلِّمُنَا اللّٰهُ اَوْ تَأْتِيْنَآ اٰيَةٌ ۗ كَذٰلِكَ قَالَ الَّذِيْنَ مِنْ قَبْلِهِمْ مِّثْلَ قَوْلِهِمْ ۗ تَشَابَهَتْ قُلُوْبُهُمْ ۗ قَدْ بَيَّنَّا الْاٰيٰتِ لِقَوْمٍ يُّوْقِنُوْنَ
wa qālal-lażīna lā ya‘lamūna lau lā yukallimunallāhu au ta'tīnā āyah(tun), każālika qālal-lażīna min qablihim miṡla qaulihim, tasyābahat qulūbuhum, qad bayyannal-āyāti liqaumiy yūqinūn(a).
आनी जे जाणनात ते म्हणटात, "अल्ला आमचे कडेन कित्याक उलयना वा आमकां (ताच्या शक्तीचीं) चिन्नां कित्याक येना?" तशेंच तांचे पयलींच्या लोकांनी सांगिल्लें सांगिल्लें. तांचें काळीज एकूच. खरेंच, आमी भावार्थी लोकांक (आमच्या शक्तीचीं) चिन्नां समजायल्यात.
قَالُوْا يٰمُوْسٰٓى اِنَّا لَنْ نَّدْخُلَهَآ اَبَدًا مَّا دَامُوْا فِيْهَا ۖفَاذْهَبْ اَنْتَ وَرَبُّكَ فَقَاتِلَآ اِنَّا هٰهُنَا قٰعِدُوْنَ
qālū yā mūsā innā lan nadkhulahā abadam mā dāmū fīhā, fażhab anta wa rabbuka fa qātilā innā hāhunā qā‘idūn(a).
तांणी म्हणलें, "हे मूसा! ते अजून तातूंत आसतले तो मेरेन आमी तातूंत केन्नाच भितर सरचे नात, देखून तुज्या प्रभू वांगडा वच, आनी तुमच्या दोगांय कडेन झगडूं. आमी फकत हांगा (राखून) रावया."
وَاِذَا تُتْلٰى عَلَيْهِمْ اٰيٰتُنَا قَالُوْا قَدْ سَمِعْنَا لَوْ نَشَاۤءُ لَقُلْنَا مِثْلَ هٰذَآ ۙاِنْ هٰذَآ اِلَّآ اَسَاطِيْرُ الْاَوَّلِيْنَ
wa iżā tutlā ‘alaihim āyātunā qālū qad sami‘nā lau nasyā'u laqulnā miṡla hāżā, in hāżā illā asāṭīrul-awwalīn(a).
आनी जेन्ना तांकां आमचीं आयतां वाचली तेन्ना तांणी म्हणलें, "खरें म्हणल्यार आमी आयकल्यात (अशे आयत), आमकां जाय जाल्यार आमी अशें कितें तरी वाचूंक शकतले हें निश्चीत. ही (अल-कुरान) पुर्विल्ल्या लोकांची कथा सोडून हेर कितेंच न्हय."
۞ وَقَالَ الَّذِيْنَ لَا يَرْجُوْنَ لِقَاۤءَنَا لَوْلَآ اُنْزِلَ عَلَيْنَا الْمَلٰۤىِٕكَةُ اَوْ نَرٰى رَبَّنَا ۗ لَقَدِ اسْتَكْبَرُوْا فِيْٓ اَنْفُسِهِمْ وَعَتَوْ عُتُوًّا كَبِيْرًا
wa qālal-lażīna lā yarjūna liqā'anā lau lā unzila ‘alainal-malā'ikata au narā rabbanā, laqadistakbarū fī anfusihim wa ‘atau ‘utuwwan kabīrā(n).
आनी जे आमचे कडेन (परलोकांत) मेळपाची आस्त करिनात ते म्हणटात, "देवदूत आमचे कडेन कित्याक सकयल धाडले नात वा (कित्याक) आमी आमच्या प्रभूक (ना) पळेले?" खरेंच तांणी स्वताचो अभिमान बाळगून खऱ्या अर्थान आपली मर्यादा हुंपल्या (अन्याय करपाक).
اَلْمُلْكُ يَوْمَىِٕذِ ِۨالْحَقُّ لِلرَّحْمٰنِۗ وَكَانَ يَوْمًا عَلَى الْكٰفِرِيْنَ عَسِيْرًا
al-mulku yauma'iżinil-ḥaqqu lir-raḥmān(i), wa kāna yauman ‘alal-kāfirīna ‘asīrā(n).
त्या दिसा योग्य राज्य दयाळ देवाचें आसता. आनी तो काफिरां खातीर कठीण दीस.