۞ اِنَّ اللّٰهَ لَا يَسْتَحْيٖٓ اَنْ يَّضْرِبَ مَثَلًا مَّا بَعُوْضَةً فَمَا فَوْقَهَا ۗ فَاَمَّا الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا فَيَعْلَمُوْنَ اَنَّهُ الْحَقُّ مِنْ رَّبِّهِمْ ۚ وَاَمَّا الَّذِيْنَ كَفَرُوْا فَيَقُوْلُوْنَ مَاذَآ اَرَادَ اللّٰهُ بِهٰذَا مَثَلًا ۘ يُضِلُّ بِهٖ كَثِيْرًا وَّيَهْدِيْ بِهٖ كَثِيْرًا ۗ وَمَا يُضِلُّ بِهٖٓ اِلَّا الْفٰسِقِيْنَۙ
innallāha lā yastaḥyī ay yaḍriba maṡalam mā ba‘ūḍatan famā fauqahā, fa'ammal- lażīna āmanū faya‘lamūna annahul-ḥaqqu mir rabbihim, wa ammal-lażīna kafarū fayaqūlūna māżā arādallāhu bihāżā maṡalā(n), yuḍillu bihī kaṡīraw wa yahdī bihī kaṡīrā(n), wa mā yuḍillu bihī illal-fāsiqīn(a).
সঁচাকৈয়ে আল্লাহে মহ বা তাতকৈ সৰু কিবা এটাৰ উদাহৰণ দিবলৈ কুণ্ঠাবোধ নকৰে। বিশ্বাস কৰাসকলৰ কথা ক’বলৈ গ’লে তেওঁলোকে জানে যে এইটোৱেই ঈশ্বৰৰ পৰা অহা সত্য। কিন্তু যিসকলে কাফিৰ কৰে তেওঁলোকে কয়, “আল্লাহে এই দৃষ্টান্তৰ দ্বাৰা কি বুজাব বিচাৰিছিল?” সেই (দৃষ্টান্ত)ৰ দ্বাৰা তেওঁ বহু লোকক বিপথে পৰিচালিত হ’বলৈ দিলে, আৰু সেই (ও) বহু লোকক তেওঁ পথ প্ৰদৰ্শন কৰিলে। কিন্তু তেওঁ এই (দৃষ্টান্ত) দ্বাৰা দুষ্টৰ বাহিৰে আন কাকো বিপথে পৰিচালিত নকৰে,
وَاِذْ قُلْتُمْ يٰمُوْسٰى لَنْ نُّؤْمِنَ لَكَ حَتّٰى نَرَى اللّٰهَ جَهْرَةً فَاَخَذَتْكُمُ الصّٰعِقَةُ وَاَنْتُمْ تَنْظُرُوْنَ
wa iż qultum yā mūsā lan nu'mina laka ḥattā narallāha jahratan fa'akhażatkumuṣ-ṣā‘iqatu wa antum tanẓurūn(a).
আৰু (মনত ৰাখিবা) যেতিয়া আপুনি কৈছিল, "হে মুছা! আমি আল্লাহক স্পষ্টকৈ নেদেখালৈকে আপোনাৰ ওপৰত বিশ্বাস নকৰো" তেতিয়া বিজুলী লাগিছিল, আপুনি চাই থকাৰ সময়ত।
قَالُوا ادْعُ لَنَا رَبَّكَ يُبَيِّنْ لَّنَا مَا هِيَ ۗ قَالَ اِنَّهٗ يَقُوْلُ اِنَّهَا بَقَرَةٌ لَّا فَارِضٌ وَّلَا بِكْرٌۗ عَوَانٌۢ بَيْنَ ذٰلِكَ ۗ فَافْعَلُوْا مَا تُؤْمَرُوْنَ
qālud‘u lanā rabbaka yubayyil lanā mā hiy(a), qāla innahū yaqūlu innahā baqaratul lā fāriḍuw wa lā bikr(un), ‘awānum baina żālik(a), faf‘alū mā tu'marūn(a).
তেওঁলোকে ক’লে, “তোমাৰ প্ৰভুক সেই (মাইকী গৰু)ৰ বিষয়ে আমাক বুজাবলৈ অনুৰোধ কৰক।” তেওঁ (মুছাই) উত্তৰ দিলে, "তেওঁ (আল্লাহ) কৈছিল যে গাইজনী বুঢ়া বা সৰুও নহয়, (কিন্তু) মাজতে। গতিকে তোমালোকক যি আদেশ দিয়া হৈছে, তাকে কৰক।"
قَالُوا ادْعُ لَنَا رَبَّكَ يُبَيِّنْ لَّنَا مَا لَوْنُهَا ۗ قَالَ اِنَّهٗ يَقُوْلُ اِنَّهَا بَقَرَةٌ صَفْرَاۤءُ فَاقِعٌ لَّوْنُهَا تَسُرُّ النّٰظِرِيْنَ
qālud‘u lanā rabbaka yubayyil lanā mā launuhā, qāla innahū yaqūlu innahā baqaratun ṣafrā'u fāqi‘ul launuhā tasurrun-nāẓirīn(a).
তেওঁলোকে ক’লে, “আপোনাৰ প্ৰভুক অনুৰোধ কৰক যে আমি ইয়াৰ ৰং কি সেই বিষয়ে আমাক বুজাই দিয়ক।” তেওঁ (মুছা) উত্তৰ দিলে, “তেওঁ (আল্লাহ) ক’লে যে (গৰু) হৈছে এনে এটা মাইকী গৰু যাৰ ৰং গাঢ় হালধীয়া, যিয়ে (তাইক) চোৱাসকলক সন্তুষ্ট কৰে।”
قَالُوا ادْعُ لَنَا رَبَّكَ يُبَيِّنْ لَّنَا مَا هِيَۙ اِنَّ الْبَقَرَ تَشٰبَهَ عَلَيْنَاۗ وَاِنَّآ اِنْ شَاۤءَ اللّٰهُ لَمُهْتَدُوْنَ
qālud‘u lanā rabbaka yubayyil lanā mā hiy(a), innal-baqara tasyābaha ‘alainā, wa innā in syā'allāhu lamuhtadūn(a).
তেওঁলোকে ক’লে, “আপোনাৰ প্ৰভুক সেই (মাইকী গৰু)ৰ বিষয়ে আমাক বুজাবলৈ অনুৰোধ কৰক। (কাৰণ) সঁচাকৈয়ে গৰুটো আমাৰ বাবে এতিয়াও স্পষ্ট হোৱা নাই আৰু আল্লাহৰ ইচ্ছা হ’লে আমি নিশ্চয় হিদায়ত লাভ কৰিম।”
وَقَالَ الَّذِيْنَ لَا يَعْلَمُوْنَ لَوْلَا يُكَلِّمُنَا اللّٰهُ اَوْ تَأْتِيْنَآ اٰيَةٌ ۗ كَذٰلِكَ قَالَ الَّذِيْنَ مِنْ قَبْلِهِمْ مِّثْلَ قَوْلِهِمْ ۗ تَشَابَهَتْ قُلُوْبُهُمْ ۗ قَدْ بَيَّنَّا الْاٰيٰتِ لِقَوْمٍ يُّوْقِنُوْنَ
wa qālal-lażīna lā ya‘lamūna lau lā yukallimunallāhu au ta'tīnā āyah(tun), każālika qālal-lażīna min qablihim miṡla qaulihim, tasyābahat qulūbuhum, qad bayyannal-āyāti liqaumiy yūqinūn(a).
আৰু যিসকলে নাজানে তেওঁলোকে কয়, "আল্লাহে আমাৰ লগত কিয় কথা নাপাতে বা (তেওঁৰ শক্তিৰ) চিন আমাৰ ওচৰলৈ কিয় নাহে?" ঠিক তেনেদৰে তেওঁলোকৰ আগৰ সকলেও তেওঁলোকে কোৱা কথাখিনি কৈছিল। তেওঁলোকৰ হৃদয় একেই। সঁচাকৈ আমি বিশ্বাসীসকলক (আমাৰ শক্তিৰ) চিন বুজাই দিছো।
قَالُوْا يٰمُوْسٰٓى اِنَّا لَنْ نَّدْخُلَهَآ اَبَدًا مَّا دَامُوْا فِيْهَا ۖفَاذْهَبْ اَنْتَ وَرَبُّكَ فَقَاتِلَآ اِنَّا هٰهُنَا قٰعِدُوْنَ
qālū yā mūsā innā lan nadkhulahā abadam mā dāmū fīhā, fażhab anta wa rabbuka fa qātilā innā hāhunā qā‘idūn(a).
তেওঁলোকে ক’লে, "হে মুছা! আমি কেতিয়াও ইয়াত প্ৰৱেশ নকৰো যেতিয়ালৈকে তেওঁলোক তাত আছে, গতিকে আপোনাৰ প্ৰভুৰ লগত যাওক, আৰু তোমালোক দুয়োৰে লগত যুঁজি যাওক। আমি ইয়াত (ৰৈ) থাকিম।"
وَاِذَا تُتْلٰى عَلَيْهِمْ اٰيٰتُنَا قَالُوْا قَدْ سَمِعْنَا لَوْ نَشَاۤءُ لَقُلْنَا مِثْلَ هٰذَآ ۙاِنْ هٰذَآ اِلَّآ اَسَاطِيْرُ الْاَوَّلِيْنَ
wa iżā tutlā ‘alaihim āyātunā qālū qad sami‘nā lau nasyā'u laqulnā miṡla hāżā, in hāżā illā asāṭīrul-awwalīn(a).
আৰু যেতিয়া আমাৰ আয়াতবোৰ তেওঁলোকৰ ওচৰত পাঠ কৰা হৈছিল, তেতিয়া তেওঁলোকে কৈছিল, "সঁচাকৈয়ে আমি শুনিছো (এই ধৰণৰ আয়াত), যদি আমি বিচাৰো তেন্তে নিশ্চয়কৈ এনেকুৱা কিবা এটা আবৃত্তি কৰিব পাৰিলোঁহেঁতেন। এইটো (আল-কোৰআন) প্ৰাচীনসকলৰ কাহিনীৰ বাহিৰে আন একো নহয়।"
۞ وَقَالَ الَّذِيْنَ لَا يَرْجُوْنَ لِقَاۤءَنَا لَوْلَآ اُنْزِلَ عَلَيْنَا الْمَلٰۤىِٕكَةُ اَوْ نَرٰى رَبَّنَا ۗ لَقَدِ اسْتَكْبَرُوْا فِيْٓ اَنْفُسِهِمْ وَعَتَوْ عُتُوًّا كَبِيْرًا
wa qālal-lażīna lā yarjūna liqā'anā lau lā unzila ‘alainal-malā'ikata au narā rabbanā, laqadistakbarū fī anfusihim wa ‘atau ‘utuwwan kabīrā(n).
আৰু যিসকলে আমাৰ লগত (পৰলোকত) সাক্ষাৎ কৰাৰ আশা নকৰে তেওঁলোকে কয়, "ফেৰিস্তাসকলক আমাৰ ওচৰলৈ কিয় নমাই দিয়া নহ'ল বা (কিয়) আমি আমাৰ প্ৰভুক দেখা নাপালোঁ?" সঁচাকৈয়ে তেওঁলোকে নিজকে গৌৰৱ কৰিছে আৰু সঁচাকৈয়ে নিজৰ সীমা অতিক্ৰম কৰিছে (অন্যায় কৰাত)।
اَلْمُلْكُ يَوْمَىِٕذِ ِۨالْحَقُّ لِلرَّحْمٰنِۗ وَكَانَ يَوْمًا عَلَى الْكٰفِرِيْنَ عَسِيْرًا
al-mulku yauma'iżinil-ḥaqqu lir-raḥmān(i), wa kāna yauman ‘alal-kāfirīna ‘asīrā(n).
সেইদিনা প্ৰাপ্য ৰাজ্য পৰম দয়ালু ঈশ্বৰৰ। আৰু সেই দিনটো কাফিৰসকলৰ বাবে কঠিন দিন।