يٰٓاَيُّهَا الَّذِيْنَ اٰمَنُوْٓا اَطِيْعُوا اللّٰهَ وَاَطِيْعُوا الرَّسُوْلَ وَاُولِى الْاَمْرِ مِنْكُمْۚ فَاِنْ تَنَازَعْتُمْ فِيْ شَيْءٍ فَرُدُّوْهُ اِلَى اللّٰهِ وَالرَّسُوْلِ اِنْ كُنْتُمْ تُؤْمِنُوْنَ بِاللّٰهِ وَالْيَوْمِ الْاٰخِرِۗ ذٰلِكَ خَيْرٌ وَّاَحْسَنُ تَأْوِيْلًا ࣖ
yā ayyuhal-lażīna āmanū aṭī‘ullāha wa aṭī‘ur-rasūla wa ulil-amri minkum, fa in tanāza‘tum fī syai'in fa ruddhu ilallāhi war-rasūli in kuntum tu'minūna billāhi wal-yaumil-ākhir(i), żālika khairuw wa aḥsanu ta'wīlā(n).
हे तुमी विस्वास दवरतात! अल्लाचें आज्ञा पाळचें आनी तुमच्या मदल्या दूत (मुहम्मद), आनी उलील अमरी (अधिकार) हांचो आज्ञा पाळचो. मागीर खंयच्याय गजाली विशीं तुमचें मत मतभेद आसल्यार मागीर तें अल्लाक (कुराण) आनी दूत (ताचो सुन्नत) परतून दिवचें, जर तुमी अल्लाचेर आनी निमाण्या दिसाचेर विस्वास दवरतात. तें चड म्हत्वाचें (तुमचे खातीर) आनी ताचे परिणाम बरे.
وَاِنْ طَاۤىِٕفَتٰنِ مِنَ الْمُؤْمِنِيْنَ اقْتَتَلُوْا فَاَصْلِحُوْا بَيْنَهُمَاۚ فَاِنْۢ بَغَتْ اِحْدٰىهُمَا عَلَى الْاُخْرٰى فَقَاتِلُوا الَّتِيْ تَبْغِيْ حَتّٰى تَفِيْۤءَ اِلٰٓى اَمْرِ اللّٰهِ ۖفَاِنْ فَاۤءَتْ فَاَصْلِحُوْا بَيْنَهُمَا بِالْعَدْلِ وَاَقْسِطُوْا ۗاِنَّ اللّٰهَ يُحِبُّ الْمُقْسِطِيْنَ
wa in ṭā'ifatāni minal-mu'minīnaqtatalū fa aṣliḥū bainahumā, fa im bagat iḥdāhumā ‘alal-ukhrā fa qātilul-latī tabgī ḥattā tafī'a ilā amrillāh(i), fa in fā'at fa aṣliḥū bainahumā bil-‘adli wa aqsiṭū, innallāha yuḥibbul-muqsiṭīn(a).
आनी जर भावार्थी लोकांचो दोन पंगड झुजांत आसत जाल्यार मागीर तांचे मदीं शांतताय करात. दोगांय मदलो एकलो दुसऱ्याक (गटा) अन्याय करता जाल्यार मागीर अन्याय करपी (गटा) कडेन झुजचें, जाका लागून तो गट अल्लाच्या आज्ञां प्रमाण परत येता. तो पंगड परतून आयला जाल्यार (अल्लाच्या आज्ञा प्रमाण) मागीर दोगांय मदीं नितीन शांतताय करात, आनी न्यायान वागात. खरेंच अल्ला न्यायान वागपी लोकांचो मोग करता.