اِذْ قَالَتِ امْرَاَتُ عِمْرٰنَ رَبِّ اِنِّيْ نَذَرْتُ لَكَ مَا فِيْ بَطْنِيْ مُحَرَّرًا فَتَقَبَّلْ مِنِّيْ ۚ اِنَّكَ اَنْتَ السَّمِيْعُ الْعَلِيْمُ

iż qālatimra'atu ‘imrāna rabbi innī nażartu laka mā fī baṭnī muḥarraran fataqabbal minnī, innaka antas-samī‘ul-‘alīm(u).

(Иҫегеҙҙә тотоғоҙ), Ғимрандың ҡатыны: «Эй, Раббым, ысынлап та, мин Һиңә нәҙер бирәм: ҡарынындағы ҡол булып ҡалған нәмә Һиңә хеҙмәт итә, шунан һуң минән (был нәҙерҙе) ҡабул ит.

وَمُصَدِّقًا لِّمَا بَيْنَ يَدَيَّ مِنَ التَّوْرٰىةِ وَلِاُحِلَّ لَكُمْ بَعْضَ الَّذِيْ حُرِّمَ عَلَيْكُمْ وَجِئْتُكُمْ بِاٰيَةٍ مِّنْ رَّبِّكُمْۗ فَاتَّقُوا اللّٰهَ وَاَطِيْعُوْنِ

wa muṣaddiqal limā baina yadayya minat-taurāti wa li'uḥilla lakum ba‘ḍal-lażī ḥurrima ‘alaikum wa ji'tukum bi'āyatim mir rabbikum, fattaqullāha wa aṭī‘ūn(i).

Һәм минән элек килгән Тәүратты раҫлаусы булараҡ һәм һеҙгә тыйылған нәмәләрҙең ҡайһы берҙәрен һеҙгә хәләл итеүем өсөн. Мин һеҙгә Раббығыҙҙан бер мөғжизә (мөғжизә) килтереп киләм. Шуның өсөн Аллаһ Тәғәләнән ҡурҡығыҙ һәм миңә итәғәт итегеҙ.

اَلَّذِيْنَ قَالُوْٓا اِنَّ اللّٰهَ عَهِدَ اِلَيْنَآ اَلَّا نُؤْمِنَ لِرَسُوْلٍ حَتّٰى يَأْتِيَنَا بِقُرْبَانٍ تَأْكُلُهُ النَّارُ ۗ قُلْ قَدْ جَاۤءَكُمْ رُسُلٌ مِّنْ قَبْلِيْ بِالْبَيِّنٰتِ وَبِالَّذِيْ قُلْتُمْ فَلِمَ قَتَلْتُمُوْهُمْ اِنْ كُنْتُمْ صٰدِقِيْنَ

al-lażīna qālū innallāha ‘ahida ilainā allā nu'mina lirasūlin ḥattā ya'tiyanā biqurbānin ta'kuluhun-nār(u), qul qad jā'akum rusulum min qablī bil-bayyināti wa bil-lażī qultum falima qataltumūhum in kuntum ṣādiqīn(a).

(Атап әйткәндә) улар (йәһүдтәр): «Ысынлап та, Аллаһ беҙгә рәсүлгә ышанмаҫҡа бойорҙо, ул беҙгә ут менән яндырылған ҡорбан килтермәйенсә», — тиҙәр. Әйт (Мөхәммәткә): «Ысынлап та, һеҙгә миңә тиклем бер нисә пәйғәмбәр килде, улар асыҡ дәлилдәр килтерҙе һәм һеҙ әйткән нәмәләрҙе килтерҙе, әммә һеҙ дөрөҫ һөйләүселәр булһағыҙ, уларҙы ни өсөн үлтерҙегеҙ?»

وَعَلَى الَّذِيْنَ هَادُوْا حَرَّمْنَا كُلَّ ذِيْ ظُفُرٍۚ وَمِنَ الْبَقَرِ وَالْغَنَمِ حَرَّمْنَا عَلَيْهِمْ شُحُوْمَهُمَآ اِلَّا مَا حَمَلَتْ ظُهُوْرُهُمَآ اَوِ الْحَوَايَآ اَوْ مَا اخْتَلَطَ بِعَظْمٍۗ ذٰلِكَ جَزَيْنٰهُمْ بِبَغْيِهِمْۚ وَاِنَّا لَصٰدِقُوْنَ

wa ‘alal-lażīna hādū ḥarramnā kulla żī ẓufur(in), wa minal-baqari wal-ganami ḥarramnā ‘alaihim syuḥūmahumā illā mā ḥamalat ẓuhūruhumā awil-ḥawāyā au makhtalaṭa bi‘aẓm(in), żālika jazaināhum bibagyihim, wa innā laṣādiqūn(a).

Йәһүдтәргә лә: «Беҙ тояҡлы бөтә (хайуандарҙы) тыйҙыҡ һәм уларға һыйыр һәм һарыҡ майҙарын тыйҙыҡ, тик арҡаларына йәбешкән йәки эсәктәрендәге йәки һөйәк менән буталған майҙан башҡа. Шулай итеп, Беҙ уларҙы тыңлауһыҙлыҡтары өсөн язаланыҡ. Һәм, ысынлап та, Беҙ иң хаҡ!

اَلَّذِيْنَ يَتَّبِعُوْنَ الرَّسُوْلَ النَّبِيَّ الْاُمِّيَّ الَّذِيْ يَجِدُوْنَهٗ مَكْتُوْبًا عِنْدَهُمْ فِى التَّوْرٰىةِ وَالْاِنْجِيْلِ يَأْمُرُهُمْ بِالْمَعْرُوْفِ وَيَنْهٰىهُمْ عَنِ الْمُنْكَرِ وَيُحِلُّ لَهُمُ الطَّيِّبٰتِ وَيُحَرِّمُ عَلَيْهِمُ الْخَبٰۤىِٕثَ وَيَضَعُ عَنْهُمْ اِصْرَهُمْ وَالْاَغْلٰلَ الَّتِيْ كَانَتْ عَلَيْهِمْۗ فَالَّذِيْنَ اٰمَنُوْا بِهٖ وَعَزَّرُوْهُ وَنَصَرُوْهُ وَاتَّبَعُوا النُّوْرَ الَّذِيْٓ اُنْزِلَ مَعَهٗٓ ۙاُولٰۤىِٕكَ هُمُ الْمُفْلِحُوْنَ ࣖ

al-lażīna yattabi‘ūnar-rasūlan nabiyyal-ummiyyal-lażī yajidūnahū maktūban ‘indahum fit-taurāti wal-injīli ya'muruhum bil-ma‘rūfi wa yanhāhum ‘anil-munkari wa yuḥillu lahumuṭ-ṭayyibāti wa yuḥarrimu ‘alaihimul-khabā'iṡa wa yaḍa‘u ‘anhum iṣrahum wal-aglālal-latī kānat ‘alaihim, fal-lażīna āmanū bihī wa ‘azzarūhu wa naṣarūhu wattaba‘un nūral-lażī unzila ma‘ah(ū), ulā'ika humul-mufliḥūn(a).

(Атап әйткәндә) улар рәсүлгә эйәреп, пәйғәмбәр, кем өмми (уҡый һәм яҙа алмай) кемдең (исеме) улар Тәүрат һәм Һөйөнөслө Хәбәрҙә яҙылғанын таба, улар бар, кем уларҙы дөрөҫ эшләргә бойора һәм насарлыҡты тыя, һәм кем рөхсәт итә, бөтә нәмәне улар өсөн яҡшы һәм уларҙы азат итә, тип, был өсөн уларҙы. Ә уға иман килтергәндәр, уны ололағандар, уға ярҙам иткәндәр һәм үҙенә индерелгән яҡты нурға (Ҡөрьәнгә) эйәргәндәргә килгәндә, улар – бәхетле кешеләр.

فَكُلِيْ وَاشْرَبِيْ وَقَرِّيْ عَيْنًا ۚفَاِمَّا تَرَيِنَّ مِنَ الْبَشَرِ اَحَدًاۙ فَقُوْلِيْٓ اِنِّيْ نَذَرْتُ لِلرَّحْمٰنِ صَوْمًا فَلَنْ اُكَلِّمَ الْيَوْمَ اِنْسِيًّا ۚ

fa kulī wasyrabī wa qarrī ‘ainā(n), fa immā tarayinna minal-basyari aḥadā(n), fa qūlī innī nażartu lir-raḥmāni ṣauman falan ukallimal-yauma insiyyā(n).

Шулай булғас, ашағыҙ, эсегеҙ һәм шатланығыҙ. Әгәр ҙә һеҙ берәйһен күрһәгеҙ, әйтегеҙ: «Ысынлап та, мин рәхимле Аллаһ өсөн ураҙа тоторға ант иттем, шуға күрә бөгөн бер кем менән дә һөйләшмәйәсәкмен».

وَلِكُلِّ اُمَّةٍ جَعَلْنَا مَنْسَكًا لِّيَذْكُرُوا اسْمَ اللّٰهِ عَلٰى مَا رَزَقَهُمْ مِّنْۢ بَهِيْمَةِ الْاَنْعَامِۗ فَاِلٰهُكُمْ اِلٰهٌ وَّاحِدٌ فَلَهٗٓ اَسْلِمُوْاۗ وَبَشِّرِ الْمُخْبِتِيْنَ ۙ

wa likulli ummatin ja‘alnā mansakal liyażkurusmallāhi ‘alā mā razaqahum mim bahīmatil-an‘ām(i), fa ilāhukum ilāhuw wāḥidun fa lahū aslimū, wa basysyiril-mukhbitīn(a).

Аллаһтың мал рәүешендә биргән ризығы өсөн Аллаһтың исемен телгә алһын өсөн Беҙ һәр халыҡҡа мал һуйыуҙы (ҡорбан салыуҙы) фарыз иттек. Тимәк, һеҙҙең Аллаһығыҙ – Ҡөҙрәтле Аллаһ, шуға күрә Уға бирелегеҙ. Һәм уны (Мөхәммәдте) (Аллаһҡа) буйһоноп буйһонғандарға һөйөнөслө хәбәр еткер,

لِكُلِّ اُمَّةٍ جَعَلْنَا مَنْسَكًا هُمْ نَاسِكُوْهُ فَلَا يُنَازِعُنَّكَ فِى الْاَمْرِ وَادْعُ اِلٰى رَبِّكَۗ اِنَّكَ لَعَلٰى هُدًى مُّسْتَقِيْمٍ

likulli ummatin ja‘alnā mansakan hum nāsikūhu falā yunāzi‘unnaka fil-amri wad‘u ilā rabbik(a), innaka la‘alā hudam mustaqīm(in).

Беҙ һәр халыҡ өсөн билдәле бер шәриғәт булдырҙыҡ, улар уны үтәргә тейеш, шуға күрә уларға был мәсьәләлә (шәриғәттә) һинең менән бәхәсләшеү һәм Раббыңа саҡырыу ярамай. Ысынлап та, һин (Мөхәммәт) тура юлдаһың.

ثُمَّ قَفَّيْنَا عَلٰٓى اٰثَارِهِمْ بِرُسُلِنَا وَقَفَّيْنَا بِعِيْسَى ابْنِ مَرْيَمَ وَاٰتَيْنٰهُ الْاِنْجِيْلَ ەۙ وَجَعَلْنَا فِيْ قُلُوْبِ الَّذِيْنَ اتَّبَعُوْهُ رَأْفَةً وَّرَحْمَةً ۗوَرَهْبَانِيَّةَ ِۨابْتَدَعُوْهَا مَا كَتَبْنٰهَا عَلَيْهِمْ اِلَّا ابْتِغَاۤءَ رِضْوَانِ اللّٰهِ فَمَا رَعَوْهَا حَقَّ رِعَايَتِهَا ۚفَاٰتَيْنَا الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا مِنْهُمْ اَجْرَهُمْ ۚ وَكَثِيْرٌ مِّنْهُمْ فٰسِقُوْنَ

Ṡumma qaffainā ‘alā āṡārihim birusulinā wa qaffainā bi‘īsabni maryama wa ātaināhul-injīl(a), wa ja‘alnā fī qulūbil-lażīnattaba‘ūhu ra'fataw wa raḥmah(tan), wa rahbāniyyatanibtada‘ūhā mā katabnā ‘alaihim illabtigā'a riḍwānillāhi famā ra‘auhā ḥaqqa ri‘āyatihā, fa'ātainal-lażīna āmanū minhum ajrahum, wa kaṡīrum minhum fāsiqūn(a).

Һуңынан Беҙ пәйғәмбәрҙәребеҙҙе улар эҙҙәренән барырға ебәрҙек һәм Мәрйәм улы Ғайсаға эйәрҙек; Беҙ уға Һөйөнөслө Хәбәр бирҙек һәм уға эйәргәндәрҙең күңелендә әҙәплелек һәм шәфҡәт тыуҙырҙыҡ. Беҙ уларҙы Аллаһтың ризалығын эҙләүҙе мәжбүр итмәһәк тә (Беҙҙең талап итеүебеҙ бары тик) рәхбәниә тоттолар, әммә улар уны тейешле кимәлдә тотманылар. Шулай итеп, уларҙың араһынан иман килтергән кешеләргә әжерен бирҙек, һәм уларҙың күбеһе боҙоҡ булды.