۞ تِلْكَ الرُّسُلُ فَضَّلْنَا بَعْضَهُمْ عَلٰى بَعْضٍۘ مِنْهُمْ مَّنْ كَلَّمَ اللّٰهُ وَرَفَعَ بَعْضَهُمْ دَرَجٰتٍۗ وَاٰتَيْنَا عِيْسَى ابْنَ مَرْيَمَ الْبَيِّنٰتِ وَاَيَّدْنٰهُ بِرُوْحِ الْقُدُسِۗ وَلَوْ شَاۤءَ اللّٰهُ مَا اقْتَتَلَ الَّذِيْنَ مِنْۢ بَعْدِهِمْ مِّنْۢ بَعْدِ مَا جَاۤءَتْهُمُ الْبَيِّنٰتُ وَلٰكِنِ اخْتَلَفُوْا فَمِنْهُمْ مَّنْ اٰمَنَ وَمِنْهُمْ مَّنْ كَفَرَ ۗوَلَوْ شَاۤءَ اللّٰهُ مَا اقْتَتَلُوْاۗ وَلٰكِنَّ اللّٰهَ يَفْعَلُ مَا يُرِيْدُ ࣖ
tilkar-rusulu faḍḍalnā ba‘ḍahum ‘alā ba‘ḍ(in), minhum man kallamallāhu wa rafa‘a ba‘ḍahum darajāt(in), wa ātainā ‘īsabna maryamal-bayyināti wa ayyadnāhu birūḥil-qudus(i), wa lau syā'allāhu maqtatalal-lażīna mim ba‘dihim mim ba‘di mā jā'athumul-bayyinātu wa lākinikhtalafū fa minhum man āmana wa minhum man kafar(a), wa lau syā'allāhu maqtatalū, wa lākinnallāha yaf‘alu mā yurīd(u).
आमी कांय दूतांक हेरां परस चड फावटी दिल्या. तातूंत अल्ला (प्रत्यक्ष) उलयता आनी हेर अशेय आसात, जांकां तो जायत्यो पदवी वाडयता. आनी आमी मरियम्माच्या पुता जेजूक जायते चमत्कार दिले आनी आमी ताका पवित्र आत्म्यान बळगें दिलें. अल्लान इत्सा केल्ली जाल्यार तांचे उपरांतचे लोक खून करचे नात, पुरावे तांकां पावले उपरांत. पूण तांचे मदीं फरक आशिल्लो, देखून तातूंतल्या कांय जाणांनी विस्वास दवरलो आनी कांय जाणांनी काफर केलो. अल्लान जाय जाल्यार ते खून करचे नात. पूण देव आपल्या इत्से प्रमाणें करता.
۞ اِنَّ اللّٰهَ اصْطَفٰىٓ اٰدَمَ وَنُوْحًا وَّاٰلَ اِبْرٰهِيْمَ وَاٰلَ عِمْرٰنَ عَلَى الْعٰلَمِيْنَۙ
innallāhaṣṭafā ādama wa nūḥaw wa āla ibrāhīma wa āla ‘imrāna ‘alal-‘ālamīn(a).
खरेंच अल्लान सगळ्या लोकांपरस (आपल्या काळांत) आदम, नुह, अब्राहमाचें कुळ आनी इमरानाचें घराणें वेंचून काडलां,
وَرَبُّكَ اَعْلَمُ بِمَنْ فِى السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِۗ وَلَقَدْ فَضَّلْنَا بَعْضَ النَّبِيّٖنَ عَلٰى بَعْضٍ وَّاٰتَيْنَا دَاوٗدَ زَبُوْرًا
wa rabbuka a‘lamu biman fis-samāwāti wal-arḍ(i), wa laqad faḍḍalnā ba‘ḍan nabiyyīna ‘alā ba‘ḍiw wa ātainā dāwūda zabūrā(n).
आनी मळबांत आनी धर्तरेंत कोण आसा तें तुज्या प्रभूक चड खबर आसा. आनी खरेंच, आमी कांय संदेष्ट्यांक हेरां परस फायदो दिला.