فَكَيْفَ اِذَا جِئْنَا مِنْ كُلِّ اُمَّةٍۢ بِشَهِيْدٍ وَّجِئْنَا بِكَ عَلٰى هٰٓؤُلَاۤءِ شَهِيْدًاۗ
fa kaifa iżā ji'nā min kulli ummatim bisyahīdiw wa ji'nā bika ‘alā hā'ulā'i syahīdā(n).
و اگر از هر قوم شاهدی (رسول) بیاوریم و شما (محمد) را بر آنان شاهد بیاوریم (شرط کافران) چه خواهد بود؟
وَاِنْ مِّنْ اَهْلِ الْكِتٰبِ اِلَّا لَيُؤْمِنَنَّ بِهٖ قَبْلَ مَوْتِهٖ ۚوَيَوْمَ الْقِيٰمَةِ يَكُوْنُ عَلَيْهِمْ شَهِيْدًاۚ
wa im min ahlil-kitābi illā layu'minanna bihī qabla mautih(ī), wa yaumal-qiyāmati yakūnu ‘alaihim syahīdā(n).
در میان اهل کتاب کسی نبود که قبل از مرگش به او (عیسی) ایمان نداشته باشد. و در روز قیامت او (عیسی) شاهد آنها خواهد بود.
وَيَوْمَ نَبْعَثُ مِنْ كُلِّ اُمَّةٍ شَهِيْدًا ثُمَّ لَا يُؤْذَنُ لِلَّذِيْنَ كَفَرُوْا وَلَا هُمْ يُسْتَعْتَبُوْنَ
wa yauma nab‘aṡu min kulli ummatin syahīdan ṡumma lā yu'żanu lil-lażīna kafarū wa lā hum yusta‘tabūn(a).
و (به یاد داشته باشید) در روزی که ما از هر جامعه یک شاهد (رسول) را برپا کردیم، آنگاه برای کسانی که کافر بودند (از خود دفاع کنند) جایز نبود و (همچنان) طلب بخشش جایز نبود.
وَيَوْمَ نَبْعَثُ فِيْ كُلِّ اُمَّةٍ شَهِيْدًا عَلَيْهِمْ مِّنْ اَنْفُسِهِمْ وَجِئْنَا بِكَ شَهِيْدًا عَلٰى هٰٓؤُلَاۤءِۗ وَنَزَّلْنَا عَلَيْكَ الْكِتٰبَ تِبْيَانًا لِّكُلِّ شَيْءٍ وَّهُدًى وَّرَحْمَةً وَّبُشْرٰى لِلْمُسْلِمِيْنَ ࣖ
wa yauma nab‘aṡu fī kulli ummatin syahīdan ‘alaihim min anfusihim wa ji'nā bika syahīdan ‘alā hā'ulā'(i), wa nazzalnā ‘alaikal-kitāba tibyānal likulli syai'iw wa hudaw wa raḥmataw wa busyrā lil-muslimīn(a).
و (به یاد داشته باشید) روزی را (که) در میان هر قوم شاهدی بر آنها از میان خودشان برپا کردیم و شما (محمد) را آوردیم تا بر آنها شاهد باشید. و ما کتاب (قرآن) را برای شما نازل کردیم تا همه چیز را توضیح دهید، به عنوان هدایت و همچنین رحمت و بشارت برای تسلیمشدگان (مسلمانان).