قَالُوْا سُبْحٰنَكَ لَا عِلْمَ لَنَآ اِلَّا مَا عَلَّمْتَنَا ۗاِنَّكَ اَنْتَ الْعَلِيْمُ الْحَكِيْمُ
qālū subḥānaka lā ‘ilma lanā illā mā ‘allamtanā, innaka antal-‘alīmul-ḥakīm(u).
तांणी जाप दिली, "तुका महिमा जावं, तुवें आमकां शिकयल्लें सोडून आमकां कांयच खबर ना. खरेंच तूं सगळें जाणपी, सगळ्यांत बुदवंत."
۞ لَيْسَ الْبِرَّاَنْ تُوَلُّوْا وُجُوْهَكُمْ قِبَلَ الْمَشْرِقِ وَالْمَغْرِبِ وَلٰكِنَّ الْبِرَّ مَنْ اٰمَنَ بِاللّٰهِ وَالْيَوْمِ الْاٰخِرِ وَالْمَلٰۤىِٕكَةِ وَالْكِتٰبِ وَالنَّبِيّٖنَ ۚ وَاٰتَى الْمَالَ عَلٰى حُبِّهٖ ذَوِى الْقُرْبٰى وَالْيَتٰمٰى وَالْمَسٰكِيْنَ وَابْنَ السَّبِيْلِۙ وَالسَّاۤىِٕلِيْنَ وَفىِ الرِّقَابِۚ وَاَقَامَ الصَّلٰوةَ وَاٰتَى الزَّكٰوةَ ۚ وَالْمُوْفُوْنَ بِعَهْدِهِمْ اِذَا عَاهَدُوْا ۚ وَالصّٰبِرِيْنَ فِى الْبَأْسَاۤءِ وَالضَّرَّاۤءِ وَحِيْنَ الْبَأْسِۗ اُولٰۤىِٕكَ الَّذِيْنَ صَدَقُوْا ۗوَاُولٰۤىِٕكَ هُمُ الْمُتَّقُوْنَ
laisal-birra an tuwallū wujūhakum qibalal-masyriqi wal-magribi wa lākinnal-birra man āmana billāhi wal-yaumil ākhiri wal-malā'ikati wal-kitābi wan-nabiyyīn(a), wa ātal-māla ‘alā ḥubbihī żawil-qurbā wal-yatāmā wal-masākīna wabnas-sabīl(i), was-sā'ilīna wa fir-riqāb(i), wa aqāmaṣ-ṣalāta wa ātaz-zakāh(ta), wal mūfūna bi‘ahdihim iżā ‘āhadū, waṣ-ṣābirīna fil-ba'sā'i waḍ-ḍarrā'i wa ḥīnal-ba's(i), ulā'ikal-lażīna ṣadaqū, wa ulā'ika humul-muttaqūn(a).
सद्गुण म्हळ्यार उदेंत आनी अस्तंते वटेन तोंड घुंवडावप न्हय, पूण सद्गुण म्हळ्यार (सद्गुण) जे अल्लाचेर, निमाणो दीस, देवदूत, पुस्तकां, पैगंबरांचेर विस्वास दवरतात आनी आपली आवड आशिल्ली संपत्ती नात्यांतल्यांक, अनाथांक, गरीबांक, प्रवासांत आशिल्ल्या लोकांक (मुसाफिर), भिकारीक, आनी आपल्या नोकरांक मुक्त करपाक दितात, जे नमाज करतात आनी जकात दितात, जेन्ना आपलीं उतरां पाळटात आश्वासनां, आनी गरिबी, दुख्ख आनी झुजाच्या काळांत धीर धरपी लोक. ते सत्यवादी लोक, ते पुण्यशील लोक.
وَاَنْفِقُوْا فِيْ سَبِيْلِ اللّٰهِ وَلَا تُلْقُوْا بِاَيْدِيْكُمْ اِلَى التَّهْلُكَةِ ۛ وَاَحْسِنُوْا ۛ اِنَّ اللّٰهَ يُحِبُّ الْمُحْسِنِيْنَ
wa anfiqū fī sabīlillāhi wa lā tulqū bi'aidīkum ilat-tahlukah(ti), wa aḥsinū, innallāha yuḥibbul-muḥsinīn(a).
आनी (तुमची संपत्ती) अल्लाच्या मार्गांत खर्च करात आनी तुमच्या हातान (तुमची) नाशांत उडोवंक नाकात आनी बरें करचें न्हय. खरेंच अल्ला बरें करपी लोकांचो मोग करता.
اَلطَّلَاقُ مَرَّتٰنِ ۖ فَاِمْسَاكٌۢ بِمَعْرُوْفٍ اَوْ تَسْرِيْحٌۢ بِاِحْسَانٍ ۗ وَلَا يَحِلُّ لَكُمْ اَنْ تَأْخُذُوْا مِمَّآ اٰتَيْتُمُوْهُنَّ شَيْـًٔا اِلَّآ اَنْ يَّخَافَآ اَلَّا يُقِيْمَا حُدُوْدَ اللّٰهِ ۗ فَاِنْ خِفْتُمْ اَلَّا يُقِيْمَا حُدُوْدَ اللّٰهِ ۙ فَلَا جُنَاحَ عَلَيْهِمَا فِيْمَا افْتَدَتْ بِهٖ ۗ تِلْكَ حُدُوْدُ اللّٰهِ فَلَا تَعْتَدُوْهَا ۚوَمَنْ يَّتَعَدَّ حُدُوْدَ اللّٰهِ فَاُولٰۤىِٕكَ هُمُ الظّٰلِمُوْنَ
aṭ-ṭalāqu marratān(i), fa imsākum bima‘rūfin au tasrīḥum bi'iḥsān(in), wa lā yaḥillu lakum an ta'khużū mimmā ātaitumūhunna syai'an illā ay yakhāfā allā yuqīmā ḥudūdullāh(i), fa in khiftum allā yuqīmā ḥudūdullāh(i) falā junāḥa ‘alaihimā fīmaftadat bih(ī), tilka ḥudūdullāhi falā ta‘tadūhā, wa may yata‘adda ḥudūdullāhi fa'ulā'ika humuẓ-ẓālimūn(a).
घटस्फोट (जाचो उल्लेख करूं येता) दोन फावटीं जाता. (ते उपरांत घोवाक शक्य आसा) दयाळपणान आडावप, वा दयाळपणान सोडप. तुमी तांकां दिल्लें खंयचेंय वस्तू परत घेवप तुमकां कायदेशीर ना, जो मेरेन दोगांयक (घोव-बायलांक) अल्लाची मर्यादा पाळपाक मेळची ना असो भंय दिसना. तुमकां (पालकदारांक) अल्लाची मर्यादा पाळपाक मेळची ना असो भंय आसल्यार, मागीर स्वताक सोडवपा खातीर (बायलेन) दिवपाक जाय आशिल्ल्या मोलाक (जें) तांच्या दोगांयचेर पाप ना. ह्यो अल्लाच्यो मर्यादा, देखून तांचो उल्लंघन करचो न्हय. जो कोण अल्लाची मर्यादा उल्लंघन करता तोच वायटकार.
۞ وَاِنْ كُنْتُمْ عَلٰى سَفَرٍ وَّلَمْ تَجِدُوْا كَاتِبًا فَرِهٰنٌ مَّقْبُوْضَةٌ ۗفَاِنْ اَمِنَ بَعْضُكُمْ بَعْضًا فَلْيُؤَدِّ الَّذِى اؤْتُمِنَ اَمَانَتَهٗ وَلْيَتَّقِ اللّٰهَ رَبَّهٗ ۗ وَلَا تَكْتُمُوا الشَّهَادَةَۗ وَمَنْ يَّكْتُمْهَا فَاِنَّهٗٓ اٰثِمٌ قَلْبُهٗ ۗ وَاللّٰهُ بِمَا تَعْمَلُوْنَ عَلِيْمٌ ࣖ
wa in kuntum ‘alā safariw wa lam tajidū kātiban fa riḥānum maqbūḍah(tun), fa'in amina ba‘ḍukum ba‘ḍan falyu'addil-lażi'tumina amānatahū walyattaqillāha rabbah(ū), wa lā taktumusy syahādah(ta), wa may yaktumhā fa'innahū āṡimun qalbuh(ū), wallāhu bimā ta‘malūna ‘alīm(un).
आनी तुमच्या प्रवासांत लेखक मेळना जाल्यार मागीर तुमकां कोलेटरल आसूंक जाय. पूण तुमच्यांतल्या कांय जाणांक दुसऱ्यांचेर विस्वास दवरलो जाल्यार विस्वासांत घेवपी लोकांनी आपलें आज्ञापत्र (रीण) पुराय करचें आनी तांकां आपल्या प्रभू अल्लाक भियेवंक दिवचें. आनी तुमची गवाय लिपोवंक नाकात, कारण जो कोण ती लिपयता, खरेंच ताचें काळीज घाण (पातक) आसा. तुमी कितें करतात ताचेर अल्ला सगळ्यांत जाणकार आसा.
۞ وَمِنْ اَهْلِ الْكِتٰبِ مَنْ اِنْ تَأْمَنْهُ بِقِنْطَارٍ يُّؤَدِّهٖٓ اِلَيْكَۚ وَمِنْهُمْ مَّنْ اِنْ تَأْمَنْهُ بِدِيْنَارٍ لَّا يُؤَدِّهٖٓ اِلَيْكَ اِلَّا مَا دُمْتَ عَلَيْهِ قَاۤىِٕمًا ۗ ذٰلِكَ بِاَنَّهُمْ قَالُوْا لَيْسَ عَلَيْنَا فِى الْاُمِّيّٖنَ سَبِيْلٌۚ وَيَقُوْلُوْنَ عَلَى اللّٰهِ الْكَذِبَ وَهُمْ يَعْلَمُوْنَ
wa min ahlil-kitābi man in ta'manhu bi qinṭārin yu'addīhi ilaik(a), wa minhum man in ta'manhu bidīnāril lā yu'addīhi ilaika illā mā dumta ‘alaihi qā'imā(n), żālika bi'annahum qālū laisa ‘alainā fil-ummiyyīna sabīl(un), wa yaqūlūna ‘alallāhil-każiba wa hum ya‘lamūn(a).
आनी पुस्तकांतल्या लोकां मदीं एक असो आसा, जाका तुमी ताका खूब संपत्ती सोंपयतले जाल्यार तो तुमकां ती परतून दितलो हें निश्चीत. पूण तातूंतले (तशेंच) अशे आसात जे ताका दीनार सोंपयल्यार तो तुमकां परत दिवचो ना, जो मेरेन तुमी सदांच तो एकठांय करिनात. कारण ते म्हणटात, "अशिक्षीत लोकां आड आमकां कसलेंच पाप ना." तांकां खबर आसून लेगीत ते अल्लाचेर फट उलयतात.
الَّذِيْنَ يُنْفِقُوْنَ فِى السَّرَّۤاءِ وَالضَّرَّۤاءِ وَالْكٰظِمِيْنَ الْغَيْظَ وَالْعَافِيْنَ عَنِ النَّاسِۗ وَاللّٰهُ يُحِبُّ الْمُحْسِنِيْنَۚ
al-lażīna yunfiqūna fis-sarrā'i waḍ-ḍarrā'i wal-kāẓimīnal gaiẓa wal-‘āfīna ‘anin-nās(i), wallāhu yuḥibbul-muḥsinīn(a).
(म्हळ्यार) सहज आनी कश्टाच्या वेळार दान करपी आनी आपलो राग आडावन लोकांक माफ करपी. आनी अल्ला बरें करपी लोकांचो मोग करता,
فَاٰتٰىهُمُ اللّٰهُ ثَوَابَ الدُّنْيَا وَحُسْنَ ثَوَابِ الْاٰخِرَةِ ۗ وَاللّٰهُ يُحِبُّ الْمُحْسِنِيْنَ ࣖ
fa ātāhumullāhu ṡawābad-dun-yā wa ḥusna ṡawābil-ākhirah(ti), wallāhu yuḥibbul-muḥsinīn(a).
देखून अल्लान तांकां ह्या संवसारांत इनाम आनी परलोकांत बरें इनाम दिलें. आनी बरें करपी लोकांचो अल्ला मोग करता.
اَلَّذِيْنَ اسْتَجَابُوْا لِلّٰهِ وَالرَّسُوْلِ مِنْۢ بَعْدِ مَآ اَصَابَهُمُ الْقَرْحُ ۖ لِلَّذِيْنَ اَحْسَنُوْا مِنْهُمْ وَاتَّقَوْا اَجْرٌ عَظِيْمٌۚ
al-lażīnastajābū lillāhi war-rasūli mim ba‘di mā aṣābahumul-qarḥ(u), lil-lażīna aḥsanū minhum wattaqau ajrun ‘aẓīm(un).
(म्हळ्यार) जखमी जाले उपरांत (उहुदच्या झुजांत) अल्ला आनी दूताची आज्ञा पाळपी. तांचेमदीं जे बरें करतात आनी पुण्यशील आसतात तांकां व्हड इनाम मेळटलें.
وَاٰتُوا الْيَتٰمٰىٓ اَمْوَالَهُمْ وَلَا تَتَبَدَّلُوا الْخَبِيْثَ بِالطَّيِّبِ ۖ وَلَا تَأْكُلُوْٓا اَمْوَالَهُمْ اِلٰٓى اَمْوَالِكُمْ ۗ اِنَّهٗ كَانَ حُوْبًا كَبِيْرًا
wa ātul-yatāmā amwālahum wa lā tatabaddalul-khabīṡa biṭ-ṭayyib(i), wa lā ta'kulū amwālahum ilā amwālikum, innahū kāna ḥūban kabīrā(n).
आनी अनाथांक (जे व्हडले) तांकां तांची संपत्ती दिवची, बऱ्याची अदलाबदल वायटा कडेन करची न्हय आनी तांची गिरेस्तकाय तुमच्या वांगडा खावची न्हय. खरेंच (आदान-प्रदान आनी खावपाची कृती) हें व्हडलें पाप.
۞ وَاعْبُدُوا اللّٰهَ وَلَا تُشْرِكُوْا بِهٖ شَيْـًٔا وَّبِالْوَالِدَيْنِ اِحْسَانًا وَّبِذِى الْقُرْبٰى وَالْيَتٰمٰى وَالْمَسٰكِيْنِ وَالْجَارِ ذِى الْقُرْبٰى وَالْجَارِ الْجُنُبِ وَالصَّاحِبِ بِالْجَنْۢبِ وَابْنِ السَّبِيْلِۙ وَمَا مَلَكَتْ اَيْمَانُكُمْ ۗ اِنَّ اللّٰهَ لَا يُحِبُّ مَنْ كَانَ مُخْتَالًا فَخُوْرًاۙ
wa‘budullāha wa lā tusyrikū bihī syai'aw wa bil-wālidaini iḥsānaw wa biżil-qurbā wal-yatāmā wal-masākīni wal-jāri żil-qurbā wal-jāril-junubi waṣ-ṣāḥibi bil-jambi wabnis-sabīl(i), wa mā malakat aimānukum, innallāha lā yuḥibbu man kāna mukhtālan fakhūrā(n).
आनी अल्लाची उपासना करात आनी ताचे कडेन कांयच संबंद दवरूं नाकात. आनी आवय-बापूय, लागींचे नातेदार, अनाथ, गरीब, लागींचे आनी पयसुल्ले शेजारी, सहकारी, इब्न सबिल आनी तुमचे कडेन आशिल्ल्या खंयच्याय नोकरांचेर दयाळू रावचें. खरेंच, अभिमानी आनी स्वताचो अभिमान बाळगपी लोक अल्लाक आवडनात,
۞ اِنَّ اللّٰهَ يَأْمُرُكُمْ اَنْ تُؤَدُّوا الْاَمٰنٰتِ اِلٰٓى اَهْلِهَاۙ وَاِذَا حَكَمْتُمْ بَيْنَ النَّاسِ اَنْ تَحْكُمُوْا بِالْعَدْلِ ۗ اِنَّ اللّٰهَ نِعِمَّا يَعِظُكُمْ بِهٖ ۗ اِنَّ اللّٰهَ كَانَ سَمِيْعًاۢ بَصِيْرًا
innallāha ya'murukum an tu'addul-amānāti ilā ahlihā, wa iżā ḥakamtum bainan-nāsi an taḥkumū bil-‘adl(i), innallāha ni‘immā ya‘iẓukum bih(ī), innallāha kāna samī‘am baṣīrā(n).
खरेंच, अल्ला तुमकां संदेश मेळोवपाचो हक्क आशिल्ल्यांक संदेश दिवपाची आज्ञा दिता आनी जेन्ना तुमी लोकां मदीं कायदो स्थापन करतात तेन्ना तुमी तो न्यायान स्थापन करचो पडटा. खरेंच अल्ला हो तुमकां शिकयता तो सगळ्यांत बरो. खरेंच अल्ला हो सर्व आयकुपी, सगळे पळोवपी.
وَمَنْ اَحْسَنُ دِيْنًا مِّمَّنْ اَسْلَمَ وَجْهَهٗ لِلّٰهِ وَهُوَ مُحْسِنٌ وَّاتَّبَعَ مِلَّةَ اِبْرٰهِيْمَ حَنِيْفًا ۗوَاتَّخَذَ اللّٰهُ اِبْرٰهِيْمَ خَلِيْلًا
wa man aḥsanu dīnam mimman aslama wajhahū lillāhi wa huwa muḥsinuw wattaba‘a millata ibrāhīma ḥanīfā(n), wattakhażallāhu ibrāhīma khalīlā(n).
आनी बरें काम करतना, प्रामाणीकपणान अल्लाक अधीन जावन, अब्राहमाच्या सरळ धर्माक पाळो दिवपी मनशा परस बरो धर्म कोणाचो आसा? आनी अल्लान अब्राहमाक (आपलो) प्रिय म्हूण वेंचून काडला.
وَاِنِ امْرَاَةٌ خَافَتْ مِنْۢ بَعْلِهَا نُشُوْزًا اَوْ اِعْرَاضًا فَلَا جُنَاحَ عَلَيْهِمَآ اَنْ يُّصْلِحَا بَيْنَهُمَا صُلْحًا ۗوَالصُّلْحُ خَيْرٌ ۗوَاُحْضِرَتِ الْاَنْفُسُ الشُّحَّۗ وَاِنْ تُحْسِنُوْا وَتَتَّقُوْا فَاِنَّ اللّٰهَ كَانَ بِمَا تَعْمَلُوْنَ خَبِيْرًا
wa inimra'atun khāfat mim ba‘lihā nusyūzan au i‘rāḍan falā junāḥa ‘alaihimā ay yuṣliḥā bainahumā ṣulḥā(n), waṣ-ṣulḥu khair(un), wa uḥḍiratil-anfususy-syuḥḥ(a), wa in tuḥsinū wa tattaqū fa innallāha kāna bimā ta‘malūna khabīrā(n).
आनी बायलेक आपलो घोव नटखट वा उदासीन जातलो असो हुस्को आसल्यार दोगांयक खरी शांतताय मेळूंक शकता आनी दादलो स्वभावान कंजूस आसलो तरी ती शांती (तांकां) बरी. आनी तुमी (तुज्या बायले कडेन तुमचे संबंद) सुदारतात आनी स्वताची राखण करतात (नुस्युज आनी उदासीनताये पासून) जाल्यार खरेंच, तुमी कितें करतात ताचे विशीं अल्ला जतनाय घेता.
فَاَثَابَهُمُ اللّٰهُ بِمَا قَالُوْا جَنّٰتٍ تَجْرِيْ مِنْ تَحْتِهَا الْاَنْهٰرُ خٰلِدِيْنَ فِيْهَاۗ وَذٰلِكَ جَزَاۤءُ الْمُحْسِنِيْنَ
fa aṡābahumullāhu bimā qālū jannātin tajrī min taḥtihal-anhāru khālidīna fīhā, wa żālika jazā'ul-muḥsinīn(a).
देखून अल्लान तांकां तांणी सांगिल्ल्या उतरांचें इनाम दिलें, (म्हळ्यार) ज्या स्वर्गा सकयल न्हंयो व्हांवतात, ते तातूंत सासणाचें रावपाचे. आनी तें इनाम (फॅर) बरें करतात.
لَيْسَ عَلَى الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا وَعَمِلُوا الصّٰلِحٰتِ جُنَاحٌ فِيْمَا طَعِمُوْٓا اِذَا مَا اتَّقَوْا وَّاٰمَنُوْا وَعَمِلُوا الصّٰلِحٰتِ ثُمَّ اتَّقَوْا وَّاٰمَنُوْا ثُمَّ اتَّقَوْا وَّاَحْسَنُوْا ۗوَاللّٰهُ يُحِبُّ الْمُحْسِنِيْنَ ࣖ
laisa ‘alal-lażīna āmanū wa ‘amiluṣ-ṣāliḥāti ṡummattaqau wa āmanū ṡummattaqau wa aḥsanū, wallāhu yuḥibbul-muḥsinīn(a).
जे खातात ताचे संबंदीं (आदीं) विस्वास दवरतात आनी बरीं कामां करतात तांकां पाप ना, जर ते पुण्यवान आसतात आनी विस्वास दवरतात, आनी बरे कर्म करतात, जाल्यार ते पुण्यशील आनी विस्वास दवरत रावतात, मागीर तांकां (आतां लेगीत) धर्मपरायणताय आसता आनी बरीं कामां करतात. आनी बऱ्या कामां करपी लोकांचो अल्ला मोग करता.
وَلَا تُفْسِدُوْا فِى الْاَرْضِ بَعْدَ اِصْلَاحِهَا وَادْعُوْهُ خَوْفًا وَّطَمَعًاۗ اِنَّ رَحْمَتَ اللّٰهِ قَرِيْبٌ مِّنَ الْمُحْسِنِيْنَ
wa lā tufsidū fil-arḍi ba‘da iṣlāḥihā wad‘ūhu khaufaw wa ṭama‘ā(n), inna raḥmatallāhi qarībum minal-muḥsinīn(a).
आनी धर्तरेक बरी (निर्मिती) जाले उपरांत तिका हानी करची न्हय. भंय आनी आशेन ताका मागणें करात. खरेंच, बरें करपी लोकांक अल्लाची दया खूब लागीं आसा.
وَلَمَّا جَاۤءَ مُوْسٰى لِمِيْقَاتِنَا وَكَلَّمَهٗ رَبُّهٗۙ قَالَ رَبِّ اَرِنِيْٓ اَنْظُرْ اِلَيْكَۗ قَالَ لَنْ تَرٰىنِيْ وَلٰكِنِ انْظُرْ اِلَى الْجَبَلِ فَاِنِ اسْتَقَرَّ مَكَانَهٗ فَسَوْفَ تَرٰىنِيْۚ فَلَمَّا تَجَلّٰى رَبُّهٗ لِلْجَبَلِ جَعَلَهٗ دَكًّا وَّخَرَّ مُوْسٰى صَعِقًاۚ فَلَمَّآ اَفَاقَ قَالَ سُبْحٰنَكَ تُبْتُ اِلَيْكَ وَاَنَا۠ اَوَّلُ الْمُؤْمِنِيْنَ
wa lammā jā'a mūsā limīqātinā wa kallamahū rabbuh(ū), qāla rabbi arinī anẓur ilaik(a), qāla lan tarānī wa lākininẓur ilal-jabali fa inistaqarra makānahū fa saufa tarānī, falammā tajallā rabbuhū lil-jabali ja‘alahū dakkaw wa kharra mūsā ṣa‘iqā(n), falammā afāqa qāla subḥānaka tubtu ilaika wa ana awwalul-mu'minīn(a).
आनी जेन्नां मोयजेस आमी थारायिल्ल्या वेळार (मुनाजत) आयलो आनी देवान ताचे कडेन (प्रत्यक्ष) उलयलो तेन्ना (मोयजेसान) म्हणलें, "हे म्हज्या प्रभू, म्हाका (तुजें) दिसूं, जाका लागून हांव तुका पळोवंक शकता." (अल्ला) म्हणालो, "तुमी म्हाका पळोवंक शकचे नात, पूण दोंगर पळयात, तो आपल्या जाग्यार (सदचे भशेन) उरलो जाल्यार तुमकां म्हाका पळोवंक मेळटलोच." देखून ताच्या प्रभून दोंगराचेर (आपलें महिमा) प्रगट केलें तेन्ना दोंगर नश्ट जालो आनी मूसा बेसुमार पडलो. मोयजेसाक बेशुध्द जाल्या उपरांत ताणें म्हणलें, "तुका महिमा आसूं, हांव तुका पश्चात्ताप करतां आनी हांव पयलो विस्वास दवरतां."
وَاِذْ قِيْلَ لَهُمُ اسْكُنُوْا هٰذِهِ الْقَرْيَةَ وَكُلُوْا مِنْهَا حَيْثُ شِئْتُمْ وَقُوْلُوْا حِطَّةٌ وَّادْخُلُوا الْبَابَ سُجَّدًا نَّغْفِرْ لَكُمْ خَطِيْۤـٰٔتِكُمْۗ سَنَزِيْدُ الْمُحْسِنِيْنَ
wa iżā qīla lahumuskunū hāżihil-qaryata wa kulū minhā ḥaiṡu syi'tum wa qūlū ḥiṭṭatuw wadkhulul-bāba sujjadan nagfir lakum khaṭī'ātikum, sanazīdul-muḥsinīn(a).
आनी (उगडास दवरात), जेन्ना तांकां (इज्रायलाच्या भुरग्यांक) म्हणिल्लें, "ह्या देशांत (बैतुलमकदीस) रावचें आनी तुमकां जाय थंय (ताचें उत्पादन) खावचें." आनी म्हणचें, "आमच्या पातकांतल्यान आमकां सोडय आनी नमस्कार करतना दारांत भितर सर, आनी आमी तुजीं चुकां माफ करतले." उपरांत आमी बरें करपी लोकांक (इनामां) वाडयतले.
يٰٓاَيُّهَا الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا لَا تَخُوْنُوا اللّٰهَ وَالرَّسُوْلَ وَتَخُوْنُوْٓا اَمٰنٰتِكُمْ وَاَنْتُمْ تَعْلَمُوْنَ
yā ayyuhal-lażīna āmanū lā takhūnullāha war-rasūla wa takhūnū amānātikum wa antum ta‘lamūn(a).
हे तुमी विस्वास दवरतात! अल्ला आनी दूताचो विश्वासघात करचो न्हय आनी (तशेंच) तुमकां खबर आसतना, तुमचेर सोंपयिल्ल्या विस्वासाक विश्वासघात करचो न्हय.
لَيْسَ عَلَى الضُّعَفَاۤءِ وَلَا عَلَى الْمَرْضٰى وَلَا عَلَى الَّذِيْنَ لَا يَجِدُوْنَ مَا يُنْفِقُوْنَ حَرَجٌ اِذَا نَصَحُوْا لِلّٰهِ وَرَسُوْلِهٖۗ مَا عَلَى الْمُحْسِنِيْنَ مِنْ سَبِيْلٍ ۗوَاللّٰهُ غَفُوْرٌ رَّحِيْمٌۙ
laisa ‘alaḍ-ḍu‘afā'i wa lā ‘alal-marḍā wa lā ‘alal-lażīna lā yajidūna mā yunfiqūna ḥarajun iżā naṣaḥū lillāhi wa rasūlih(ī), mā ‘alal-muḥsinīna min sabīl(in), wallāhu gafūrur raḥīm(un).
दुबळ्यांक, दुयेंतांक आनी जें खर्च करतले तें मेळनाशिल्ल्यांक (झुजांत वचूंक नाशिल्ल्यान) पाप ना, जर ते अल्ल आनी ताच्या दूता कडेन प्रामाणीक आसत जाल्यार. बरें करपी लोकांक दोश दिवपाक कसलेंच कारण ना. आनी अल्ला क्षमाशील, दयाळू,
وَالسّٰبِقُوْنَ الْاَوَّلُوْنَ مِنَ الْمُهٰجِرِيْنَ وَالْاَنْصَارِ وَالَّذِيْنَ اتَّبَعُوْهُمْ بِاِحْسَانٍۙ رَّضِيَ اللّٰهُ عَنْهُمْ وَرَضُوْا عَنْهُ وَاَعَدَّ لَهُمْ جَنّٰتٍ تَجْرِيْ تَحْتَهَا الْاَنْهٰرُ خٰلِدِيْنَ فِيْهَآ اَبَدًا ۗذٰلِكَ الْفَوْزُ الْعَظِيْمُ
was-sābiqūnal-awwalūna minal-muhājirīna wal-anṣāri wal-lażīnattaba‘ūhum bi'iḥsān(in), raḍiyallāhu ‘anhum wa raḍū ‘anhu wa a‘adda lahum jannātin tajrī taḥtahal-anhāru khālidīna fīhā abadā(n), żālikal-fauzul-‘aẓīm(u).
आनी जे मुहाजिरीन आनी अंसारांत पयलेच खेपे (इस्लाम आपणायले) आनी तांचो बरोच पाळो दिवपी लोकांनी अल्ला तांकां खोशी जालो आनी ते अल्लाचेर खोशी जाले. अल्लान तांकां बागो तयार केल्यात, जाचे सकयल न्हंयो व्हांवतात. ते सदांकाळ तातूंत रावतले. तें एक व्हडलें जैत.
مَا كَانَ لِاَهْلِ الْمَدِيْنَةِ وَمَنْ حَوْلَهُمْ مِّنَ الْاَعْرَابِ اَنْ يَّتَخَلَّفُوْا عَنْ رَّسُوْلِ اللّٰهِ وَلَا يَرْغَبُوْا بِاَنْفُسِهِمْ عَنْ نَّفْسِهٖۗ ذٰلِكَ بِاَنَّهُمْ لَا يُصِيْبُهُمْ ظَمَاٌ وَّلَا نَصَبٌ وَّلَا مَخْمَصَةٌ فِيْ سَبِيْلِ اللّٰهِ وَلَا يَطَـُٔوْنَ مَوْطِئًا يَّغِيْظُ الْكُفَّارَ وَلَا يَنَالُوْنَ مِنْ عَدُوٍّ نَّيْلًا اِلَّا كُتِبَ لَهُمْ بِهٖ عَمَلٌ صَالِحٌۗ اِنَّ اللّٰهَ لَا يُضِيْعُ اَجْرَ الْمُحْسِنِيْنَ
mā kāna li'ahlil-madīnati wa man ḥaulahum minal-a‘rābi ay yatakhallafū ‘ar rasūlillāhi wa lā yargabū bi'anfusihim ‘an nafsih(ī), żālika bi'annahum lā yuṣībuhum ẓama'uw wa lā naṣabuw wa lā makhmaṣatun fī sabīlillāhi wa lā yaṭa'ūna mauṭi'ay yagīẓul-kuffāra wa lā yanālūna min ‘aduwwin nailan illā kutiba lahum bihī ‘amalun ṣāliḥ(un), innallāha lā yuḍī‘u ajral-muḥsinīn(a).
मदीनाच्या लोकांनी आनी तांच्या भोंवतणी रावपी बेदुईनांनी अल्लाच्या दूताक (झुजाच्या मैदानाचेर) सांगात दिवप योग्य न्हय, तशेंच अल्लाच्या दूता परस चड स्वताचो मोग करप योग्य न्हय. कारण तांकां अल्लाच्या मार्गांत तान, थकवा वा उपासमारी ना, तशेंच काफिरांचो राग जागृत करपी सुवातेर पावल घालना आनी दुस्मानाक कसलेंच लुकसाण जायना, फकत तें तांचे खातीर बरें काम म्हणून नोंद जातलें. खरेंच अल्ला बरें करपी लोकांचें इनाम वाया घालना.
۞ لِلَّذِيْنَ اَحْسَنُوا الْحُسْنٰى وَزِيَادَةٌ ۗوَلَا يَرْهَقُ وُجُوْهَهُمْ قَتَرٌ وَّلَا ذِلَّةٌ ۗاُولٰۤىِٕكَ اَصْحٰبُ الْجَنَّةِ هُمْ فِيْهَا خٰلِدُوْنَ
lil-lażīna aḥsanul-ḥusnā wa ziyādah(tun), wa lā yarhaqu wujūhahum qataruw wa lā żillah(tun), ulā'ika aṣḥābul-jannati hum fīhā khālidūn(a).
बरें करपी लोकांक सगळ्यांत बरें इनाम (स्वर्ग) आनी अतिरिक्त इनाम (अल्लाक पळोवपाची खोस) आसता. आनी तांचें तोंड काळ्या धुल्लान व्यापिल्लें ना आनी ते बेजबाबांत नात (ना). ते स्वर्गांतले रावपी, ते तातूंत सासणाचें रावपाचे.
وَنَادٰى نُوْحٌ رَّبَّهٗ فَقَالَ رَبِّ اِنَّ ابْنِيْ مِنْ اَهْلِيْۚ وَاِنَّ وَعْدَكَ الْحَقُّ وَاَنْتَ اَحْكَمُ الْحٰكِمِيْنَ
wa nādā nūḥur rabbahū fa qāla rabbi innabnī min ahlī, wa inna wa‘dakal-ḥaqqu wa anta aḥkamul-ḥākimīn(a).
आनी नोहान आपल्या प्रभूक विनवणी केली, "हे म्हज्या प्रभू, खरेंच म्हजो पूत म्हज्या कुटुंबांतलो एक आनी तुजें उतर निश्चीतपणान खरें. तूं सगळ्यांत न्याय्य न्यायाधीश."
قَالَ رَبِّ اِنِّيْٓ اَعُوْذُ بِكَ اَنْ اَسْـَٔلَكَ مَا لَيْسَ لِيْ بِهٖ عِلْمٌ ۗوَاِلَّا تَغْفِرْ لِيْ وَتَرْحَمْنِيْٓ اَكُنْ مِّنَ الْخٰسِرِيْنَ
qāla rabbi innī a‘ūżu bika an as'alaka mā laisa lī bihī ‘ilm(un), wa illā tagfir lī wa tarḥamnī akum minal-khāsirīn(a).
ताणें (नुह) म्हणलें, "हे म्हज्या प्रभू, खरेंच हांव तुजे कडेन आलाशिरो घेता, जें म्हाका खबर ना (सार) कितें तरी मागपाक. तूं म्हाका माफ करूंक ना जाल्यार, आनी (ना) म्हाका दया केली ना जाल्यार हांव नक्कीच हारपी लोकां मदलो एक जातलों."
وَاصْبِرْ فَاِنَّ اللّٰهَ لَا يُضِيْعُ اَجْرَ الْمُحْسِنِيْنَ
waṣbir fa innallāha lā yaḍī‘u ajral-muḥsinīn(a).
आनी धीर धरात, कारण खरेंच अल्ला बरें करपी लोकांचें इनाम वाया घालना.
وَلَمَّا بَلَغَ اَشُدَّهٗٓ اٰتَيْنٰهُ حُكْمًا وَّعِلْمًا ۗوَكَذٰلِكَ نَجْزِى الْمُحْسِنِيْنَ
wa lammā balaga asyuddahū ātaināhu ḥukmaw wa ‘ilmā(n), wa każālika najzil-muḥsinīn(a).
आनी तो व्हड जातकच आमी ताका शक्त आनी गिन्यान दिलें. अशे तरेन आमी बरें करपी लोकांक इनाम दितात.
قَالُوْا يٰٓاَيُّهَا الْعَزِيْزُ اِنَّ لَهٗٓ اَبًا شَيْخًا كَبِيْرًا فَخُذْ اَحَدَنَا مَكَانَهٗ ۚاِنَّا نَرٰىكَ مِنَ الْمُحْسِنِيْنَ
qālū yā ayyuhal-‘azīzu inna lahū aban syaikhan kabīran fa khuż aḥadanā makānah(ū), innā narāka minal-muḥsinīn(a).
तांणी म्हणलें, "हे अल-अजीज! ताका जाण्टो बापूय आसा, देखून ताचे बदला आमच्यांतलो एकलो घे, खरेंच आमी पळयतात की तूं बरें करपी लोकां मदलो एक."
قَالُوْٓا ءَاِنَّكَ لَاَنْتَ يُوْسُفُۗ قَالَ اَنَا۠ يُوْسُفُ وَهٰذَآ اَخِيْ قَدْ مَنَّ اللّٰهُ عَلَيْنَاۗ اِنَّهٗ مَنْ يَّتَّقِ وَيَصْبِرْ فَاِنَّ اللّٰهَ لَا يُضِيْعُ اَجْرَ الْمُحْسِنِيْنَ
qālū a'innaka la'anta yūsuf(u), qāla ana yūsufu wa hāżā akhī qad mannallāhu ‘alainā, innahū may yataqqi wa yaṣbir fa innallāha lā yuḍī‘u ajral-muḥsinīn(a).
तांणी म्हणलें, "तुमी खरेंच जोसेफ?" ताणें (युसुफ) जाप दिली, "हांव युसुफ आनी हो म्हजो भाव. खरेंच अल्लान आमचेर आपली कृपा केल्या. खरेंच जो कोण भक्त आनी धीर धरता, मागीर खरेंच अल्ला बरें करपी लोकांचें इनाम वाया घालना."
۞ اِنَّ اللّٰهَ يَأْمُرُ بِالْعَدْلِ وَالْاِحْسَانِ وَاِيْتَاۤئِ ذِى الْقُرْبٰى وَيَنْهٰى عَنِ الْفَحْشَاۤءِ وَالْمُنْكَرِ وَالْبَغْيِ يَعِظُكُمْ لَعَلَّكُمْ تَذَكَّرُوْنَ
innallāha ya'muru bil-‘adli wal-iḥsāni wa ītā'i żil-qurbā wa yanhā ‘anil-faḥsyā'i wal-munkari wal-bagyi ya‘iẓukum la‘allakum tażakkarūn(a).
खरेंच अल्ला (तुमकां) न्यायान वागपाची आनी बरीं कामां करपाची, नात्यांतल्या लोकांक आदार दिवपाची आज्ञा दिता आनी तो नीच कर्तुब, वायट आनी दुस्मानकाय (करपाक) बंदी घालता. तुमी शिकपाक शकतले म्हणून तो तुमकां शिकयता.
اِنَّ اللّٰهَ مَعَ الَّذِيْنَ اتَّقَوْا وَّالَّذِيْنَ هُمْ مُّحْسِنُوْنَ ࣖ ۔
innallāha ma‘al-lażīnattaqau wal-lażīna hum muḥsinūn(a).
खरेंच अल्ला पुण्यवान आनी बरें करपी लोकां वांगडा आसता.
اِنْ اَحْسَنْتُمْ اَحْسَنْتُمْ لِاَنْفُسِكُمْ ۗوَاِنْ اَسَأْتُمْ فَلَهَاۗ فَاِذَا جَاۤءَ وَعْدُ الْاٰخِرَةِ لِيَسٗۤـُٔوْا وُجُوْهَكُمْ وَلِيَدْخُلُوا الْمَسْجِدَ كَمَا دَخَلُوْهُ اَوَّلَ مَرَّةٍ وَّلِيُتَبِّرُوْا مَا عَلَوْا تَتْبِيْرًا
in aḥsantum aḥsantum li'anfusikum, wa in asa'tum fa lahā, fa iżā jā'a wa‘dul-ākhirati liyasū'ū wujūhakum wa liyadkhulal-masjida kamā dakhalūhu awwala marratiw wa liyutabbirū mā ‘alau tatbīrā(n).
तुमी बरें केल्यार तुमी स्वता खातीर बरें करतात. आनी वायट केल्यार तें तुमचे खातीर. दुसरी ख्यास्त येतकच, (तुमच्या दुस्मानाक आमी उबारतले) तुमच्या तोंडाची बदनामी करपाक, आनी ते पयलेच खेपे भितर सरले तशें मशिदींत (अल-अकसा मशिदींत) भितर सरतले, आनी तांकां शक्य आसा तें नश्ट करतले.
اِلَّآ اَنْ يَّشَاۤءَ اللّٰهُ ۖوَاذْكُرْ رَّبَّكَ اِذَا نَسِيْتَ وَقُلْ عَسٰٓى اَنْ يَّهْدِيَنِ رَبِّيْ لِاَقْرَبَ مِنْ هٰذَا رَشَدًا
illā ay yasyā'allāh(u), ważkur rabbaka iżā nasīta wa qul ‘asā ay yahdiyani rabbī li'aqraba min hāżā rasyadā(n).
सोडल्यार (म्हणून), "देवाची इत्सा आसल्यार." आनी तुमी विसरून म्हणल्यार तुमच्या प्रभूचो उगडास करात, "आशेन म्हजो प्रभू म्हाका मार्गदर्शन करतलो जाका लागून हांव हाचे परस चड लागीं (सत्याक) आसतलों."
اِنِّيْٓ اَنَا۠ رَبُّكَ فَاخْلَعْ نَعْلَيْكَۚ اِنَّكَ بِالْوَادِ الْمُقَدَّسِ طُوًى ۗ
innī ana rabbuka fakhla‘ na‘laika innaka bil-wādil-muqaddasi ṭuwā(n).
खरेंच हांव तुजो देव, देखून तुजे दोन शाप सोडून दिवचे. कारण खरेंच तूं पवित्र देगणांत आसा तुवा.
قَالَ هُمْ اُولَاۤءِ عَلٰٓى اَثَرِيْ وَعَجِلْتُ اِلَيْكَ رَبِّ لِتَرْضٰى
qāla hum ulā'i ‘alā aṡarī wa ‘ajiltu ilaika rabbi litarḍā.
ताणें (मोयजेसान) म्हणलें, "ते म्हज्या फाटल्यान वतात आनी हांव तुजे कडेन बेगीन वता, म्हज्या प्रभू, जाका लागून तूं (म्हजे कडेन) प्रसन्न जातलो."
لَنْ يَّنَالَ اللّٰهَ لُحُوْمُهَا وَلَا دِمَاۤؤُهَا وَلٰكِنْ يَّنَالُهُ التَّقْوٰى مِنْكُمْۗ كَذٰلِكَ سَخَّرَهَا لَكُمْ لِتُكَبِّرُوا اللّٰهَ عَلٰى مَا هَدٰىكُمْ ۗ وَبَشِّرِ الْمُحْسِنِيْنَ
lay yanālallāha luḥūmuhā wa lā dimā'uhā wa lākiy yanāluhut-taqwā minkum, każālika sakhkharahā lakum litukabbirullāha ‘alā mā hadākum, wa basysyiril-muḥsinīn(a).
(बळी दिवपी जनावराचें) मांस आनी ताचें रगत अल्लाक केन्नाच पावचें ना, पूण ताचे कडेन जें पावता तें तुमची धर्मपरायणताय. अशे तरेन ताणें तुमकां दिल्ल्या मार्गदर्शना खातीर अल्लाची महिमा करपाक मेळची म्हणून ताणें तें तुमकां अधीन केलें. आनी बरें करपी लोकांक बरी खबर पावोवप.
وَالَّذِيْنَ هُمْ لِاَمٰنٰتِهِمْ وَعَهْدِهِمْ رَاعُوْنَ ۙ
wal-lażīna hum li'amānātihim wa ‘ahdihim rā‘ūn(a).
आनी (खऱ्यांनीच भाग्यवान) म्हणल्यार आपले आज्ञापत्र आनी आश्वासन पाळपी मनीस,
اِنَّا نَطْمَعُ اَنْ يَّغْفِرَ لَنَا رَبُّنَا خَطٰيٰنَآ اَنْ كُنَّآ اَوَّلَ الْمُؤْمِنِيْنَ ۗ ࣖ
innā naṭma‘u ay yagfira lanā rabbunā khaṭāyānā an kunnā awwalal-mu'minīn(a).
खरेंच आमच्या प्रभून आमचीं चुकां माफ करचीं अशें आमकां खरेंच दिसता, कारण आमी सगळ्यांत पयलीं विस्वास दवरलो.”
فَتَبَسَّمَ ضَاحِكًا مِّنْ قَوْلِهَا وَقَالَ رَبِّ اَوْزِعْنِيْٓ اَنْ اَشْكُرَ نِعْمَتَكَ الَّتِيْٓ اَنْعَمْتَ عَلَيَّ وَعَلٰى وَالِدَيَّ وَاَنْ اَعْمَلَ صَالِحًا تَرْضٰىهُ وَاَدْخِلْنِيْ بِرَحْمَتِكَ فِيْ عِبَادِكَ الصّٰلِحِيْنَ
fatabassama ḍāḥikam min qaulihā wa qāla rabbi auzi‘nī an asykura ni‘matakal-latī an‘amta ‘alayya wa ‘alā wālidayya wa an a‘mala ṣāliḥan tarḍāhu wa adkhilnī biraḥmatika fī ‘ibādikaṣ-ṣāliḥīn(a).
देखून तो (सुलेमान) हांसलो आनी हांसलो कारण मुंग्याचीं उतरां (आयकलीं). आनी ताणें मागणें केलें, "हे म्हज्या प्रभू, तुवें म्हाका आनी म्हज्या आवय-बापायक दिल्ल्या तुज्या आशीर्वादांक लागून उपकारी रावपाची प्रेरणा दिवची आनी तुका मान्य केल्लीं बरीं कामां हांव करुंक; आनी तुज्या कृपेन तुज्या पुण्य सेवकांच्या पंगडांत म्हाका प्रवेश कर."
وَلَمَّا بَلَغَ اَشُدَّهٗ وَاسْتَوٰىٓ اٰتَيْنٰهُ حُكْمًا وَّعِلْمًاۗ وَكَذٰلِكَ نَجْزِى الْمُحْسِنِيْنَ
wa lammā balaga asyuddahū wastawā ātaināhu ḥukmaw wa ‘ilmā(n), wa każālika najzil-muḥsinīn(a).
आनी तो (मोयजेस) परिपक्व जावन ताची बुध्दी परिपूर्ण जाले उपरांत आमी ताका बुद्धी (भविष्यवाणी) आनी गिन्यान दिलें. आनी अशे तरेन आमी बरें करपी लोकांक इनाम दितात.
وَابْتَغِ فِيْمَآ اٰتٰىكَ اللّٰهُ الدَّارَ الْاٰخِرَةَ وَلَا تَنْسَ نَصِيْبَكَ مِنَ الدُّنْيَا وَاَحْسِنْ كَمَآ اَحْسَنَ اللّٰهُ اِلَيْكَ وَلَا تَبْغِ الْفَسَادَ فِى الْاَرْضِ ۗاِنَّ اللّٰهَ لَا يُحِبُّ الْمُفْسِدِيْنَ
wabtagi fīmā ātākallāhud-dāral-ākhirata wa lā tansa naṣībaka minad-dun-yā wa aḥsin kama aḥsanallāhu ilaika wa lā tabgil-fasāda fil-arḍ(i), innallāha lā yuḥibbul-mufsidīn(a).
आनी अल्लान तुमकां दिल्ल्यान परलोकाची भूंय (इनाम) सोदची, पूण ह्या संवसारांत तुमचो वाटो विसरूं नाकात आनी अल्लान तुमचेर बरें केलां तशें (दुसऱ्यांक) बरें करचें, आनी धर्तरेचेर लुकसाण करचें न्हय. खरेंच, नुकसान करपी लोक अल्लाक आवडनात.
وَالَّذِيْنَ جَاهَدُوْا فِيْنَا لَنَهْدِيَنَّهُمْ سُبُلَنَاۗ وَاِنَّ اللّٰهَ لَمَعَ الْمُحْسِنِيْنَ ࣖ
wal-lażīna jāhadū fīnā lanahdiyannahum subulanā, wa innallāha lama‘al-muḥsinīn(a).
आनी जे आमचे खातीर (मान्यताय मागतात) यत्न करतात, तांकां आमी आमचीं मार्गां दाखयतले. आनी खरेंच अल्ला बरें करपी लोकां वांगडा आसता.
هُدًى وَّرَحْمَةً لِّلْمُحْسِنِيْنَۙ
hudaw wa raḥmatal lil-muḥsinīn(a).
बरें करपी लोकांक मार्गदर्शन आनी दया म्हूण,
۞ وَمَنْ يُّسْلِمْ وَجْهَهٗٓ اِلَى اللّٰهِ وَهُوَ مُحْسِنٌ فَقَدِ اسْتَمْسَكَ بِالْعُرْوَةِ الْوُثْقٰىۗ وَاِلَى اللّٰهِ عَاقِبَةُ الْاُمُوْرِ
wa may yuslim wajhahū ilallāhi wa huwa muḥsinun faqadistamsaka bil-‘urwatil-wuṡqā, wa ilallāhi ‘āqibatul-umūr(i).
आनी जो कोण बरें करपी मनीस आसतनाच अल्लाक अधीन जाता, जाल्यार खरेंच ताणें एक घटमूट गुसेट (दोरी) धरल्या. फकत अल्लाक सगळ्या गजालींचो शेवट जाता.
اِنَّا كَذٰلِكَ نَجْزِى الْمُحْسِنِيْنَ
innā każālika najzil-muḥsinīn(a).
खरेंच, बरें करपी लोकांक आमी अशें इनाम दितात.
قَدْ صَدَّقْتَ الرُّءْيَا ۚاِنَّا كَذٰلِكَ نَجْزِى الْمُحْسِنِيْنَ
qad ṣaddaqtar-ru'yā, innā każālika najzil-muḥsinīn(a).
खरेंच, तुवें तें सपन न्याय्य केलां.” खरेंच, बरें करपी लोकांक आमी अशें इनाम दितात.
كَذٰلِكَ نَجْزِى الْمُحْسِنِيْنَ
każālika najzil-muḥsinīn(a).
अशे तरेन आमी बरें करपी लोकांक इनाम दितात.
اِنَّا كَذٰلِكَ نَجْزِى الْمُحْسِنِيْنَ
innā każālika najzil-muḥsinīn(a).
अशे तरेन आमी बरें करपी लोकांक इनाम दितात.
اِنَّا كَذٰلِكَ نَجْزِى الْمُحْسِنِيْنَ
innā każālika najzil-muḥsinīn(a).
अशे तरेन आमी बरें करपी लोकांक इनाम दितात.