۞ اَتَأْمُرُوْنَ النَّاسَ بِالْبِرِّ وَتَنْسَوْنَ اَنْفُسَكُمْ وَاَنْتُمْ تَتْلُوْنَ الْكِتٰبَ ۗ اَفَلَا تَعْقِلُوْنَ
ata'murūnan-nāsa bil-birri wa tansauna anfusakum wa antum tatlūnal-kitāb(a), afalā ta‘qilūn(a).
तुमी पुस्तक (तोरा) वाचून लेगीत स्वताक विसरतात, जाल्यार तुमी दुसऱ्यांक नीतिमत्वाची आज्ञा कित्याक दितात? तुमकां समजना?
قُلْ اَطِيْعُوا اللّٰهَ وَالرَّسُوْلَ ۚ فَاِنْ تَوَلَّوْا فَاِنَّ اللّٰهَ لَا يُحِبُّ الْكٰفِرِيْنَ
qul aṭī‘ullāha war-rasūl(a), fa'in tawallau fa innallāha lā yuḥibbul-kāfirīn(a).
म्हण (हे मुहंमद) "अल्ला आनी दूताचें आज्ञापालन कर. पूण तुमी फाटीं सरले जाल्यार अल्ला काफिरांचो मोग करिना हें जाणून घेयात."
وَكَيْفَ تَكْفُرُوْنَ وَاَنْتُمْ تُتْلٰى عَلَيْكُمْ اٰيٰتُ اللّٰهِ وَفِيْكُمْ رَسُوْلُهٗ ۗ وَمَنْ يَّعْتَصِمْ بِاللّٰهِ فَقَدْ هُدِيَ اِلٰى صِرَاطٍ مُّسْتَقِيْمٍ ࣖ
wa kaifa takfurūna wa antum tutlā ‘alaikum āyātullāhi wa fīkum rasūluh(ū), wa may ya‘taṣim billāhi faqad hudiya ilā ṣirāṭim mustaqīm(in).
आनी तुमी कशे (आयले) काफिर जाले, जेन्ना अल्लाच्यो आयत तुमकां वाचले, आनी ताचो दूत (मुहम्मद) तुमच्या मदीं आशिल्लो? जो कोण अल्लाच्या (धर्माक) खरपणान धरता, मागीर खरेंच ताका सरळ मार्गाचेर मार्गदर्शन जातलो.
وَاَطِيْعُوا اللّٰهَ وَالرَّسُوْلَ لَعَلَّكُمْ تُرْحَمُوْنَۚ
wa aṭī‘ullāha war-rasūla la‘allakum turḥamūn(a).
आनी अल्ला आनी दूत (मुहम्मद) हांचें आज्ञा पाळचें, जाका लागून तुमकां दया मेळटली.
تِلْكَ حُدُوْدُ اللّٰهِ ۗ وَمَنْ يُّطِعِ اللّٰهَ وَرَسُوْلَهٗ يُدْخِلْهُ جَنّٰتٍ تَجْرِيْ مِنْ تَحْتِهَا الْاَنْهٰرُ خٰلِدِيْنَ فِيْهَا ۗ وَذٰلِكَ الْفَوْزُ الْعَظِيْمُ
tilka ḥudūdullāh(i), wa may yuṭi‘illāha wa rasūlahū yudkhilhu jannātin tajrī min taḥtihal-anhāru khālidīna fīhā, wa żālikal-fauzul-‘aẓīm(u).
त्योच अल्लाच्यो मर्यादा (कायदो). जो कोण अल्लाचो आनी ताच्या दूताचो आज्ञापालन करतलो, तो तांकां बागांनी भितर सरतलो, जाचे सकयल न्हंयो व्हांवतात, ते थंय सासणाचें रावपाचे. आनी तें एक व्हडलें जैत.
يٰٓاَيُّهَا الَّذِيْنَ اٰمَنُوْٓا اَطِيْعُوا اللّٰهَ وَاَطِيْعُوا الرَّسُوْلَ وَاُولِى الْاَمْرِ مِنْكُمْۚ فَاِنْ تَنَازَعْتُمْ فِيْ شَيْءٍ فَرُدُّوْهُ اِلَى اللّٰهِ وَالرَّسُوْلِ اِنْ كُنْتُمْ تُؤْمِنُوْنَ بِاللّٰهِ وَالْيَوْمِ الْاٰخِرِۗ ذٰلِكَ خَيْرٌ وَّاَحْسَنُ تَأْوِيْلًا ࣖ
yā ayyuhal-lażīna āmanū aṭī‘ullāha wa aṭī‘ur-rasūla wa ulil-amri minkum, fa in tanāza‘tum fī syai'in fa ruddhu ilallāhi war-rasūli in kuntum tu'minūna billāhi wal-yaumil-ākhir(i), żālika khairuw wa aḥsanu ta'wīlā(n).
हे तुमी विस्वास दवरतात! अल्लाचें आज्ञा पाळचें आनी तुमच्या मदल्या दूत (मुहम्मद), आनी उलील अमरी (अधिकार) हांचो आज्ञा पाळचो. मागीर खंयच्याय गजाली विशीं तुमचें मत मतभेद आसल्यार मागीर तें अल्लाक (कुराण) आनी दूत (ताचो सुन्नत) परतून दिवचें, जर तुमी अल्लाचेर आनी निमाण्या दिसाचेर विस्वास दवरतात. तें चड म्हत्वाचें (तुमचे खातीर) आनी ताचे परिणाम बरे.
فَلَا وَرَبِّكَ لَا يُؤْمِنُوْنَ حَتّٰى يُحَكِّمُوْكَ فِيْمَا شَجَرَ بَيْنَهُمْ ثُمَّ لَا يَجِدُوْا فِيْٓ اَنْفُسِهِمْ حَرَجًا مِّمَّا قَضَيْتَ وَيُسَلِّمُوْا تَسْلِيْمًا
falā wa rabbika lā yu'minūna ḥattā yuḥakkimūka fīmā syajara bainahum ṡumma lā yajidū fī anfusihim ḥarajam mimmā qaḍaita wa yusallimū taslīmā(n).
तर, तुमच्या प्रभून, आपूण वाद घालतात त्या प्रकरणांत तुमकां (मुहंमदाक) न्यायाधीश करपाक जाय मेरेन ते विस्वास दवरचे नात, (म्हणून) मागीर तुमी दिल्ल्या निर्णयाक तांच्या काळजांत हरकत येवची ना, आनी ते तो पुरायपणान मान्य करतले.
وَمَنْ يُّطِعِ اللّٰهَ وَالرَّسُوْلَ فَاُولٰۤىِٕكَ مَعَ الَّذِيْنَ اَنْعَمَ اللّٰهُ عَلَيْهِمْ مِّنَ النَّبِيّٖنَ وَالصِّدِّيْقِيْنَ وَالشُّهَدَاۤءِ وَالصّٰلِحِيْنَ ۚ وَحَسُنَ اُولٰۤىِٕكَ رَفِيْقًا
wa may yuṭi‘illāha war-rasūla fa ulā'ika ma‘al-lażīna an‘amallāhu ‘alaihim minan-nabiyyīna waṣ-ṣiddīqīna wasy-syuhadā'i waṣ-ṣāliḥīn(a), wa ḥasuna ulā'ika rafīqā(n).
आनी जो कोण अल्ल आनी दूत (मुहम्मद) हांचें आज्ञापालन करता, मागीर ते अल्लान ज्या लोकांक कृपा केल्या, (म्हळ्यार) पैगंबर, सत्य मोगी, शहीद आनी पुण्यवान हांचे वांगडा आसतले. ते सगळ्यांत बरे इश्ट.
وَهٰذَا كِتٰبٌ اَنْزَلْنٰهُ مُبٰرَكٌ فَاتَّبِعُوْهُ وَاتَّقُوْا لَعَلَّكُمْ تُرْحَمُوْنَۙ
wa hāżā kitābun anzalnāhu mubārakun fattabi‘ūhu wattaqū la‘allakum turḥamūn(a).
आनी हें पुस्तक (अल-कुरान) जें आमी आशीर्वादान भरिल्लें धाडलां. ताका पाळो दिवचो आनी तुका दया मेळचो म्हणून पुण्यशील जावचो,
يَسْـَٔلُوْنَكَ عَنِ الْاَنْفَالِۗ قُلِ الْاَنْفَالُ لِلّٰهِ وَالرَّسُوْلِۚ فَاتَّقُوا اللّٰهَ وَاَصْلِحُوْا ذَاتَ بَيْنِكُمْ ۖوَاَطِيْعُوا اللّٰهَ وَرَسُوْلَهٗٓ اِنْ كُنْتُمْ مُّؤْمِنِيْنَ
yas'alūnaka ‘anil-anfāl(i), qulil-anfālu lillāhi war-rasūl(i), fattaqullāha wa aṣliḥū żāta bainikum, wa aṭī‘ullāha wa rasūlahū in kuntum mu'minīn(a).
झुजाच्या लूटाची (वांटणी) तुमकां (मुहम्मदाक) विचारतात. म्हणचें, "झुजांतली लूट अल्ला आनी दूताची (अल्ला आनी ताच्या दूताच्या तरतुदी प्रमाण), देखून अल्लाक भियेयात आनी शेजाऱ्यां मदले संबंद सुदारात, आनी तुमी भावार्थी आसल्यार अल्ल आनी ताच्या दूताचें आज्ञापालन करात."
يٰٓاَيُّهَا الَّذِيْنَ اٰمَنُوْٓا اَطِيْعُوا اللّٰهَ وَرَسُوْلَهٗ وَلَا تَوَلَّوْا عَنْهُ وَاَنْتُمْ تَسْمَعُوْنَ
yā ayyuhal-lażīna āmanū aṭī‘ullāha wa rasūlahū wa lā tawallau ‘anhu wa antum tasma‘ūn(a).
हे तुमी विस्वास दवरतात! अल्ला आनी ताच्या दूताचें आज्ञापालन करात आनी ताचे कडल्यान पयस वचूंक नाकात, जरी तुमी (ताचे आज्ञा) आयकतात,
يٰٓاَيُّهَا الَّذِيْنَ اٰمَنُوا اسْتَجِيْبُوْا لِلّٰهِ وَلِلرَّسُوْلِ اِذَا دَعَاكُمْ لِمَا يُحْيِيْكُمْۚ وَاعْلَمُوْٓا اَنَّ اللّٰهَ يَحُوْلُ بَيْنَ الْمَرْءِ وَقَلْبِهٖ وَاَنَّهٗٓ اِلَيْهِ تُحْشَرُوْنَ
yā ayyuhal-lażīna āmanustajībū lillāhi wa lir-rasūli iżā da‘ākum limā yuḥyīkum, wa‘lamū annallāha yaḥūlu bainal-mar'i wa qalbihī wa annahū ilaihi tuḥsyarūn(a).
हे तुमी विस्वास दवरतात! अल्लाचो आनी दूताचो उलो पाळो, जेन्ना तो तुमकां जिवीत दिवपी गजाली खातीर आपयता आनी अल्लान मनशाक आनी ताच्या काळजा मदीं एक शिमो तयार केल्या हें जाणून घेयात आनी खरेंच ताचे कडेनच तुमी एकठांय जातले.
وَاَطِيْعُوا اللّٰهَ وَرَسُوْلَهٗ وَلَا تَنَازَعُوْا فَتَفْشَلُوْا وَتَذْهَبَ رِيْحُكُمْ وَاصْبِرُوْاۗ اِنَّ اللّٰهَ مَعَ الصّٰبِرِيْنَۚ
wa aṭī‘ullāha wa rasūlahū wa lā tanāza‘ū fa tafsyalū wa tażhaba rīḥukum waṣbirū, innallāha ma‘aṣ-ṣābirīn(a).
आनी अल्ल आनी ताच्या दूताचें आज्ञापालन करात आनी वाद घालूंक नाकात, जाका लागून तुमकां भंय दिसता आनी तुमची तांक ना जाता आनी धीर धरता. खरेंच अल्ला धीर धरपी लोकां वांगडा आसा.
وَالْمُؤْمِنُوْنَ وَالْمُؤْمِنٰتُ بَعْضُهُمْ اَوْلِيَاۤءُ بَعْضٍۘ يَأْمُرُوْنَ بِالْمَعْرُوْفِ وَيَنْهَوْنَ عَنِ الْمُنْكَرِ وَيُقِيْمُوْنَ الصَّلٰوةَ وَيُؤْتُوْنَ الزَّكٰوةَ وَيُطِيْعُوْنَ اللّٰهَ وَرَسُوْلَهٗ ۗاُولٰۤىِٕكَ سَيَرْحَمُهُمُ اللّٰهُ ۗاِنَّ اللّٰهَ عَزِيْزٌ حَكِيْمٌ
wal-mu'minūna wal-mu'minātu ba‘ḍuhum auliyā'u ba‘ḍ(in), ya'murūna bil-ma‘rūfi wa yanhauna ‘anil-munkari wa yuqīmūnaṣ-ṣalāta wa yu'tūnaz-zakāta wa yuṭī‘ūnallāha wa rasūlah(ū), ulā'ika sayarḥamuhumullāh(u), innallāha ‘azīzun ḥakīm(un).
आनी जे विस्वास दवरतात, दादले-बायलो, तातूंतले कांय जाण दुसऱ्यां खातीर आदार करपी जातात. ते बरें आज्ञा करतात (करतात), आनी चुकीचें बंदी घालतात, नमाज करतात, जकात करतात आनी अल्ल आनी ताच्या दूताची आज्ञा पाळटात. तांकां अल्लान दया करतली. खरेंच अल्ला हो सर्वशक्तिमान, सर्वज्ञानी.
قُلْ اِنَّمَآ اَنَا۠ بَشَرٌ مِّثْلُكُمْ يُوْحٰٓى اِلَيَّ اَنَّمَآ اِلٰهُكُمْ اِلٰهٌ وَّاحِدٌۚ فَمَنْ كَانَ يَرْجُوْا لِقَاۤءَ رَبِّهٖ فَلْيَعْمَلْ عَمَلًا صَالِحًا وَّلَا يُشْرِكْ بِعِبَادَةِ رَبِّهٖٓ اَحَدًا ࣖ
qul innamā ana basyarum miṡlukum yūḥā ilayya annamā ilāhukum ilāhuw wāḥid(un), faman kāna yarjū liqā'a rabbihī falya‘mal ‘amalan ṣāliḥaw wa lā yusyrik bi‘ibādati rabbihī aḥadā(n).
म्हण (मुहंमद), "खरें म्हणल्यार हांव फकत तुज्या सारको मनीस, जाका खरेंच तुमचो देव सर्वशक्तिमान देव आसा अशें उक्तावण मेळ्ळां." देखून जो कोण आपल्या प्रभू कडेन मेळपाची आस्त बाळगता, ताणें बरीं कर्तुबां करचीं आनी ताणें आपल्या प्रभूची उपासना करपाक खंयच्याच गजाली कडेन संबंद दवरचो न्हय."
وَاِذَا دُعُوْٓا اِلَى اللّٰهِ وَرَسُوْلِهٖ لِيَحْكُمَ بَيْنَهُمْ اِذَا فَرِيْقٌ مِّنْهُمْ مُّعْرِضُوْنَ
wa iżā du‘ū ilallāhi wa rasūlihī liyaḥkuma bainahum iżā farīqum minhum mu‘riḍūn(a).
आनी जेन्ना तांकां अल्ल आनी ताच्या दूता कडेन आपयले, जाका लागून (दूत) तांचे मदलो प्रस्न थारायतलो, तेन्ना अचकीत तातूंतल्या कांय जाणांनी (येवंक) न्हयकार दिलो.
اِنَّمَا كَانَ قَوْلَ الْمُؤْمِنِيْنَ اِذَا دُعُوْٓا اِلَى اللّٰهِ وَرَسُوْلِهٖ لِيَحْكُمَ بَيْنَهُمْ اَنْ يَّقُوْلُوْا سَمِعْنَا وَاَطَعْنَاۗ وَاُولٰۤىِٕكَ هُمُ الْمُفْلِحُوْنَ
innamā kāna qaulal-mu'minīna iżā du‘ū ilallāhi wa rasūlihī liyaḥkuma bainahum ay yaqūlū sami‘nā wa aṭa‘nā, wa ulā'ika humul-mufliḥūn(a).
फकत मुसलमानांचीं उतरां, जेन्ना तांकां अल्ला आनी ताच्या दूता कडेन दूतान तांचे मदीं (प्रकरणां) थारावपा खातीर आपयतात तेन्ना ते म्हणटात, "आमी आयकतात, आनी आमी पाळटात." आनी ते नशीबवान लोक.
وَمَنْ يُّطِعِ اللّٰهَ وَرَسُوْلَهٗ وَيَخْشَ اللّٰهَ وَيَتَّقْهِ فَاُولٰۤىِٕكَ هُمُ الْفَاۤىِٕزُوْنَ
wa may yuṭi‘illāha wa rasūlahū wa yakhsyallāha wa yattaqhi fa ulā'ika humul-fā'izūn(a).
आनी जो कोण अल्लाचो आनी ताच्या दूताचो आज्ञापालन करता आनी अल्लाक भियेता आनी ताका भक्ती करता, तेच लोक जैतिवंत जातले.
قُلْ اَطِيْعُوا اللّٰهَ وَاَطِيْعُوا الرَّسُوْلَۚ فَاِنْ تَوَلَّوْا فَاِنَّمَا عَلَيْهِ مَا حُمِّلَ وَعَلَيْكُمْ مَّا حُمِّلْتُمْۗ وَاِنْ تُطِيْعُوْهُ تَهْتَدُوْاۗ وَمَا عَلَى الرَّسُوْلِ اِلَّا الْبَلٰغُ الْمُبِيْنُ
qul aṭī‘ullāha wa aṭī‘ur-rasūl(a), fa in tawallau fa innamā ‘alaihi mā ḥummila wa ‘alaikum mā ḥummiltum, wa in tuṭī‘ūhu tahtadū, wa mā ‘alar rasūli illal-balāgul-mubīn(u).
म्हणचें, "अल्लाचें आज्ञापालन करात आनी दूताचें आज्ञापालन करात; जर तुमी पयस वळयले जाल्यार खरें म्हणल्यार रसूलाचें (मुहम्मद) फक्त फकत ताचेर लादिल्लें आसता आनी तुमचें कर्तव्य फकत तुमचेर लादिल्लें आसता. तुमी ताचें आज्ञा पाळ्ळें जाल्यार तुमकां मार्गदर्शन मेळटलें हें निश्चीत. दूताचें कर्तव्य फकत (अल्लाचो संदेश) स्पश्टपणान पावोवप."
وَاَقِيْمُوا الصَّلٰوةَ وَاٰتُوا الزَّكٰوةَ وَاَطِيْعُوا الرَّسُوْلَ لَعَلَّكُمْ تُرْحَمُوْنَ
wa aqīmuṣ-ṣalāta wa ātuz-zakāta wa aṭī‘ur-rasūla la‘allakum turḥamūn(a).
आनी नमाज कर, जकात कर आनी दूत (मुहम्मद) ची आज्ञा पाळची, जाका लागून तुमकां दया मेळटली.
وَّاتَّبِعْ مَا يُوْحٰىٓ اِلَيْكَ مِنْ رَّبِّكَ ۗاِنَّ اللّٰهَ كَانَ بِمَا تَعْمَلُوْنَ خَبِيْرًاۙ
wattabi‘ mā yūḥā ilaika mir rabbik(a), innallāha kāna bimā ta‘malūna khabīrā(n).
आनी तुज्या प्रभून तुका जें प्रगट केलां तें पाळचें. खरेंच तुमी कितें करतात ताचेर अल्ला खूब जतनाय घेता,
وَمَا كَانَ لِمُؤْمِنٍ وَّلَا مُؤْمِنَةٍ اِذَا قَضَى اللّٰهُ وَرَسُوْلُهٗٓ اَمْرًا اَنْ يَّكُوْنَ لَهُمُ الْخِيَرَةُ مِنْ اَمْرِهِمْ ۗوَمَنْ يَّعْصِ اللّٰهَ وَرَسُوْلَهٗ فَقَدْ ضَلَّ ضَلٰلًا مُّبِيْنًاۗ
wa mā kāna limu'miniw wa lā mu'minatin iżā qaḍallāhu wa rasūluhū amran ay yakūna lahumul-khiyaratu min amrihim, wa may ya‘ṣillāha wa rasūlahū faqad ḍalla ḍalālam mubīnā(n).
आनी भावार्थी दादल्यांक आनी मुसलमान बायलांक योग्य न्हय, अल्लान आनी ताच्या दूतान जर फरमान थारायला जाल्यार तांच्या वेव्हारा संबंदीं तांकां (आनीक एक) पर्याय आसतलो. आनी जो कोण अल्लाचो आनी ताच्या दूताची आज्ञा मोडटा, मागीर खरेंच तो मार्गभ्रश्ट जाला, स्पश्ट चुकीन.
فَاسْتَمْسِكْ بِالَّذِيْٓ اُوْحِيَ اِلَيْكَ ۚاِنَّكَ عَلٰى صِرَاطٍ مُّسْتَقِيْمٍ
fastamsik bil-lażī ūḥiya ilaik(a), innaka ‘alā ṣirāṭim mustaqīm(in).
देखून तुमकां प्रगट जाल्ल्या (धर्माक) खर धरून रावचें. खरेंच तुमी सरळ मार्गाचेर आसात.
۞ يٰٓاَيُّهَا الَّذِيْنَ اٰمَنُوْٓا اَطِيْعُوا اللّٰهَ وَاَطِيْعُوا الرَّسُوْلَ وَلَا تُبْطِلُوْٓا اَعْمَالَكُمْ
yā ayyuhal-lażīna āmanū aṭī‘ullāha wa aṭī‘ur-rasūla wa lā tubṭilū a‘mālakum.
हे तुमी विस्वास दवरतात! अल्लाचें आज्ञा पाळचें आनी दूताचें आज्ञापालन करचें आनी तुमचीं सगळीं बऱ्या कर्तुबांचो नाश करचो न्हय.
ءَاَشْفَقْتُمْ اَنْ تُقَدِّمُوْا بَيْنَ يَدَيْ نَجْوٰىكُمْ صَدَقٰتٍۗ فَاِذْ لَمْ تَفْعَلُوْا وَتَابَ اللّٰهُ عَلَيْكُمْ فَاَقِيْمُوا الصَّلٰوةَ وَاٰتُوا الزَّكٰوةَ وَاَطِيْعُوا اللّٰهَ وَرَسُوْلَهٗ ۗوَاللّٰهُ خَبِيْرٌ ۢبِمَا تَعْمَلُوْنَ ࣖ
a'asyfaqtum an tuqaddimū baina yaday najwākum ṣadaqāt(in), fa iż lam taf‘alū wa tāballāhu ‘alaikum fa'aqīmuṣ-ṣalāta wa ātuz-zakāta wa aṭī‘ullāha wa rasūlah(ūwallāhu khabīrum bimā ta‘malūn(a).
तुमी दूता कडेन संवाद सादचे पयलीं (करचे) आदीं भिक्षा दिल्ल्यान (गरीब जावपाक) भियेतात? पूण जर तुमी तें करिनात आनी अल्लान तुमकां माफ केलां जाल्यार मागीर नमाज करात, आनी जकात करात आनी अल्ला आनी ताच्या दूताक पाळो दिवचो! आनी तुमी कितें करतात ताचेर अल्ला खूब जतनाय घेता.
وَاَطِيْعُوا اللّٰهَ وَاَطِيْعُوا الرَّسُوْلَۚ فَاِنْ تَوَلَّيْتُمْ فَاِنَّمَا عَلٰى رَسُوْلِنَا الْبَلٰغُ الْمُبِيْنُ
wa aṭī‘ullāha wa aṭī‘ur-rasūl(a), fa'in tawallaitum fa innamā ‘alā rasūlinal-balāgul-mubīn(u).
आनी अल्लाची आज्ञा पाळप आनी दूताचे आज्ञापालन करप. तुमी फाटीं सरले जाल्यार खरेंच आमच्या दूताचें कर्तव्य फकत (अल्लाचें आज्ञापत्र) स्पश्टपणान सांगप.
لِمَنْ شَاۤءَ مِنْكُمْ اَنْ يَّسْتَقِيْمَۗ
liman syā'a minkum ay yastaqīm(a).
(म्हळ्यार) तुमच्यांतल्या कोणाक सरळ मार्ग आपणावपाची इत्सा आसल्यार.