ذٰلِكَ الْكِتٰبُ لَا رَيْبَ ۛ فِيْهِ ۛ هُدًى لِّلْمُتَّقِيْنَۙ
Żālikal-kitābu lā raiba fīh(i), hudal lil-muttaqīn(a).
ह्या पुस्तकाक (कुराणाक) तातूंत दुबाव ना; पुण्यशील लोकांखातीर मार्गदर्शन
وَاِنْ كُنْتُمْ فِيْ رَيْبٍ مِّمَّا نَزَّلْنَا عَلٰى عَبْدِنَا فَأْتُوْا بِسُوْرَةٍ مِّنْ مِّثْلِهٖ ۖ وَادْعُوْا شُهَدَاۤءَكُمْ مِّنْ دُوْنِ اللّٰهِ اِنْ كُنْتُمْ صٰدِقِيْنَ
wa in kuntum fī raibim mimmā nazzalnā ‘alā ‘abdinā fa'tū bisūratim mim miṡlih(ī), wad‘ū syuhadā'akum min dūnillāhi in kuntum ṣādiqīn(a).
आनी आमी आमच्या सेवकाक (मुहंमद) सकयल धाडला हाचो तुमकां (कुराणाचो) दुबाव आसल्यार, मागीर ताचे सारकी एक सूर करात आनी अल्ला सोडून तुमच्या मदतगाराक आपोवचो, जर तुमी सत्यवादी आसत जाल्यार.
هُوَ الَّذِيْٓ اَنْزَلَ عَلَيْكَ الْكِتٰبَ مِنْهُ اٰيٰتٌ مُّحْكَمٰتٌ هُنَّ اُمُّ الْكِتٰبِ وَاُخَرُ مُتَشٰبِهٰتٌ ۗ فَاَمَّا الَّذِيْنَ فِيْ قُلُوْبِهِمْ زَيْغٌ فَيَتَّبِعُوْنَ مَا تَشَابَهَ مِنْهُ ابْتِغَاۤءَ الْفِتْنَةِ وَابْتِغَاۤءَ تَأْوِيْلِهٖۚ وَمَا يَعْلَمُ تَأْوِيْلَهٗٓ اِلَّا اللّٰهُ ۘوَالرّٰسِخُوْنَ فِى الْعِلْمِ يَقُوْلُوْنَ اٰمَنَّا بِهٖۙ كُلٌّ مِّنْ عِنْدِ رَبِّنَا ۚ وَمَا يَذَّكَّرُ اِلَّآ اُولُوا الْاَلْبَابِ
huwal-lażī anzala ‘alaikal-kitāba minhu āyātum muḥkamātun hunna ummul-kitābi wa ukharu mutasyābihāt(un), fa'ammal-lażīna fī qulūbihim zaigun fayattabi‘ūna mā tasyābaha minhubtigā'al-fitnati wabtigā'a ta'wīlih(ī), wa mā ya‘lamu ta'wīlahū illallāh(u), war-rāsikhūna fil-‘ilmi yaqūlūna āmannā bih(ī), kullum min ‘indi rabbinā, wa mā yażżakkaru illā ulul-albāb(i).
तोच तुमकां (मुहंमद) कडेन पुस्तक (अल-कुरान) धाडलो. तातूंत निरपेक्ष अशे आयत आसात, जे पुस्तकाचे (अल-कुरान) मुखेल मुद्दे आसात आनी हेर मुतस्याबिहत आसात. काळजांत भटकपाची प्रवृत्ती आशिल्ल्यांची गजाल म्हणल्यार ते मुताशाबिहाटा फाटल्यान निंदा सोदपाक आनी तांची तावील सोदपाक अल्ला सोडून हेर कोणाकूच तांची तावील खबर नासली तरी. आनी खोलायेन गिन्यान आशिल्ले म्हणटात, "आमी ताचेर (कुराण) विस्वास दवरतात, सगळें आमच्या प्रभू कडल्यान." समजून घेवपी लोक सोडल्यार कोणाकूच धडो शिकपाक मेळना.
اَلَمْ تَرَ اِلَى الَّذِيْنَ اُوْتُوْا نَصِيْبًا مِّنَ الْكِتٰبِ يُدْعَوْنَ اِلٰى كِتٰبِ اللّٰهِ لِيَحْكُمَ بَيْنَهُمْ ثُمَّ يَتَوَلّٰى فَرِيْقٌ مِّنْهُمْ وَهُمْ مُّعْرِضُوْنَ
alam tara ilal-lażīna ūtū naṣībam minal-kitābi yud‘auna ilā kitābillāhi liyaḥkuma bainahum ṡumma yatawallā farīqum minhum wa hum mu‘riḍūn(a).
ज्या लोकांक पुस्तकाचो (तोरात) एक भाग दिल्लो तांचो तुमी विचार करूंक ना? तांचेमदीं न्याय करपाखातीर तांकां अल्लाच्या पुस्तकांत आपयले. मागीर तांचो एक पंगड (सत्य) न्हयकारून फाटीं सरलो.
اَلْحَقُّ مِنْ رَّبِّكَ فَلَا تَكُنْ مِّنَ الْمُمْتَرِيْنَ
al-ḥaqqu mir rabbika falā takum minal-mumtarīn(a).
सत्य तुज्या प्रभू कडल्यान आसा, देखून दुबावितां मदीं रावूं नाकात.
اِنَّ هٰذَا لَهُوَ الْقَصَصُ الْحَقُّ ۚ وَمَا مِنْ اِلٰهٍ اِلَّا اللّٰهُ ۗوَاِنَّ اللّٰهَ لَهُوَ الْعَزِيْزُ الْحَكِيْمُ
inna hāżā lahuwal-qaṣaṣul-ḥaqq(u), wa mā min ilāhin illallāh(u), wa innallāha lahuwal-‘azīzul-ḥakīm(u).
खरेंच ही एक खरी काणी. अल्ला सोडून हेर कोणूच देव ना आनी खरेंच अल्ला सगळ्यांत बळिश्ट, सगळ्यांत बुदवंत आसा.
تِلْكَ اٰيٰتُ اللّٰهِ نَتْلُوْهَا عَلَيْكَ بِالْحَقِّ ۗ وَمَا اللّٰهُ يُرِيْدُ ظُلْمًا لِّلْعٰلَمِيْنَ
tilka āyātullāhi natlūhā ‘alaika bil-ḥaqq(i), wa mallāhu yurīdu ẓulmal lil-‘ālamīn(a).
हे अल्लाचे आयत आमी तुमकां बरोबर वाचतात आनी अल्ला सगळ्या संवसारांत (कोणाकय) वायट करपाची इत्सा ना.
اَفَلَا يَتَدَبَّرُوْنَ الْقُرْاٰنَ ۗ وَلَوْ كَانَ مِنْ عِنْدِ غَيْرِ اللّٰهِ لَوَجَدُوْا فِيْهِ اخْتِلَافًا كَثِيْرًا
afalā yatadabbarūnal-qur'ān(a), wa lau kāna min ‘indi gairillāhi lawajadū fīhikhtilāfan kaṡīrā(n).
तर ते कुराणाची कदर (अभ्यास) करिनात? (कुराण) अल्ला कडल्यान नासलो जाल्यार तांकां तातूंत जायत्यो विरोधाभासी गजाली मेळटल्यो हें निश्चीत.
وَقَالَتِ الْيَهُوْدُ يَدُ اللّٰهِ مَغْلُوْلَةٌ ۗغُلَّتْ اَيْدِيْهِمْ وَلُعِنُوْا بِمَا قَالُوْا ۘ بَلْ يَدٰهُ مَبْسُوْطَتٰنِۙ يُنْفِقُ كَيْفَ يَشَاۤءُۗ وَلَيَزِيْدَنَّ كَثِيْرًا مِّنْهُمْ مَّآ اُنْزِلَ اِلَيْكَ مِنْ رَّبِّكَ طُغْيَانًا وَّكُفْرًاۗ وَاَلْقَيْنَا بَيْنَهُمُ الْعَدَاوَةَ وَالْبَغْضَاۤءَ اِلٰى يَوْمِ الْقِيٰمَةِۗ كُلَّمَآ اَوْقَدُوْا نَارًا لِّلْحَرْبِ اَطْفَاَهَا اللّٰهُ ۙوَيَسْعَوْنَ فِى الْاَرْضِ فَسَادًاۗ وَاللّٰهُ لَا يُحِبُّ الْمُفْسِدِيْنَ
wa qālatil-yahūdu yadullāhi maglūlah(tun), gullat aidīhim wa lu‘inū bimā qālū, bal yadāhu mabsūṭatān(i), yunfiqu kaifa yasyā'(u), wa layazīdanna kaṡīram minhum mā unzila ilaika mir rabbika ṭugyānaw wa kufrā(n), wa alqainā bainahumul-‘adāwata wal-bagḍā'a ilā yaumil-qiyāmah(ti), kullamā auqadū nāral lil-ḥarbi aṭfa'ahallāh(u), wa yas‘auna fil-arḍi fasādā(n), wallāhu lā yuḥibbul-mufsidīn(a).
आनी ज्यू लोकांनी म्हणलें, “देवाचे हात बांदल्यात.” खरें म्हणल्यार तांच्या हातांकच बेडी बांदून दवरतात आनी तांणी सांगिल्ल्यान तांकां शाप मेळटा, जरी अल्लाचे दोनूय हात उक्ते आसले तरी; तो आपल्या इत्सेप्रमाण पोट भरता. आनी तुमच्या प्रभू कडल्यान तुमकां सकयल धाडिल्लो (कुराण) तातूंतल्या चडशा लोकांचो आज्ञाभंग आनी काफिर वाडटलो हें निश्चीत. आनी आमी कयामताच्या दिसा मेरेन तांचे मदीं दुस्मानकाय आनी दुस्वास निर्माण केलो. दर खेपे तांणी झुजाचो उजो पेटयलो तेन्ना अल्लान तो निवळायलो. आनी ते धर्तरेचेर नाश (करपाचो) यत्न करतात. आनी नुकसान करपी लोकांक अल्लाक आवडना.
وَمَا قَدَرُوا اللّٰهَ حَقَّ قَدْرِهٖٓ اِذْ قَالُوْا مَآ اَنْزَلَ اللّٰهُ عَلٰى بَشَرٍ مِّنْ شَيْءٍۗ قُلْ مَنْ اَنْزَلَ الْكِتٰبَ الَّذِيْ جَاۤءَ بِهٖ مُوْسٰى نُوْرًا وَّهُدًى لِّلنَّاسِ تَجْعَلُوْنَهٗ قَرَاطِيْسَ تُبْدُوْنَهَا وَتُخْفُوْنَ كَثِيْرًاۚ وَعُلِّمْتُمْ مَّا لَمْ تَعْلَمُوْٓا اَنْتُمْ وَلَآ اٰبَاۤؤُكُمْ ۗقُلِ اللّٰهُ ۙثُمَّ ذَرْهُمْ فِيْ خَوْضِهِمْ يَلْعَبُوْنَ
wa mā qadarullāha ḥaqqa qadrihī iż qālū mā anzalallāhu ‘alā basyarim min syai'(in), qul man anzalal-kitābal-lażī jā'a bihī mūsā nūraw wa hudal lin-nāsi taj‘alūnahū qarāṭīsa tubdūnahā wa tukhfūna kaṡīrā(n), wa ‘ullimtum mā lam ta‘lamū antum wa lā ābā'ukum, qulillāh(u), ṡumma żarhum fī khauḍihim yal‘abūn(a).
"अल्लान मनशांक कांयच उक्तें करूंक ना" अशें म्हणटना ते अल्लाची महिमा करपाक जाय तशी करिनात. म्हण (मुहंमद), "मोयजेसान मनशाकुळा खातीर उजवाड आनी मार्गदर्शन म्हणून हाडिल्लें पुस्तक (तोरा) कोणे धाडलें, तुमी पुस्तकाक शिंपडून कागदाचे कुडके केल्ले, तुमी दाखयले (ताचे कांय भाग) आनी तातूंतलो चडसो भाग लिपयलो, जरी तुमकां खबर नाशिल्लें तें तुमकां शिकयलें, तुमकां वा तुमच्या पूर्वजांनीय ना." म्हणचें, "अल्लाच (जो ताका सकयल धाडलो)," मागीर (ते उपरांत) तांकां तांच्या चुकींत खेळपाक दिवचें.
وَهٰذَا كِتٰبٌ اَنْزَلْنٰهُ مُبٰرَكٌ مُّصَدِّقُ الَّذِيْ بَيْنَ يَدَيْهِ وَلِتُنْذِرَ اُمَّ الْقُرٰى وَمَنْ حَوْلَهَاۗ وَالَّذِيْنَ يُؤْمِنُوْنَ بِالْاٰخِرَةِ يُؤْمِنُوْنَ بِهٖ وَهُمْ عَلٰى صَلَاتِهِمْ يُحٰفِظُوْنَ
wa hāżā kitābun anzalnāhu mubārakum muṣaddiqul-lażī baina yadaihi wa litunżira ummal-qurā wa man ḥaulahā, wal-lażīna yu'minūna bil-ākhirati yu'minūna bihī wa hum ‘alā ṣalātihim yuḥāfiẓūn(a).
आनी हें (अल-कुरान), एक पुस्तक जें आमी व्हड आशीर्वादान सकयल धाडलां, जें पुस्तकां आदीं (प्रगट जाल्लें) पुष्टी करता आनी ताका लागून तुमी उम्मूल कुरा (मक्का) हांगाच्या (मक्का) आनी ताचे भोंवतणच्या लोकांक शिटकावणी दितात. परलोकाचेर विस्वास दवरपी लोक ताचेर (कुराण) खात्रीन विस्वास दवरतात, आनी ते सदांच आपलीं प्रार्थना पाळटात.
اِتَّبِعْ مَآ اُوْحِيَ اِلَيْكَ مِنْ رَّبِّكَۚ لَآ اِلٰهَ اِلَّا هُوَۚ وَاَعْرِضْ عَنِ الْمُشْرِكِيْنَ
ittabi‘ mā ūḥiya ilaika mir rabbik(a), lā ilāha illā huw(a), wa a‘riḍ ‘anil-musyrikīn(a).
तुज्या प्रभून तुका (मुहंमद) जें प्रकट केलां तें पाळचें; ताचे बगर कोणूच देव ना; आनी मुश्रिकांकडल्यान पयस वचप.
اَفَغَيْرَ اللّٰهِ اَبْتَغِيْ حَكَمًا وَّهُوَ الَّذِيْٓ اَنْزَلَ اِلَيْكُمُ الْكِتٰبَ مُفَصَّلًا ۗوَالَّذِيْنَ اٰتَيْنٰهُمُ الْكِتٰبَ يَعْلَمُوْنَ اَنَّهٗ مُنَزَّلٌ مِّنْ رَّبِّكَ بِالْحَقِّ فَلَا تَكُوْنَنَّ مِنَ الْمُمْتَرِيْنَ
afagairallāhi abtagī ḥakamaw wa huwal-lażī anzala ilaikumul-kitāba mufaṣṣalā(n), wal-lażīna ātaināhumul-kitāba ya‘lamūna annahū munazzalum mir rabbika bil-ḥaqqi falā takunanna minal-mumtarīn(a).
अल्ला सोडून हेर न्यायाधीश सोदचो, जेन्ना तोच तुमकां पुस्तक (कुराण) सविस्तरपणान उक्तायला? आमी ज्या लोकांक पुस्तक दिलां तांकां तें तुमच्या प्रभू कडल्यान सत्यान प्रगट जालां हें जाणात. देखून दुबावितां मदीं रावूं नाकात.
وَهٰذَا كِتٰبٌ اَنْزَلْنٰهُ مُبٰرَكٌ فَاتَّبِعُوْهُ وَاتَّقُوْا لَعَلَّكُمْ تُرْحَمُوْنَۙ
wa hāżā kitābun anzalnāhu mubārakun fattabi‘ūhu wattaqū la‘allakum turḥamūn(a).
आनी हें पुस्तक (अल-कुरान) जें आमी आशीर्वादान भरिल्लें धाडलां. ताका पाळो दिवचो आनी तुका दया मेळचो म्हणून पुण्यशील जावचो,
اَوْ تَقُوْلُوْا لَوْ اَنَّآ اُنْزِلَ عَلَيْنَا الْكِتٰبُ لَكُنَّآ اَهْدٰى مِنْهُمْۚ فَقَدْ جَاۤءَكُمْ بَيِّنَةٌ مِّنْ رَّبِّكُمْ وَهُدًى وَّرَحْمَةٌ ۚفَمَنْ اَظْلَمُ مِمَّنْ كَذَّبَ بِاٰيٰتِ اللّٰهِ وَصَدَفَ عَنْهَا ۗسَنَجْزِى الَّذِيْنَ يَصْدِفُوْنَ عَنْ اٰيٰتِنَا سُوْۤءَ الْعَذَابِ بِمَا كَانُوْا يَصْدِفُوْنَ
au taqūlū lau annā unzila ‘alainal-kitābu lakunnā ahdā minhum, faqad jā'akum bayyinatum mir rabbikum wa hudaw wa raḥmah(tun), faman aẓlamu mimman każżaba bi'āyātillāhi wa ṣadafa ‘anhā, sanajzil-lażīna yaṣdifūna ‘an āyātinā sū'al-‘ażābi bimā kānū yaṣdifūn(a).
वा तुमी (ना) म्हणटात, "पुस्तक आमकां उक्तें जाल्लें जाल्यार आमी तांचे परस चड मार्गदर्शन मेळटलें." खरेंच तुमच्या प्रभू कडल्यान तुमकां स्पश्ट स्पश्टीकरण, मार्गदर्शन आनी दया आयल्या. अल्लाच्या आयतांचो न्हयकार करून तांकां पयस करपी मनशा परस चड अन्यायी कोण? फुडाराक आमच्या श्लोकांतल्यान पयस वचपी लोकांक आमी खर ख्यास्त दितले, कारण ते सदांच वळटात.
اِنَّ وَلِيِّ َۧ اللّٰهُ الَّذِيْ نَزَّلَ الْكِتٰبَۖ وَهُوَ يَتَوَلَّى الصّٰلِحِيْنَ
inna waliyyiyallāhul-lażī nazzalal-kitāb(a), wa huwa yatawallaṣ-ṣāliḥīn(a).
खरेंच म्हजो राखणदार म्हळ्यार अल्ला जांणी पुस्तक (अल-कुरान) सकयल धाडल्या. तो पुण्यवंतांची राखण करता
وَاِذَا تُتْلٰى عَلَيْهِمْ اٰيَاتُنَا بَيِّنٰتٍۙ قَالَ الَّذِيْنَ لَا يَرْجُوْنَ لِقَاۤءَنَا ائْتِ بِقُرْاٰنٍ غَيْرِ هٰذَآ اَوْ بَدِّلْهُ ۗ قُلْ مَا يَكُوْنُ لِيْٓ اَنْ اُبَدِّلَهٗ مِنْ تِلْقَاۤئِ نَفْسِيْ ۚاِنْ اَتَّبِعُ اِلَّا مَا يُوْحٰٓى اِلَيَّ ۚ اِنِّيْٓ اَخَافُ اِنْ عَصَيْتُ رَبِّيْ عَذَابَ يَوْمٍ عَظِيْمٍ
wa iżā tutlā ‘alaihim āyātunā bayyināt(in), qālal-lażīna lā yarjūna liqā'ana'ti biqur'ānin gairi hāżā au baddilh(u), qul mā yakūnu lī an ubaddilahū min tilqā'i nafsī, in attabi‘u illā mā yūḥā ilayy(a), innī akhāfu in ‘aṣaitu rabbī ‘ażāba yaumin ‘aẓīm(in).
आनी जेन्ना तांकां आमचे आयत स्पश्टपणान वाचले तेन्ना आमकां मेळपाची अपेक्षा नाशिल्ल्या लोकांनी म्हणलें, "ह्या कुराणा भायर दुसरें पुस्तक हाडचें वा ताचे सुवातेर बदलचें." म्हण (मुहंमद), "म्हज्या इत्से प्रमाण बदलप म्हाका योग्य ना. हांव फकत म्हाका प्रगट केल्ल्या गजालींचो पाळो दितां. म्हज्या प्रभूचें आज्ञा मोडल्यार व्हडल्या दिसाची (प्रलयकाळ) ख्यास्त मेळपाची म्हाका खऱ्या अर्थान भंय दिसता."
وَمَا كَانَ هٰذَا الْقُرْاٰنُ اَنْ يُّفْتَرٰى مِنْ دُوْنِ اللّٰهِ وَلٰكِنْ تَصْدِيْقَ الَّذِيْ بَيْنَ يَدَيْهِ وَتَفْصِيْلَ الْكِتٰبِ لَا رَيْبَ فِيْهِ مِنْ رَّبِّ الْعٰلَمِيْنَۗ
wa mā kāna hāżal-qur'ānu ay yuftarā min dūnillāhi wa lākin taṣdīqal-lażī baina yadaihi wa tafṣīlal-kitābi lā raiba fīhi mir rabbil-‘ālamīn(a).
आनी हो कुराण अल्ला सोडून हेरांनी तयार करप अशक्य आसा; पूण (कुराण) आदल्या (पुस्तकांची) पुष्टी करता आनी ताणें स्थापन केल्यात, तातूंत दुबाव ना, सगळ्या संवसारांच्या स्वामी कडल्यान (प्रगट केल्ले) कायदे स्पश्ट करता
نَحْنُ نَقُصُّ عَلَيْكَ اَحْسَنَ الْقَصَصِ بِمَآ اَوْحَيْنَآ اِلَيْكَ هٰذَا الْقُرْاٰنَۖ وَاِنْ كُنْتَ مِنْ قَبْلِهٖ لَمِنَ الْغٰفِلِيْنَ
naḥnu naquṣṣu ‘alaika aḥsanal-qaṣaṣi bimā auḥainā ilaika hāżal-qur'ān(a), wa in kunta min qablihī laminal-gāfilīn(a).
आमी तुका (मुहम्मदाक) हो कुराण तुका उक्तो करून सगळ्यांत बरी काणी सांगली आनी खरेंच तूं त्या एका मनशा पयलीं आशिल्लो, जांकां खबर नाशिल्लो.
الۤمّۤرٰۗ تِلْكَ اٰيٰتُ الْكِتٰبِۗ وَالَّذِيْٓ اُنْزِلَ اِلَيْكَ مِنْ رَّبِّكَ الْحَقُّ وَلٰكِنَّ اَكْثَرَ النَّاسِ لَا يُؤْمِنُوْنَ
alif lām mīm rā, tilka āyātul-kitāb(i), wal-lażī unzila ilaika mir rabbikal-ḥaqqu wa lākinna akṡaran-nāsi lā yu'minūn(a).
अलिफ लम मिम रा. हे पुस्तकाचे (अल-कुराण) आयत आसात. आनी तुमच्या प्रभू कडल्यान तुमकां (मुहम्मदाक) जें पुस्तक आयलां तें खरें; पूण चडशे लोक (ताचेर) विस्वास दवरनात.
اِنَّا نَحْنُ نَزَّلْنَا الذِّكْرَ وَاِنَّا لَهٗ لَحٰفِظُوْنَ
innā naḥnu nazzalnaż-żikra wa innā lahū laḥāfiẓūn(a).
खरेंच, आमीच कुराण सकयल धाडले, आनी खात्रीन आमी (तशेंच) तो सांबाळून दवरतात.
قُلْ لَّىِٕنِ اجْتَمَعَتِ الْاِنْسُ وَالْجِنُّ عَلٰٓى اَنْ يَّأْتُوْا بِمِثْلِ هٰذَا الْقُرْاٰنِ لَا يَأْتُوْنَ بِمِثْلِهٖ وَلَوْ كَانَ بَعْضُهُمْ لِبَعْضٍ ظَهِيْرًا
qul la'inijtama‘atil-insu wal-jinnu ‘alā ay ya'tū bimiṡli hāżal-qur'āni lā ya'tūna bimiṡlihī wa lau kāna ba‘ḍuhum liba‘ḍin ẓahīrā(n).
म्हणचें, "खरें म्हणल्यार मनीस आनी जिन्न एकठांय येवन ह्या कुराणा सारकें कितें तरी तयार केलें जाल्यार तांकां अशें कितें तरी करपाक मेळचें नासलें, जरी तांणी एकामेकांक आदार केलो तरी."
وَبِالْحَقِّ اَنْزَلْنٰهُ وَبِالْحَقِّ نَزَلَۗ وَمَآ اَرْسَلْنٰكَ اِلَّا مُبَشِّرًا وَّنَذِيْرًاۘ
wa bil-ḥaqqi anzalnāhu wa bil-ḥaqqi nazal(a), wa mā arsalnāka illā mubasysyiraw wa nażīrā(n).
आनी आमी (कुराण) सत्यांत सकयल धाडलो आनी (कुराण) तो सत्य (आडून) देंवलो. आनी आमी तुका (मुहंमद) धाडले, फकत बऱ्या खबरेचो वाहक आनी शिटकावणी दिवपी म्हणून.
قُلْ اٰمِنُوْا بِهٖٓ اَوْ لَا تُؤْمِنُوْاۗ اِنَّ الَّذِيْنَ اُوْتُوا الْعِلْمَ مِنْ قَبْلِهٖٓ اِذَا يُتْلٰى عَلَيْهِمْ يَخِرُّوْنَ لِلْاَذْقَانِ سُجَّدًاۙ
qul āminū bihī au lā tu'minū, innal-lażīna ūtul-‘ilma min qablihī iżā yutlā ‘alaihim yakhirrūna lil-ażqāni sujjadā(n).
म्हण (मुहंमद), "ताचेर (कुराण) विस्वास दवरात वा तुमकां विस्वास दवरचो पडना (अल्ला खातीरय तसोच). खरेंच, जांकां आदीं गिन्यान मेळ्ळां, जेन्ना तांकां (कुराण) वाचतात तेन्ना ते तोंड सकयल करतात, सजदा करतात."
اَلْحَمْدُ لِلّٰهِ الَّذِيْٓ اَنْزَلَ عَلٰى عَبْدِهِ الْكِتٰبَ وَلَمْ يَجْعَلْ لَّهٗ عِوَجًا ۜ
al-ḥamdu lillāhil-lażī anzala ‘alā ‘abdihil-kitāba wa lam yaj‘al lahū ‘iwajā(n).
अल्लाची स्तुती जावंक जाय, जांणी पुस्तक (अल-कुरान) आपल्या नोकरांक धाडलां आनी ताणें तें वांकडे करूंक ना;
تَنْزِيْلًا مِّمَّنْ خَلَقَ الْاَرْضَ وَالسَّمٰوٰتِ الْعُلٰى ۗ
tanzīlam mimman khalaqal-arḍa was-samāwātil-‘ulā.
धर्तरी आनी उंच मळब रचपी (अल्ला) हाचे कडल्यान आयले,
الَّذِيْنَ هُمْ فِيْ صَلَاتِهِمْ خٰشِعُوْنَ
allażīna hum fī ṣalātihim khāsyi‘ūn(a).
(म्हळ्यार) आपल्या प्रार्थनेंत भक्त, २.
قُلْ اَنْزَلَهُ الَّذِيْ يَعْلَمُ السِّرَّ فِى السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِۗ اِنَّهٗ كَانَ غَفُوْرًا رَّحِيْمًا
qul anzalahul-lażī ya‘lamus-sirra fis-samāwāti wal-arḍ(i), innahū kāna gafūrar raḥīmā(n).
म्हण (मुहम्मद), "(कुराण) मळब आनी धर्तरेचीं गुपीत जाणपी (अल्ला) हाणें उक्तायल्या. खरेंच तो सगळ्यांत क्षमाशील, दयाळू आसा."
وَاِنَّهٗ لَتَنْزِيْلُ رَبِّ الْعٰلَمِيْنَ ۗ
wa innahū latanzīlu rabbil-‘ālamīn(a).
आनी खरेंच हें (अल-कुरान) खऱ्या अर्थान सगळ्या संवसारांच्या स्वामीन सकयल धाडलां,
نَزَلَ بِهِ الرُّوْحُ الْاَمِيْنُ ۙ
nazala bihir rūḥul-amīn(u).
जी अर-रुह अल-अमीन (जिब्रिल) हाणें सकयल हाडली,
عَلٰى قَلْبِكَ لِتَكُوْنَ مِنَ الْمُنْذِرِيْنَ ۙ
‘alā qalbika litakūna minal-munżirīn(a).
तुमच्या काळजांत (मुहंमद) म्हणजे तुमी शिटकावणी दिवपी लोकां मदीं आसतले,
وَمَا تَنَزَّلَتْ بِهِ الشَّيٰطِيْنُ
wa mā tanazzalat bihisy-syayāṭīn(u).
आनी (कुराण) सैतानांनी सकयल देंवयलो ना.
وَمَا يَنْۢبَغِيْ لَهُمْ وَمَا يَسْتَطِيْعُوْنَ ۗ
wa mā yambagī lahum wa mā yastaṭī‘ūn(a).
आनी तें तांकां (कुरानाक) योग्य ना, आनी तांकां तें मेळचें ना.
وَاِنَّكَ لَتُلَقَّى الْقُرْاٰنَ مِنْ لَّدُنْ حَكِيْمٍ عَلِيْمٍ
wa innaka latulaqqal-qur'āna mil ladun ḥakīmin ‘alīm(in).
आनी खरेंच तुमकां (मुहम्मदाक) खऱ्या अर्थान (अल्ला) सगळ्यांत बुदवंत, सगळ्या जाणकारा कडल्यान कुराण मेळ्ळा.
نَتْلُوْا عَلَيْكَ مِنْ نَّبَاِ مُوْسٰى وَفِرْعَوْنَ بِالْحَقِّ لِقَوْمٍ يُّؤْمِنُوْنَ
natlū ‘alaika min naba'i mūsā wa fir‘auna bil-ḥaqqi liqaumiy yu'minūn(a).
आमी तुमकां मोयजेस आनी फारो हांची कांय काणी खऱ्यांनीच सांगतात, जे भावार्थी लोकां खातीर.
وَمَا كُنْتَ بِجَانِبِ الْغَرْبِيِّ اِذْ قَضَيْنَآ اِلٰى مُوْسَى الْاَمْرَ وَمَا كُنْتَ مِنَ الشّٰهِدِيْنَ ۙ
wa mā kunta bijānibil-garbiyyi iż qaḍainā ilā mūsal-amra wa mā kunta minasy-syāhidīn(a).
आनी आमी मोयजेसाक आज्ञा पावयतना तूं (मुहंमद) अस्तंतेक (तुवाच्या पवित्र देगणांत) नाशिल्लो आनी (तें घडणूक) पळोवपी लोकां मदीं तूं (तशेंच) नाशिल्लो.
وَلٰكِنَّآ اَنْشَأْنَا قُرُوْنًا فَتَطَاوَلَ عَلَيْهِمُ الْعُمُرُۚ وَمَا كُنْتَ ثَاوِيًا فِيْٓ اَهْلِ مَدْيَنَ تَتْلُوْا عَلَيْهِمْ اٰيٰتِنَاۙ وَلٰكِنَّا كُنَّا مُرْسِلِيْنَ
wa lākinnā ansya'nā qurūnan fataṭāwala ‘alaihimul-‘umur(u), wa mā kunta ṡāwiyan fī ahli madyana tatlū ‘alaihim āyātinā, wa lākinnā kunnā mursilīn(a).
पूण आमी कांय लोकांक रचल्यात, आनी तांचेर बरोच काळ गेला, आनी तुमी (मुहंमद) मद्याच्या लोकां कडेन आमचीं आयतां तांकां वाचून उरले नात, पूण आमी दूत धाडल्यात.
وَاِذَا يُتْلٰى عَلَيْهِمْ قَالُوْٓا اٰمَنَّا بِهٖٓ اِنَّهُ الْحَقُّ مِنْ رَّبِّنَآ اِنَّا كُنَّا مِنْ قَبْلِهٖ مُسْلِمِيْنَ
wa iżā yutlā ‘alaihim qālū āmannā bihī innahul-ḥaqqu mir rabbinā innā kunnā min qablihī muslimīn(a).
आनी जेन्ना तांकां (कुराण) वाचलो तेन्ना तांणी म्हणलें, "आमी ताचेर विस्वास दवरतात, खरेंच (कुराण) आमच्या प्रभू कडल्यान सत्य. खरेंच आमी मुसलमान जावचे पयलीं."
اِنَّ الَّذِيْ فَرَضَ عَلَيْكَ الْقُرْاٰنَ لَرَاۤدُّكَ اِلٰى مَعَادٍ ۗقُلْ رَّبِّيْٓ اَعْلَمُ مَنْ جَاۤءَ بِالْهُدٰى وَمَنْ هُوَ فِيْ ضَلٰلٍ مُّبِيْنٍ
innal-lażī faraḍa ‘alaikal-qur'āna larādduka ilā ma‘ād(in), qur rabbī a‘lamu man jā'a bil-hudā wa man huwa fī ḍalālim mubīn(in).
खरेंच, (अल्ला) जो तुमकां (मुहंमदाक) कुराणाचे कायदे (अंमलबजावणी) करपाक सांगता, तो खऱ्या अर्थान तुमकां तुमच्या परत येवपाच्या सुवातेर परत करतलो. म्हण (मुहम्मद) "मार्गदर्शन हाडपी आनी स्पश्ट चुकींत आशिल्ल्यांक म्हजो स्वामी वळखता."
وَمَا كُنْتَ تَرْجُوْٓا اَنْ يُّلْقٰٓى اِلَيْكَ الْكِتٰبُ اِلَّا رَحْمَةً مِّنْ رَّبِّكَ فَلَا تَكُوْنَنَّ ظَهِيْرًا لِّلْكٰفِرِيْنَ ۖ
wa mā kunta tarjū ay yulqā ilaikal-kitābu illā raḥmatam mir rabbika falā takūnanna ẓahīral lil-kāfirīn(a).
आनी तुवें (मुहंमद) केन्नाच आशा करूंक नाशिल्ली की पुस्तक (अल-कुरान) तुमचे कडेन देंवतलें, पूण तें तुमच्या प्रभू कडल्यान दया म्हणून (प्रवेश) जालें, देखून तुमी केन्नाच काफिरां खातीर मदतगार जावंक फावना,
وَمَا كُنْتَ تَتْلُوْا مِنْ قَبْلِهٖ مِنْ كِتٰبٍ وَّلَا تَخُطُّهٗ بِيَمِيْنِكَ اِذًا لَّارْتَابَ الْمُبْطِلُوْنَ
wa mā kunta tatlū min qablihī min kitābiw wa lā takhuṭṭuhū biyamīnika iżal lartābal-mubṭilūn(a).
आनी तुमी (मुहंमद) पयली केन्नाच पुस्तक वाचूंक ना (कुराण) आनी तुमी (केन्नाच) तुमच्या उजव्या हातान पुस्तक बरयलें ना; (तुमी वाचून बरयल्लें) जाल्यार लोकांक दुबाव येतालो.
اَوَلَمْ يَكْفِهِمْ اَنَّآ اَنْزَلْنَا عَلَيْكَ الْكِتٰبَ يُتْلٰى عَلَيْهِمْ ۗاِنَّ فِيْ ذٰلِكَ لَرَحْمَةً وَّذِكْرٰى لِقَوْمٍ يُّؤْمِنُوْنَ ࣖ
awalam yakfihim annā anzalnā ‘alaikal-kitāba yutlā ‘alaihim, inna fī żālika laraḥmataw wa żikrā liqaumiy yu'minūn(a).
तांकां वाचल्लें पुस्तक (कुराण) आमी तुमचे कडेन धाडलां हें तांकां पुरो जायना? खरेंच (कुराणांत) भावार्थी लोकां खातीर व्हड आशीर्वाद आनी धडे आसात.
تَنْزِيْلُ الْكِتٰبِ لَا رَيْبَ فِيْهِ مِنْ رَّبِّ الْعٰلَمِيْنَۗ
tanzīlul-kitābi lā raiba fīhi mir rabbil-‘ālamīn(a).
कुराणाच्या प्रकटीकरणांत, जगांच्या स्वामी कडल्यान दुबाव ना.
وَالَّذِيْٓ اَوْحَيْنَآ اِلَيْكَ مِنَ الْكِتٰبِ هُوَ الْحَقُّ مُصَدِّقًا لِّمَا بَيْنَ يَدَيْهِۗ اِنَّ اللّٰهَ بِعِبَادِهٖ لَخَبِيْرٌۢ بَصِيْرٌ
wal-lażī auḥainā ilaika minal-kitābi huwal-ḥaqqu muṣaddiqal limā baina yadaih(i), innallāha bi‘ibādihī lakhabīrum baṣīr(un).
आनी आमी तुमकां (मुहंमद) जें उक्तें केलां तें म्हळ्यार पुस्तक (अल कुरान) हें खरें, आदल्या पुस्तकांची पुष्टी करपी. खरेंच अल्ला खरोच सर्वज्ञ, आपल्या सेवकांची (अवस्था) पळोवपी आसा.
تَنْزِيْلَ الْعَزِيْزِ الرَّحِيْمِۙ
tanzīlal-‘azīzir-raḥīm(i).
(अल्लाह) सर्वशक्तिमान, दयाळू हाणें सकयल धाडिल्लो (प्रवाह म्हूण)
بَلْ جَاۤءَ بِالْحَقِّ وَصَدَّقَ الْمُرْسَلِيْنَ
bal jā'a bil-ḥaqqi wa ṣaddaqal-mursalīn(a).
जरी तो (मुहंमद) सत्य घेवन आयलो आनी (आदींच्या) प्रेषितांक न्याय दिलो.
اَؤُنْزِلَ عَلَيْهِ الذِّكْرُ مِنْۢ بَيْنِنَا ۗبَلْ هُمْ فِيْ شَكٍّ مِّنْ ذِكْرِيْۚ بَلْ لَّمَّا يَذُوْقُوْا عَذَابِ ۗ
a'unzila ‘alaihiż-żikru mim baininā, bal hum fī syakkim min żikrī, bal lammā yażūqū ‘ażāb(i).
आमच्या मधें ताका कुराण कित्याक प्रगट जालें?” खरें म्हणल्यार तांकां म्हज्या कुराणाचेर दुबाव आसा, पूण तांकां (म्हजी) ख्यास्त जाणवूंक ना.
وَلَتَعْلَمُنَّ نَبَاَهٗ بَعْدَ حِيْنٍ ࣖ
wa lata‘lamunna naba'ahū ba‘da ḥīn(in).
आनी खरेंच, तुका ताची खबर (कुराणाची) (सत्य) कांय काळा उपरांत कळटली.”
تَنْزِيْلُ الْكِتٰبِ مِنَ اللّٰهِ الْعَزِيْزِ الْحَكِيْمِ
tanzīlul-kitābi minallāhil-‘azīzil-ḥakīm(i).
हें पुस्तक (अल-कुरान) सगळ्यांत उदात्त, सगळ्यांत बुदवंत अल्ला हाणें उक्तें केलां.
اَللّٰهُ نَزَّلَ اَحْسَنَ الْحَدِيْثِ كِتٰبًا مُّتَشَابِهًا مَّثَانِيَۙ تَقْشَعِرُّ مِنْهُ جُلُوْدُ الَّذِيْنَ يَخْشَوْنَ رَبَّهُمْ ۚ ثُمَّ تَلِيْنُ جُلُوْدُهُمْ وَقُلُوْبُهُمْ اِلٰى ذِكْرِ اللّٰهِ ۗذٰلِكَ هُدَى اللّٰهِ يَهْدِيْ بِهٖ مَنْ يَّشَاۤءُ ۗوَمَنْ يُّضْلِلِ اللّٰهُ فَمَا لَهٗ مِنْ هَادٍ
allāhu nazzala aḥsanal-ḥadīṡi kitābam mutasyābiham maṡāniy(a), taqsya‘irru minhu julūdul-lażīna yakhsyauna rabbahum, ṡumma talīnu julūduhum wa qulūbuhum ilā żikrillāh(i), żālika hudallāhi yahdī bihī may yasyā'(u), wa may yuḍlilillāhu famā lahū min hād(in).
अल्लान परत परत उत्तम उतरां (म्हळ्यार) तेच कुराण (ताचे आयत) सकयल धाडल्यात, ताका लागून आपल्या प्रभूक भियेवपी लोकांची कात थरथरतात, मागीर अल्लाची याद करतना तांची कात आनी काळजां शांत जातात. तें अल्लाचें मार्गदर्शन, त्या पुस्तकान तो आपल्याक जाय ताका मार्गदर्शन करता. आनी अल्ला कोणाक वाट चुकोवंक दिता ताका कोणूच मार्गदर्शन करूंक शकना.