اَفَلَا يَتَدَبَّرُوْنَ الْقُرْاٰنَ ۗ وَلَوْ كَانَ مِنْ عِنْدِ غَيْرِ اللّٰهِ لَوَجَدُوْا فِيْهِ اخْتِلَافًا كَثِيْرًا
afalā yatadabbarūnal-qur'ān(a), wa lau kāna min ‘indi gairillāhi lawajadū fīhikhtilāfan kaṡīrā(n).
پس آیا آنها قرآن را نمیدانند (مطالعه)؟ اگر (قرآن) از جانب الله متعال نبود، مطمئنا چیزهای متضاد زیادی در آن پیدا می‌کردند.
اَفَمَنْ كَانَ عَلٰى بَيِّنَةٍ مِّنْ رَّبِّهٖ وَيَتْلُوْهُ شَاهِدٌ مِّنْهُ وَمِنْ قَبْلِهٖ كِتٰبُ مُوْسٰىٓ اِمَامًا وَّرَحْمَةًۗ اُولٰۤىِٕكَ يُؤْمِنُوْنَ بِهٖ ۗوَمَنْ يَّكْفُرْ بِهٖ مِنَ الْاَحْزَابِ فَالنَّارُ مَوْعِدُهٗ فَلَا تَكُ فِيْ مِرْيَةٍ مِّنْهُ اِنَّهُ الْحَقُّ مِنْ رَّبِّكَ وَلٰكِنَّ اَكْثَرَ النَّاسِ لَا يُؤْمِنُوْنَ
afaman kāna ‘alā bayyinatim mir rabbihī wa yatlūhu syāhidum minhu wa min qablihī kitābu mūsā imāmaw wa raḥmah(tan), ulā'ika yu'minūna bih(ī), wa may yakfur bihī minal-aḥzābi fan-nāru mau‘iduhū falā taku fī miryatim minhu innahul-ḥaqqu mir rabbika wa lākinna akṡaran-nāsi lā yu'minūn(a).
پس آیا (کافران) همانند) کسانی هستند که از قبل از سوی پروردگار خود مدرک واضح (قرآن) دارند، و به پیروی شاهدان از سوی او می‌پردازند و قبلاً کتاب موسی را به عنوان هدایت‌کننده و رحمت داشته‌اند؟ آنها به آن (قرآن) ایمان دارند. هرکس آن (قرآن) را در میان گروه‌های (قریش) انکار کند، پس جهنم جایی است که برای او تهدید می‌شود، لذا به قرآن شک نکنید. واقعا که قرآن واقعا از طرف پروردگارت است اما اکثر مردم ایمان ندارند.
لَقَدْ كَانَ فِيْ قَصَصِهِمْ عِبْرَةٌ لِّاُولِى الْاَلْبَابِۗ مَا كَانَ حَدِيْثًا يُّفْتَرٰى وَلٰكِنْ تَصْدِيْقَ الَّذِيْ بَيْنَ يَدَيْهِ وَتَفْصِيْلَ كُلِّ شَيْءٍ وَّهُدًى وَّرَحْمَةً لِّقَوْمٍ يُّؤْمِنُوْنَ ࣖ
laqad kāna fī qaṣaṣihim ‘ibratul li'ulil-albāb(i), mā kāna ḥadīṡay yuftarā wa lākin taṣdīqal-lażī baina yadaihi wa tafṣīla kulli syai'iw wa hudaw wa raḥmatal liqaumiy yu'minūn(a).
در حقیقت، در داستان های آنها برای مردم که عقل دارند آموزش وجود دارد. (قرآن) یک داستان ساختگی نیست، بلکه (کتاب های) قبلی را توجیه میکند، همه چیز را توضیح میدهد، و (به عنوان) هدایت و رحمت برای کسانیکه ایمان آورده اند.
كَذٰلِكَ نَقُصُّ عَلَيْكَ مِنْ اَنْۢبَاۤءِ مَا قَدْ سَبَقَۚ وَقَدْ اٰتَيْنٰكَ مِنْ لَّدُنَّا ذِكْرًا ۚ
każālika naquṣṣu ‘alaika min ambā'i mā sabaq(a), wa qad ātaināka mil ladunnā żikrā(n).
بدین گونه ما بعضی از قصه های (از مردم) را که گذشته اند، به شما (محمد) ارتباط میدهیم، و به راستی که از طرف خود به شما (قرآن) هشدار داده ایم.
وَكَذٰلِكَ اَوْحَيْنَآ اِلَيْكَ رُوْحًا مِّنْ اَمْرِنَا ۗمَا كُنْتَ تَدْرِيْ مَا الْكِتٰبُ وَلَا الْاِيْمَانُ وَلٰكِنْ جَعَلْنٰهُ نُوْرًا نَّهْدِيْ بِهٖ مَنْ نَّشَاۤءُ مِنْ عِبَادِنَا ۗوَاِنَّكَ لَتَهْدِيْٓ اِلٰى صِرَاطٍ مُّسْتَقِيْمٍۙ
wa każālika auḥainā ilaika rūḥam min amrinā, mā kunta tadrī mal-kitābu wa lal-īmānu wa lākin ja‘alnāhu nūran nahdī bihī man nasyā'u min ‘ibādinā, wa innaka latahdī ilā ṣirāṭim mustaqīm(in).
و بدین‌سان روح (قرآن) را به دستور خود بر تو (محمد) نازل کردیم. قبلاً شما نمیدانستید که کتاب (قرآن) چیست و ایمان چیست، مگر ما قرآن را نور ساختیم، با آن ما به هر کسی که خواستیم در بین بندگان خود هدایت دادیم. و واقعاً، شما واقعاً (مردم) را به راه مستقیم هدایت میکنید،
يَّسْمَعُ اٰيٰتِ اللّٰهِ تُتْلٰى عَلَيْهِ ثُمَّ يُصِرُّ مُسْتَكْبِرًا كَاَنْ لَّمْ يَسْمَعْهَاۚ فَبَشِّرْهُ بِعَذَابٍ اَلِيْمٍ
yasma‘u āyātillāhi tutlā ‘alaihi ṡumma yuṣirru mustakbiran ka'allam yasma‘hā, fa basysyirhu bi‘ażābin alīm(in).
(یعنی) شخصی که آیات الله را وقتی برایش خوانده می‌شود، می‌شنود ولی باز هم لاف می‌زند گویی آن را نشنیده است. پس او را با یک مجازات دردناک هشدار دهید.
وَاِذَا تُتْلٰى عَلَيْهِمْ اٰيٰتُنَا بَيِّنٰتٍ مَّا كَانَ حُجَّتَهُمْ اِلَّآ اَنْ قَالُوا ائْتُوْا بِاٰبَاۤىِٕنَآ اِنْ كُنْتُمْ صٰدِقِيْنَ
wa iżā tutlā ‘alaihim āyātunā bayyinātim mā kāna ḥujjatahum illā an qālu'tū bi'ābā'inā in kuntum ṣādiqīn(a).
و وقتی آیات صریح ما برایشان خوانده می‌شود، هیچ اعتراضی دیگری ندارند جز اینکه بگویند: «اگر صادق هستید، اجداد ما را زنده کنید».
ثُمَّ اِنَّ عَلَيْنَا بَيَانَهٗ ۗ
Ṡumma inna ‘alainā bayānah(ū).
بعد در حقیقت ما آنرا توضیح خواهیم داد.