لَقَدْ نَصَرَكُمُ اللّٰهُ فِيْ مَوَاطِنَ كَثِيْرَةٍۙ وَّيَوْمَ حُنَيْنٍۙ اِذْ اَعْجَبَتْكُمْ كَثْرَتُكُمْ فَلَمْ تُغْنِ عَنْكُمْ شَيْـًٔا وَّضَاقَتْ عَلَيْكُمُ الْاَرْضُ بِمَا رَحُبَتْ ثُمَّ وَلَّيْتُمْ مُّدْبِرِيْنَۚ
laqad naṣarakumullāhu fī mawāṭina kaṡīrah(tin), wa yauma ḥunain(in), iż a‘jabatkum kaṡratukum falam tugni ‘ankum syai'aw wa ḍāqat ‘alaikumul-arḍu bimā raḥubat ṡumma wallaitum mudbirīn(a).
E gwirionez, Allah en deus sikouret ac'hanoc'h (kredennourien) e meur a dachenn emgann, ha (soñjit) en Emgann Hunain, pa oa ho niver bras o lakaat ac'hanoc'h da vezañ lorc'hus, met (an niver bras) ne oant ket talvoudus deoc'h tamm ebet, hag an douar ledan a seblante strizh deoc'h, neuze e tistroit en-dro hag e redec'h a-dreuz.
فَخَسَفْنَا بِهٖ وَبِدَارِهِ الْاَرْضَ ۗفَمَا كَانَ لَهٗ مِنْ فِئَةٍ يَّنْصُرُوْنَهٗ مِنْ دُوْنِ اللّٰهِ ۖوَمَا كَانَ مِنَ الْمُنْتَصِرِيْنَ
fakhasafnā bihī wa bidārihil-arḍ(a), famā kāna lahū min fi'atiy yanṣurūnahū min dūnillāh(i), wa mā kāna minal-muntaṣirīn(a).
Setu m'hon eus sebeliet anezhañ (Karun) hag e di en douar. Setu evitañ n'eus strollad ebet a sikouro anezhañ estreget Allah, ha n'eo ket unan eus ar re a c'hell en em zifenn.
وَلَا تُصَعِّرْ خَدَّكَ لِلنَّاسِ وَلَا تَمْشِ فِى الْاَرْضِ مَرَحًاۗ اِنَّ اللّٰهَ لَا يُحِبُّ كُلَّ مُخْتَالٍ فَخُوْرٍۚ
wa lā tuṣa‘‘ir khaddaka lin-nāsi wa lā tamsyi fil-arḍi maraḥā(n), innallāha lā yuḥibbu kulla mukhtālin fakhūr(in).
Ha na zistroit ket ho fas diouzh an dud (gant lorc'h) ha na gerzhit ket war an douar gant lorc'h. E gwirionez, ne blij ket da Allah an dud lorc'hus ha lorc'hus enno o-unan.
ثُمَّ اَوْلٰى لَكَ فَاَوْلٰىۗ
Ṡumma aulā laka fa'aulā.
Ur wech c'hoazh, gwalleur deoc'h (an dud) ! Gwalleur eta !