قُلْ اِنْ كُنْتُمْ تُحِبُّوْنَ اللّٰهَ فَاتَّبِعُوْنِيْ يُحْبِبْكُمُ اللّٰهُ وَيَغْفِرْ لَكُمْ ذُنُوْبَكُمْ ۗ وَاللّٰهُ غَفُوْرٌ رَّحِيْمٌ
qul in kuntum tuḥibbūnallāha fattabi‘ūnī yuḥbibkumullāhu wa yagfir lakum żunūbakum, wallāhu gafūrur raḥīm(un).
Бигӯ (Муҳаммад): «Агар Худоро дӯст медоред, аз ман пайравӣ кунед, то Худо шуморо дӯст дорад ва гуноҳонатонро бибахшад.» Худо бахшанда ва меҳрубон аст.
يٰٓاَيُّهَا الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا مَنْ يَّرْتَدَّ مِنْكُمْ عَنْ دِيْنِهٖ فَسَوْفَ يَأْتِى اللّٰهُ بِقَوْمٍ يُّحِبُّهُمْ وَيُحِبُّوْنَهٗٓ ۙاَذِلَّةٍ عَلَى الْمُؤْمِنِيْنَ اَعِزَّةٍ عَلَى الْكٰفِرِيْنَۖ يُجَاهِدُوْنَ فِيْ سَبِيْلِ اللّٰهِ وَلَا يَخَافُوْنَ لَوْمَةَ لَاۤىِٕمٍ ۗذٰلِكَ فَضْلُ اللّٰهِ يُؤْتِيْهِ مَنْ يَّشَاۤءُۗ وَاللّٰهُ وَاسِعٌ عَلِيْمٌ
yā ayyuhal-lażīna āmanū may yartadda minkum ‘an dīnihī fa saufa ya'tillāhu biqaumiy yuḥibbuhum wa yuḥibbūnah(ū), ażillatin ‘alal-mu'minīna a‘izzatin ‘alal-kāfirīn(a), yujāhidūna fī sabīlillāhi wa lā yakhāfūna laumata lā'im(in), żālika faḍlullāhi yu'tīhi may yasyā'(u), wallāhu wāsi‘un ‘alīm(un).
Эй касоне, ки имон овардаед, ҳар кас аз шумо аз дини худ рӯй гардонад, Худо қавмеро хоҳад овард, ки Ӯ онҳоро дӯст медорад ва онҳо Ӯро дӯст медоранд ва бо мӯъминон нарм ва бо кофирон сахтгир, ки дар роҳи Худо ҷиҳод мекунанд ва аз маломати касоне, ки дӯст медоранд маломат кунанд, наметарсанд. Ин атои Худост, ки ба ҳар кас, ки хоҳад, медиҳад. Ва Худо фарогир ва доност.
وَالَّذِيْنَ تَبَوَّءُو الدَّارَ وَالْاِيْمَانَ مِنْ قَبْلِهِمْ يُحِبُّوْنَ مَنْ هَاجَرَ اِلَيْهِمْ وَلَا يَجِدُوْنَ فِيْ صُدُوْرِهِمْ حَاجَةً مِّمَّآ اُوْتُوْا وَيُؤْثِرُوْنَ عَلٰٓى اَنْفُسِهِمْ وَلَوْ كَانَ بِهِمْ خَصَاصَةٌ ۗوَمَنْ يُّوْقَ شُحَّ نَفْسِهٖ فَاُولٰۤىِٕكَ هُمُ الْمُفْلِحُوْنَۚ
wal-lażīna tabawwa'ud-dāra wal-īmāna min qablihim yuḥibbūna man hājara ilaihim wa lā yajidūna fī ṣudūrihim ḥājatam mimmā ūtū wa yu'ṡirūna ‘alā anfusihim wa lau kāna bihim khaṣāṣah(tun), wa may yūqa syuḥḥa nafsihī fa ulā'ika humul-mufliḥūn(a).
Ва ансоре, ки шаҳри Мадинаро ишғол карда буданд ва пеш аз омадани онҳо имон оварда буданд, касонеро, ки ба ватанашон муҳоҷират кардаанд, дӯст медоштанд ва дар дилҳояшон орзуи он чиро, ки ба онҳо дода шудааст, намегузоштанд ва онҳоро аз худ болотар мегузоранд, ҳарчанд онҳо низ мӯҳтоҷ бошанд. Ва ҳар кӣ худро аз бахилӣ боздорад, пас онҳо хушбахтанд.