زُيِّنَ لِلَّذِيْنَ كَفَرُوا الْحَيٰوةُ الدُّنْيَا وَيَسْخَرُوْنَ مِنَ الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا ۘ وَالَّذِيْنَ اتَّقَوْا فَوْقَهُمْ يَوْمَ الْقِيٰمَةِ ۗ وَاللّٰهُ يَرْزُقُ مَنْ يَّشَاۤءُ بِغَيْرِ حِسَابٍ
zuyyina lil-lażīna kafarul-ḥayātud-dun-yā wa yaskharūna minal-lażīna āmanū, wal-lażīnattaqau fauqahum yaumal-qiyāmah(ti), wallāhu yarzuqu may yasyā'u bigairi ḥisāb(in).
संवसारीक जिणेक काफिरांच्या दोळ्यां मुखार सोबीत दिसपाक लायतात आनी ते भावार्थी लोकांचो अपमान करतात. जरी पुण्यवान लोक कयामताच्या दिसा तांचे वयर आसतले. आनी अल्ला आपल्याक जाय तांकां गणनेबगर पोट भरता.
۞ قُلْ اَؤُنَبِّئُكُمْ بِخَيْرٍ مِّنْ ذٰلِكُمْ ۗ لِلَّذِيْنَ اتَّقَوْا عِنْدَ رَبِّهِمْ جَنّٰتٌ تَجْرِيْ مِنْ تَحْتِهَا الْاَنْهٰرُ خٰلِدِيْنَ فِيْهَا وَاَزْوَاجٌ مُّطَهَّرَةٌ وَّرِضْوَانٌ مِّنَ اللّٰهِ ۗ وَاللّٰهُ بَصِيْرٌۢ بِالْعِبَادِۚ
qul a'unabbi'ukum bikhairim min żālikum, lil-lażīnattaqau ‘inda rabbihim jannātun tajrī min taḥtihal-anhāru khālidīna fīhā wa azwājum muṭahharatuw wa riḍwānum minallāh(i), wallāhu baṣīrum bil-‘ibād(i).
म्हणचें, "हांव तुका ताचे परस बरे कितें तरी कळयतलों?" कारण नितीमान आपल्या प्रभू कडेन बाग, जाचे सकयल न्हंयो व्हांवतात, जातूंत ते सदांकाळ रावपाचे आनी शुध्द जोडीदार आनी अल्लाची बरी खोस. आनी अल्ला आपल्या नोकरांक पळयता.
اِنْ تَمْسَسْكُمْ حَسَنَةٌ تَسُؤْهُمْۖ وَاِنْ تُصِبْكُمْ سَيِّئَةٌ يَّفْرَحُوْا بِهَا ۗ وَاِنْ تَصْبِرُوْا وَتَتَّقُوْا لَا يَضُرُّكُمْ كَيْدُهُمْ شَيْـًٔا ۗ اِنَّ اللّٰهَ بِمَا يَعْمَلُوْنَ مُحِيْطٌ ࣖ
in tamsaskum ḥasanatun tasu'hum, wa in tuṣibkum sayyi'atuy yafraḥū bihā, wa in taṣbirū wa tattaqū lā yaḍurrukum kaiduhum syai'ā(n), innallāha bimā ya‘malūna muḥīṭ(un).
तुमकां बरें मेळ्ळें जाल्यार (अपरिहार्यपणान) ते दुख्खी जातले, पूण तुमकां आपत्ती आयल्यार ते ताचेर खोशी जातले. धीर धरल्यार आनी पुण्यवान आसल्यार तांचीं युक्ती तुमकां कितलोसोच त्रास दिवचे नात. खरेंच, तांणी केल्ल्या सगळ्या गजालींनी अल्ला सर्वव्यापी आसा.
۞ وَسَارِعُوْٓا اِلٰى مَغْفِرَةٍ مِّنْ رَّبِّكُمْ وَجَنَّةٍ عَرْضُهَا السَّمٰوٰتُ وَالْاَرْضُۙ اُعِدَّتْ لِلْمُتَّقِيْنَۙ
wa sāri‘ū ilā magfiratim mir rabbikum wa jannatin ‘arḍuhas-samāwātu wal-arḍ(u), u‘iddat lil-muttaqīn(a).
आनी तुज्या प्रभू कडल्यान माफी मागपाक बेगीन करात आनी पुण्यशील लोकां खातीर तयार केल्लो मळब आनी धर्तरी इतलो रूंद स्वर्ग मेळोवचो,
اَلَّذِيْنَ اسْتَجَابُوْا لِلّٰهِ وَالرَّسُوْلِ مِنْۢ بَعْدِ مَآ اَصَابَهُمُ الْقَرْحُ ۖ لِلَّذِيْنَ اَحْسَنُوْا مِنْهُمْ وَاتَّقَوْا اَجْرٌ عَظِيْمٌۚ
al-lażīnastajābū lillāhi war-rasūli mim ba‘di mā aṣābahumul-qarḥ(u), lil-lażīna aḥsanū minhum wattaqau ajrun ‘aẓīm(un).
(म्हळ्यार) जखमी जाले उपरांत (उहुदच्या झुजांत) अल्ला आनी दूताची आज्ञा पाळपी. तांचेमदीं जे बरें करतात आनी पुण्यशील आसतात तांकां व्हड इनाम मेळटलें.
مَا كَانَ اللّٰهُ لِيَذَرَ الْمُؤْمِنِيْنَ عَلٰى مَآ اَنْتُمْ عَلَيْهِ حَتّٰى يَمِيْزَ الْخَبِيْثَ مِنَ الطَّيِّبِ ۗ وَمَا كَانَ اللّٰهُ لِيُطْلِعَكُمْ عَلَى الْغَيْبِ وَلٰكِنَّ اللّٰهَ يَجْتَبِيْ مِنْ رُّسُلِهٖ مَنْ يَّشَاۤءُ ۖ فَاٰمِنُوْا بِاللّٰهِ وَرُسُلِهٖ ۚ وَاِنْ تُؤْمِنُوْا وَتَتَّقُوْا فَلَكُمْ اَجْرٌ عَظِيْمٌ
mā kānallāhu liyażaral-mu'minīna ‘alā mā antum ‘alaihi ḥattā yamīzal-khabīṡa minaṭ-ṭayyib(i), wa mā kānallāhu liyuṭli‘akum ‘alal-gaibi wa lākinnallāha yajtabī mir rusulihī may yasyā'(u), fa āminū billāhi wa rusulih(ī), wa in tu'minū wa tattaqū fa lakum ajrun ‘aẓīm(un).
अल्ला तुमच्या सद्याच्या परिस्थितींत मुसलमानांक सोडचो ना, देखून तो वायट आनी बऱ्यांतलो भेद करता. अल्ला तुमकां अदृश्य दाखोवचो ना, पूण अल्ला आपल्या दूतांतल्यान कोणाक जाय तें वेंचून काडटा. देखून अल्लाचेर आनी ताच्या दूतांचेर विस्वास दवरचो. तुमकां श्रद्धा आनी धर्मपरायणताय आसत जाल्यार मागीर तुमकां व्हड इनाम मेळटलें.
لٰكِنِ الَّذِيْنَ اتَّقَوْا رَبَّهُمْ لَهُمْ جَنّٰتٌ تَجْرِيْ مِنْ تَحْتِهَا الْاَنْهٰرُ خٰلِدِيْنَ فِيْهَا نُزُلًا مِّنْ عِنْدِ اللّٰهِ ۗ وَمَا عِنْدَ اللّٰهِ خَيْرٌ لِّلْاَبْرَارِ
lākinil-lażīnattaqau rabbahum lahum jannātun tajrī min taḥtihal-anhāru khālidīna fīhā nuzulam min ‘indillāh(i), wa mā ‘indallāhi khairul lil-abrār(i).
पूण जे आपल्या प्रभूक भियेतात तांकां स्वर्ग मेळटलो जाचे सकयल न्हंयो व्हांवतात, ते अल्लाच्या दान म्हणून थंय रावतले. आनी अल्ला कडेन जें आसा तें भक्तांक बरें.
اَلَمْ تَرَ اِلَى الَّذِيْنَ قِيْلَ لَهُمْ كُفُّوْٓا اَيْدِيَكُمْ وَاَقِيْمُوا الصَّلٰوةَ وَاٰتُوا الزَّكٰوةَۚ فَلَمَّا كُتِبَ عَلَيْهِمُ الْقِتَالُ اِذَا فَرِيْقٌ مِّنْهُمْ يَخْشَوْنَ النَّاسَ كَخَشْيَةِ اللّٰهِ اَوْ اَشَدَّ خَشْيَةً ۚ وَقَالُوْا رَبَّنَا لِمَ كَتَبْتَ عَلَيْنَا الْقِتَالَۚ لَوْلَآ اَخَّرْتَنَآ اِلٰٓى اَجَلٍ قَرِيْبٍۗ قُلْ مَتَاعُ الدُّنْيَا قَلِيْلٌۚ وَالْاٰخِرَةُ خَيْرٌ لِّمَنِ اتَّقٰىۗ وَلَا تُظْلَمُوْنَ فَتِيْلًا
alam tara ilal-lażīna qīla lahum kuffū aidiyakum wa aqīmuṣ-ṣalāta wa ātuz-zakāt(a), fa lammā kutiba ‘alaihimul-qitālu iżā farīqum minhum yakhsyaunan-nāsa kakhasy-yatillāhi au asyadda khasy-yah(tan), wa qālū rabbanā lima katabta ‘alainal-qitāl(a), lau lā akhkhartanā ilā ajalin qarīb(in), qul matā‘ud-dun-yā qalīl(un), wal-ākhiratu khairul limanittaqā, wa lā tuẓlamūna fatīlā(n).
"तुमचे हात (झगडपा पासून) आडावचे, नमाज कर आनी जकात कर!" जेन्ना तांकां झुजपाचें बंधन जालें तेन्ना अचकीत तातूंतले कांय जाण (पाखंडी) मनशांक (दुस्मानाक) भियेले , तसोच अल्लाक भियेताले, तसोच (ताचे परस) चड भियेताले. तांणी म्हणलें, "आमच्या प्रभू, तुवें आमकां झगडपाक कित्याक बंधनकारक केलां? तुवें आमकां कांय काळा खातीर (झगडपाचें बंधन) कित्याक फुडें धुकलूंक ना?" म्हणचें, "ह्या संवसारांत सुखां उणीं आसात आनी जे पुण्यशील (झगडल्यार इनाम मेळोवप) तांकां परलोक चड बरें आनी तुमचेर कितलोसोच अन्याय जावचो ना."
وَلَوْ اَنَّ اَهْلَ الْكِتٰبِ اٰمَنُوْا وَاتَّقَوْا لَكَفَّرْنَا عَنْهُمْ سَيِّاٰتِهِمْ وَلَاَدْخَلْنٰهُمْ جَنّٰتِ النَّعِيْمِ
wa lau anna ahlal-kitābi āmanū wattaqau lakaffarnā ‘anhum sayyi'ātihim wa la'adkhalnāhum jannātin-na‘īm(i).
आनी पुस्तकांतले लोक विस्वास दवरले आनी पुण्यवान आशिल्ले जाल्यार आमी तांचीं चुकां मिटोवन दवरपाचे आनी आमी तांकां सुखान भरिल्ल्या परादीसांत प्रवेश दिवपाचे.
قُلْ لَّا يَسْتَوِى الْخَبِيْثُ وَالطَّيِّبُ وَلَوْ اَعْجَبَكَ كَثْرَةُ الْخَبِيْثِۚ فَاتَّقُوا اللّٰهَ يٰٓاُولِى الْاَلْبَابِ لَعَلَّكُمْ تُفْلِحُوْنَ ࣖ
qul lā yastawil-khabīṡu waṭ-ṭayyibu wa lau a‘jabaka kaṡratul-khabīṡ(i), fattaqullāha yā ulil-albābi la‘allakum tufliḥūn(a).
म्हण (मुहंमद), "वायट आनी बऱ्या सारकें न्हय, जरी वायटाची भरपूर प्रमाणांत तुमच्या काळजाक आकर्शीत जाता, म्हणून हे सामान्य बुद्दीचे लोक, अल्लाक भियेयात, जाका लागून तुमकां येस मेळटलें."
وَمَا الْحَيٰوةُ الدُّنْيَآ اِلَّا لَعِبٌ وَّلَهْوٌ ۗوَلَلدَّارُ الْاٰخِرَةُ خَيْرٌ لِّلَّذِيْنَ يَتَّقُوْنَۗ اَفَلَا تَعْقِلُوْنَ
wa mal-ḥayātud-dun-yā illā la‘ibuw wa lahw(un), wa lad-dārul-ākhiratu khairul lil-lażīna yattaqūn(a), afalā ta‘qilūn(a).
आनी ह्या संवसारांतलें जिवीत फकत खेळ आनी मजा. मजगतीं, पुण्यशील लोकांखातीर परलोकाची भूंय खऱ्या अर्थान बरी आसा. तुमकां समजना?
يٰٓاَيُّهَا الَّذِيْنَ اٰمَنُوْٓا اِنْ تَتَّقُوا اللّٰهَ يَجْعَلْ لَّكُمْ فُرْقَانًا وَّيُكَفِّرْ عَنْكُمْ سَيِّاٰتِكُمْ وَيَغْفِرْ لَكُمْۗ وَاللّٰهُ ذُو الْفَضْلِ الْعَظِيْمِ
yā ayyuhal-lażīna āmanū in tattaqullāha yaj‘al lakum furqānaw wa yukaffir ‘ankum sayyi'ātikum wa yagfir lakum, wallāhu żul-faḍlil-‘aẓīm(i).
हे तुमी विस्वास दवरतात! तुमी अल्लाक भियेतात जाल्यार तो तुमकां फुरकान (बरें आनी वायट हांचो भेद करपाची तांक) दितलो आनी तुमच्यो सगळ्यो चुको मेटयतलो आनी तुमकां (तुमचीं पातकां) माफ करतलो. देवा कडेन व्हड व्हड दान आसात.
اِلَّا الَّذِيْنَ عَاهَدْتُّمْ مِّنَ الْمُشْرِكِيْنَ ثُمَّ لَمْ يَنْقُصُوْكُمْ شَيْـًٔا وَّلَمْ يُظَاهِرُوْا عَلَيْكُمْ اَحَدًا فَاَتِمُّوْٓا اِلَيْهِمْ عَهْدَهُمْ اِلٰى مُدَّتِهِمْۗ اِنَّ اللّٰهَ يُحِبُّ الْمُتَّقِيْنَ
illal-lażīna ‘āhattum minal-musyrikīna ṡumma lam yanquṣūkum syai'aw wa lam yuẓāhirū ‘alaikum aḥadan fa atimmū ilaihim ‘ahdahum ilā muddatihim, innallāha yuḥibbul-muttaqīn(a).
सोडल्यार जे मुश्रिक तुमचे कडेन कबलात केल्यात आनी तांणी (कबलातींतलो आशय) कितलोसोच उणो करूंक ना वा (आनी) तुमकां दुस्मानकाय आशिल्ल्या कोणाकूय आदार करूंक ना, मागीर तांकां वेळ मर्यादे मेरेन आपलें उतर पुराय करचें. खरेंच अल्ला धर्मीक लोकांचो मोग करता.
كَيْفَ يَكُوْنُ لِلْمُشْرِكِيْنَ عَهْدٌ عِنْدَ اللّٰهِ وَعِنْدَ رَسُوْلِهٖٓ اِلَّا الَّذِيْنَ عَاهَدْتُّمْ عِنْدَ الْمَسْجِدِ الْحَرَامِۚ فَمَا اسْتَقَامُوْا لَكُمْ فَاسْتَقِيْمُوْا لَهُمْ ۗاِنَّ اللّٰهَ يُحِبُّ الْمُتَّقِيْنَ
kaifa yakūnu lil-musyrikīna ‘ahdun ‘indallāhi wa ‘inda rasūlihī illal-lażīna ‘āhattum ‘indal-masjidil-ḥarām(i), famastaqāmū lakum fastaqīmū lahum, innallāha yuḥibbul-muttaqīn(a).
अल्ला आनी ताच्या दूता कडेन मुश्रिकांक कसो कबलात (सुरक्षीत) जावंक शकता, फकत ज्या लोकां कडेन तुमी व्हड मशिदी लागसार (हुदाइबिया) कबलात केल्या, ते मेरेन ते तुमचे कडेन प्रामाणीकपणान वागतात तो मेरेन तुमी तांचे कडेन प्रामाणीकपणान (तशेंच) वागपाक जाय. खरेंच अल्ला धर्मीक लोकांचो मोग करता.
اِنَّ عِدَّةَ الشُّهُوْرِ عِنْدَ اللّٰهِ اثْنَا عَشَرَ شَهْرًا فِيْ كِتٰبِ اللّٰهِ يَوْمَ خَلَقَ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضَ مِنْهَآ اَرْبَعَةٌ حُرُمٌ ۗذٰلِكَ الدِّيْنُ الْقَيِّمُ ەۙ فَلَا تَظْلِمُوْا فِيْهِنَّ اَنْفُسَكُمْ وَقَاتِلُوا الْمُشْرِكِيْنَ كَاۤفَّةً كَمَا يُقَاتِلُوْنَكُمْ كَاۤفَّةً ۗوَاعْلَمُوْٓا اَنَّ اللّٰهَ مَعَ الْمُتَّقِيْنَ
inna ‘iddatasy-syuhūri ‘indallāhiṡnā ‘asyara syahran fī kitābillāhi yauma khalaqas-samāwāti wal-arḍa minhā arba‘atun ḥurum(un), żālikad-dīnul-qayyim(u), falā taẓlimū fīhinna anfusakum wa qātilul-musyrikīna kāffatan kamā yuqātilūnakum kāffah(tan), wa‘lamū annallāha ma‘al-muttaqīn(a).
खरेंच अल्लाच्या मतान म्हयन्यांची संख्या बारा म्हयने आसा, (अशें) अल्लान मळब आनी धर्तरी निर्माण करतना केल्ल्या फरमानांत, तातूंतले चार हरम म्हयने आसात. म्हणल्यार (फरमान) सरळ धर्माचो, देखून (चवथ्या म्हयन्यांत) स्वताचेर अन्याय करचो न्हय, आनी ते तुमच्या सगळ्यां कडेनय झगडटात तशें सगळ्या मुश्रिकां कडेन झगडचें. आनी अल्ला पुण्यवान लोकां वांगडा आसा हें जाणून घेयात.
اَفَمَنْ اَسَّسَ بُنْيَانَهٗ عَلٰى تَقْوٰى مِنَ اللّٰهِ وَرِضْوَانٍ خَيْرٌ اَمْ مَّنْ اَسَّسَ بُنْيَانَهٗ عَلٰى شَفَا جُرُفٍ هَارٍ فَانْهَارَ بِهٖ فِيْ نَارِ جَهَنَّمَۗ وَاللّٰهُ لَا يَهْدِى الْقَوْمَ الظّٰلِمِيْنَ
afaman assasa bun-yānahū ‘alā taqwā minallāhi wa riḍwānin khairun am man assasa bun-yānahū ‘alā syafā jurufin hārin fanhāra bihī fī nāri jahannam(a), wallāhu lā yahdil-qaumaẓ-ẓālimīn(a).
तर अल्लाच्या भक्तींतल्यान आनी (ताच्या) सुखाक लागून इमारती (मशिदी) बांदपी चड बरे काय कोसळपी खड्ड्याच्या कांठार आपलीं इमारती बांदपी, मागीर (इमारत) तांचे वांगडा कोसळून नरकांत वचपी? अल्ला अन्यायी लोकांक मार्गदर्शन करीना
يٰٓاَيُّهَا الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا قَاتِلُوا الَّذِيْنَ يَلُوْنَكُمْ مِّنَ الْكُفَّارِ وَلْيَجِدُوْا فِيْكُمْ غِلْظَةًۗ وَاعْلَمُوْٓا اَنَّ اللّٰهَ مَعَ الْمُتَّقِيْنَ
yā ayyuhal-lażīna āmanū qātilul-lażīna yalūnakum minal-kuffāri wal-yajidū fīkum gilẓah(tan), wa‘lamū annallāha ma‘al-muttaqīn(a).
हे भावार्थी! तुमच्या भोंवतणच्या काफिरां कडेन झगडचें आनी तांकां तुमची घट्टपण जाणवची आनी अल्ला धर्मीक लोकां वांगडा आसा हें जाणून घेयात.
اَلَآ اِنَّ اَوْلِيَاۤءَ اللّٰهِ لَا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَلَا هُمْ يَحْزَنُوْنَۚ
alā inna auliyā'allāhi lā khaufun ‘alaihim wa lā hum yaḥzanūn(a).
अल्लाच्या इश्टांचो उगडास करात, तांचेर भंय ना आनी ते दुख्ख करिनात.
اَلَّذِيْنَ اٰمَنُوْا وَكَانُوْا يَتَّقُوْنَۗ
al-lażīna āmanū wa kānū yattaqūn(a).
(म्हळ्यार) भावार्थी आनी सदांच पुण्यशील आशिल्ले.
وَلَاَجْرُ الْاٰخِرَةِ خَيْرٌ لِّلَّذِيْنَ اٰمَنُوْا وَكَانُوْا يَتَّقُوْنَ ࣖ
wa la'ajrul-ākhirati khairul lil-lażīna āmanū wa kānū yattaqūn(a).
आनी खरेंच, भावार्थी आनी सदांच भक्तीमान आशिल्ल्यांक परलोकांतलें इनाम चड बरें.
وَمَآ اَرْسَلْنَا مِنْ قَبْلِكَ اِلَّا رِجَالًا نُّوْحِيْٓ اِلَيْهِمْ مِّنْ اَهْلِ الْقُرٰىۗ اَفَلَمْ يَسِيْرُوْا فِى الْاَرْضِ فَيَنْظُرُوْا كَيْفَ كَانَ عَاقِبَةُ الَّذِيْنَ مِنْ قَبْلِهِمْۗ وَلَدَارُ الْاٰخِرَةِ خَيْرٌ لِّلَّذِيْنَ اتَّقَوْاۗ اَفَلَا تَعْقِلُوْنَ
wa mā arsalnā min qablika illā rijālan nūḥī ilaihim min ahlil-qurā, afalam yasīrū fil-arḍi fa yanẓurū kaifa kāna ‘āqibatul-lażīna min qablihim, wa ladārul-ākhirati khairul lil-lażīnattaqau, afalā ta‘qilūn(a).
आनी आमी तुमच्या मुखार (मुहंमद) धाडलो ना, पूण एक मनीस, जाका आमी त्या देशांतल्या लोकां मदीं प्रकटीकरणां दिली. तांणी धर्तरेचेर भोंवून आपल्या आदल्या लोकांक (जे प्रेषिताक फटयलें) कितें जालें तें पळयलें ना. आनी खरेंच परलोकाची भूंय पुण्यवंतांक बरी. तुमकां समजना?
اِنَّ الْمُتَّقِيْنَ فِيْ جَنّٰتٍ وَّعُيُوْنٍۗ
innal-muttaqīna fī jannātiw wa ‘uyūn(in).
खरेंच पुण्यशील लोक बागांनी आनी झऱ्यांनी आसतले.
۞ وَقِيْلَ لِلَّذِيْنَ اتَّقَوْا مَاذَآ اَنْزَلَ رَبُّكُمْ ۗقَالُوْا خَيْرًا ۚلِلَّذِيْنَ اَحْسَنُوْا فِيْ هٰذِهِ الدُّنْيَا حَسَنَةٌ ۗوَلَدَارُ الْاٰخِرَةِ خَيْرٌ ۗوَلَنِعْمَ دَارُ الْمُتَّقِيْنَۙ
wa qīla lil-lażīnattaqau māżā anzala rabbukum, qālū khairā(n), lil-lażīna aḥsanū fī hāżihid-dun-yā ḥasanah(tun), wa ladārul-ākhirati khair(un), wa lani‘ma dārul-muttaqīn(a).
आनी मागीर पुण्यवंतांक म्हण्टात, "तुमच्या प्रभून कितें प्रगट केलां?" तांणी जाप दिली, “दयाळपण.” ह्या संवसारांत बरें करपी लोकांक बरें (प्रतिफल) मेळटा. आनी खरेंच परलोकाची भूंय नक्कीच बरी जातली. आनी तीच पुण्यवंतांक सगळ्यांत बरी सुवात,
تِلْكَ الْجَنَّةُ الَّتِيْ نُوْرِثُ مِنْ عِبَادِنَا مَنْ كَانَ تَقِيًّا
tilkal-jannatul-latī nūriṡu min ‘ibādinā man kāna taqiyyā(n).
तोच परादीस आमी सदांच भक्तीमान आशिल्ल्या आमच्या सेवकांक वसीयत करतले.
يَوْمَ نَحْشُرُ الْمُتَّقِيْنَ اِلَى الرَّحْمٰنِ وَفْدًا
yauma naḥsyurul-muttaqīna ilar-raḥmāni wafdā(n).
(उगडास) तो दीस (जेन्ना) आमी (अल्ला) परमात्माक भियेवपी लोकांक, एक मानाची काफिले भशेन एकठांय केल्ले,
وَمَنْ يُّطِعِ اللّٰهَ وَرَسُوْلَهٗ وَيَخْشَ اللّٰهَ وَيَتَّقْهِ فَاُولٰۤىِٕكَ هُمُ الْفَاۤىِٕزُوْنَ
wa may yuṭi‘illāha wa rasūlahū wa yakhsyallāha wa yattaqhi fa ulā'ika humul-fā'izūn(a).
आनी जो कोण अल्लाचो आनी ताच्या दूताचो आज्ञापालन करता आनी अल्लाक भियेता आनी ताका भक्ती करता, तेच लोक जैतिवंत जातले.
قُلْ اَذٰلِكَ خَيْرٌ اَمْ جَنَّةُ الْخُلْدِ الَّتِيْ وُعِدَ الْمُتَّقُوْنَۗ كَانَتْ لَهُمْ جَزَاۤءً وَّمَصِيْرًا
qul ażālika khairun am jannatul-khuldil-latī wu‘idal-muttaqūn(a), kānat lahum jazā'aw wa maṣīrā(n).
म्हण (मुहंमद), "अशें (ख्यास्त) बरें, वा सासणाचें स्वर्ग पुण्यवानांक इनाम म्हणून, आनी तांकां परत येवपाची सुवात म्हूण उतर दिल्लें आसा?"
وَاَنْجَيْنَا الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا وَكَانُوْا يَتَّقُوْنَ
wa anjainal-lażīna āmanū wa kānū yattaqūn(a).
आनी आमी विस्वास दवरपी लोकांक वाचयतात आनी ते सदांच भक्त उरतात.
لٰكِنِ الَّذِيْنَ اتَّقَوْا رَبَّهُمْ لَهُمْ غُرَفٌ مِّنْ فَوْقِهَا غُرَفٌ مَّبْنِيَّةٌ ۙتَجْرِيْ مِنْ تَحْتِهَا الْاَنْهٰرُ ەۗ وَعْدَ اللّٰهِ ۗ لَا يُخْلِفُ اللّٰهُ الْمِيْعَادَ
lākinil-lażīnattaqau rabbahum lahum gurafum min fauqihā gurafum mabniyyah(tun), tajrī min taḥtihal-anhār(u), wa‘dallāh(i), lā yukhlifullāhul-mī‘ād(a).
पूण आपल्या प्रभूक भियेवपी लोकांक (स्वर्गांत) कुडी आसतली, जाचे वयर (थरांनी) बांदिल्लीं कुडीं आसतलीं, जाचे सकयल न्हंयो व्हांवतात. (म्हळ्यार) अल्लाचें वचन. अल्ला आपलें उतर मोडना.
وَسِيْقَ الَّذِيْنَ اتَّقَوْا رَبَّهُمْ اِلَى الْجَنَّةِ زُمَرًا ۗحَتّٰىٓ اِذَا جَاۤءُوْهَا وَفُتِحَتْ اَبْوَابُهَا وَقَالَ لَهُمْ خَزَنَتُهَا سَلٰمٌ عَلَيْكُمْ طِبْتُمْ فَادْخُلُوْهَا خٰلِدِيْنَ
wasīqal-lażīnattaqau rabbahum ilal-jannati zumarā(n), ḥattā iżā jā'ūhā wa futiḥat abwābuhā wa qāla lahum khazanatuhā salāmun ‘alaikum ṭibtum fadkhulūhā khālidīn(a).
आनी जे आपल्या प्रभूक भियेतात तांकां पंगडांनी स्वर्गांत हाडटात. ताका लागून जेन्ना ते ताचेर (स्वर्ग) पावले आनी ताचीं दारां उक्तीं जालीं तेन्नां राखणदारान तांकां म्हणलें, "तुमकां समृध्दी (तुमकां मेळूं, तुमी धन्य! म्हणून भितर येयात, तुमी तातूंत सासणाचें रावपाचे."
وَالَّذِيْنَ اٰمَنُوْا بِاللّٰهِ وَرُسُلِهٖٓ اُولٰۤىِٕكَ هُمُ الصِّدِّيْقُوْنَ ۖوَالشُّهَدَاۤءُ عِنْدَ رَبِّهِمْۗ لَهُمْ اَجْرُهُمْ وَنُوْرُهُمْۗ وَالَّذِيْنَ كَفَرُوْا وَكَذَّبُوْا بِاٰيٰتِنَآ اُولٰۤىِٕكَ اَصْحٰبُ الْجَحِيْمِ ࣖ
wal-lażīna āmanū billāhi wa rasūlihī ulā'ika humuṣ-ṣiddīqūn(a), wasy-syuhadā'u ‘inda rabbihim, lahum ajruhum wa nūruhum, wal-lażīna kafarū wa każżabū bi'āyātinā ulā'ika aṣḥābul-jaḥīm(i).
आनी अल्लाचेर आनी ताच्या दूतांचेर विस्वास दवरपी ते प्रामाणीक (सत्याचे मोगी) आनी आपल्या प्रभू कडेन साक्षीदार आसतात. तांकां इनाम आनी उजवाड फावो. पूण जे आमच्या चिन्नांक काफर करतात आनी नाकारतात ते नरकांतले रावपी.
فَاتَّقُوا اللّٰهَ مَا اسْتَطَعْتُمْ وَاسْمَعُوْا وَاَطِيْعُوْا وَاَنْفِقُوْا خَيْرًا لِّاَنْفُسِكُمْۗ وَمَنْ يُّوْقَ شُحَّ نَفْسِهٖ فَاُولٰۤىِٕكَ هُمُ الْمُفْلِحُوْنَ
fattaqullāha mastaṭa‘tum wasma‘ū wa aṭī‘ū wa anfiqū khairal li'anfusikum, wa may yūqa syuḥḥa nafsihī fa ulā'ika humul-mufliḥūn(a).
देखून तुमच्या क्षमतेन अल्लाक भियेयात आनी आयकात आनी आज्ञा पाळात; आनी स्वता खातीर बरी संपत्ती गुंतवची. आनी जो कंजूसांतल्यान स्वताक राखता, तेच नशीबवान.
فَاِذَا بَلَغْنَ اَجَلَهُنَّ فَاَمْسِكُوْهُنَّ بِمَعْرُوْفٍ اَوْ فَارِقُوْهُنَّ بِمَعْرُوْفٍ وَّاَشْهِدُوْا ذَوَيْ عَدْلٍ مِّنْكُمْ وَاَقِيْمُوا الشَّهَادَةَ لِلّٰهِ ۗذٰلِكُمْ يُوْعَظُ بِهٖ مَنْ كَانَ يُؤْمِنُ بِاللّٰهِ وَالْيَوْمِ الْاٰخِرِ ەۗ وَمَنْ يَّتَّقِ اللّٰهَ يَجْعَلْ لَّهٗ مَخْرَجًا ۙ
fa iżā balagna ajalahunna fa amsikūhunna bima‘rūfin au fāriqūhunna bima‘rūfiw wa asyhidū żawai ‘adlim minkum wa aqīmusy-syahādata lillāh(i), żālikum yū‘aẓu bihī man kāna yu'minu billāhi wal-yaumil-ākhir(i), wa may yattaqillāha yaj‘al lahū makhrajā(n).
देखून जेन्ना ते तांची नमाज सोंपपाक लागले तेन्ना तांकां बरो मेळोवचो (परतून) वा तांकां बरे तरेन वचूंक दिवचें आनी तुमच्या मदल्या दोन न्याय्य साक्षीदारांक गवाय दिवची आनी तुमची गवाय अल्लाच्या निमतान स्थापन जावंक दिवची. अल्ला आनी परलोकाचेर विस्वास दवरपी लोकांक ही शिकवण दिल्या. जो कोण अल्लाक भियेता तो ताका निश्चीतपणान भायर सरपाचो मार्ग उक्तो करतलो,
اِنَّ لِلْمُتَّقِيْنَ عِنْدَ رَبِّهِمْ جَنّٰتِ النَّعِيْمِ
inna lil-muttaqīna ‘inda rabbihim jannātin-na‘īm(i).
खरेंच, जे पुण्यशील आसात तांकां आपल्या प्रभूकडेन भोगांनी भरिल्लो स्वर्ग (पुरवण करतात).
اِنَّ الْمُتَّقِيْنَ فِيْ ظِلٰلٍ وَّعُيُوْنٍۙ
innal-muttaqīna fī ẓilāliw wa ‘uyūn(in).
खरेंच, धर्मी लोक (स्वर्गाच्या सावळेच्या झाडांच्या) आनी (भोंवतणी) झऱ्यांनी आसतले,
اِنَّ لِلْمُتَّقِيْنَ مَفَازًاۙ
inna lil-muttaqīna mafāzā(n).
खरेंच जे भक्त आसात ते जैतिवंत जातले,