يٰٓاَيُّهَا الَّذِيْنَ اٰمَنُوْٓا اَنْفِقُوْا مِمَّا رَزَقْنٰكُمْ مِّنْ قَبْلِ اَنْ يَّأْتِيَ يَوْمٌ لَّا بَيْعٌ فِيْهِ وَلَا خُلَّةٌ وَّلَا شَفَاعَةٌ ۗوَالْكٰفِرُوْنَ هُمُ الظّٰلِمُوْنَ
yā ayyuhal-lażīna āmanū anfiqū mimmā razaqnākum min qabli ay ya'tiya yaumul lā bai‘un fīhi wa lā khullatuw wa lā syafā‘ah(tun), wal-kāfirūna humuẓ-ẓālimūn(a).
O c’houi hag a gred ! Lakait un tamm eus ar boued hon eus roet deoc'h a-raok ma teufe an deiz ma ne vo ket mui prenañ ha gwerzhañ, mui mignoniezh ha mui intersesion. Ar re a ziskred eo ar re a ra droug.
وَلَا يَحْسَبَنَّ الَّذِيْنَ يَبْخَلُوْنَ بِمَآ اٰتٰىهُمُ اللّٰهُ مِنْ فَضْلِهٖ هُوَ خَيْرًا لَّهُمْ ۗ بَلْ هُوَ شَرٌّ لَّهُمْ ۗ سَيُطَوَّقُوْنَ مَا بَخِلُوْا بِهٖ يَوْمَ الْقِيٰمَةِ ۗ وَلِلّٰهِ مِيْرَاثُ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِۗ وَاللّٰهُ بِمَا تَعْمَلُوْنَ خَبِيْرٌ ࣖ
wa lā yaḥsabannal-lażīna yabkhalūna bimā ātāhumullāhu min faḍlihī huwa khairal lahum, bal huwa syarrul lahum, sayuṭawwaqūna mā bakhilū bihī yaumal-qiyāmah(ti), wa lillāhi mīrāṡus-samāwāti wal-arḍ(i), wallāhu bimā ta‘malūna khabīr(un).
Hag ar re a zo skuizh gant ar pezh en deus roet Allah dezho diwar e c'hras ne zlefe ket soñjal e vefe mat (ar c'hoant) evito, daoust ma'z eo fall (ar c'hoant) evito. Ar pezh (teñzorioù) a soñjont enno a vo krouget (en-dro d'o c'houzoug) da zeiz an adsavidigezh. Da Allah eo an hêrezh (ar pezh a zo) en neñvoù hag en douar. Allah a zo war evezh gant ar pezh a rit.
ۨالَّذِيْنَ يَبْخَلُوْنَ وَيَأْمُرُوْنَ النَّاسَ بِالْبُخْلِ وَيَكْتُمُوْنَ مَآ اٰتٰىهُمُ اللّٰهُ مِنْ فَضْلِهٖۗ وَاَعْتَدْنَا لِلْكٰفِرِيْنَ عَذَابًا مُّهِيْنًاۚ
al-lażīna yabkhalūna wa ya'murūnan-nāsa bil-bukhli wa yaktumūna mā ātāhumullāhu min faḍlih(ī), wa a‘tadnā lil-kāfirīna ‘ażābam muhīnā(n).
(da lâret eo) un den a zo gwan, hag a c'hourc'hemenn d'an dud all bezañ gwan, hag a guzh ar prof en deus roet Allah dezhañ. Aozet hon eus evit an dud diskred ur c'hastiz dismegañsus.
۞ يٰٓاَيُّهَا الَّذِيْنَ اٰمَنُوْٓا اِنَّ كَثِيْرًا مِّنَ الْاَحْبَارِ وَالرُّهْبَانِ لَيَأْكُلُوْنَ اَمْوَالَ النَّاسِ بِالْبَاطِلِ وَيَصُدُّوْنَ عَنْ سَبِيْلِ اللّٰهِ ۗوَالَّذِيْنَ يَكْنِزُوْنَ الذَّهَبَ وَالْفِضَّةَ وَلَا يُنْفِقُوْنَهَا فِيْ سَبِيْلِ اللّٰهِ ۙفَبَشِّرْهُمْ بِعَذَابٍ اَلِيْمٍۙ
yā ayyuhal-lażīna āmanū inna kaṡīram minal-aḥbāri war-ruhbāni laya'kulūna amwālan-nāsi bil-bāṭili wa yaṣuddūna ‘an sabīlillāh(i), wal-lażīna yaknizūnaż-żahaba wal-fiḍḍata wa lā yunfiqūnahā fī sabīlillāh(i), fa basysyirhum bi‘ażābin alīm(in).
O c’houi hag a gred ! E gwirionez, kalz eus an dud doujus hag o manac'hed a zebr pinvidigezh an dud en un doare faos, ha (e) stankont (an dud) diouzh hent Allah. Hag ar re a zalc'h aour hag arc'hant ha ne gasont ket anezhañ war hent Allah, roit dezho ur c'heloù mat, (e resevint) ur c'hastiz poanius
يَّوْمَ يُحْمٰى عَلَيْهَا فِيْ نَارِ جَهَنَّمَ فَتُكْوٰى بِهَا جِبَاهُهُمْ وَجُنُوْبُهُمْ وَظُهُوْرُهُمْۗ هٰذَا مَا كَنَزْتُمْ لِاَنْفُسِكُمْ فَذُوْقُوْا مَا كُنْتُمْ تَكْنِزُوْنَ
yauma yuḥmā ‘alaihā fī nāri jahannama fa tukwā bihā jibāhuhum wa junūbuhum wa ẓuhūruhum, hāżā mā kanaztum li'anfusikum fa żūqū mā kuntum taknizūn(a).
(Soñjit) en deiz ma oa bet tommet an aour hag an arc'hant en Ifern, ha goude-se e oa bet houarnet o zal, o c'hostez hag o c'hein (en ur lavarout) dezho, "Setu ho madoù hoc'h eus miret evidoc'h hoc'h-unan, setu tañvait (heuliadoù) ar pezh hoc'h eus miret."
مَنَّاعٍ لِّلْخَيْرِ مُعْتَدٍ مُّرِيْبٍۙ
mannā‘il lil-khairi mu‘tadim murīb(in).
pehini a zo nec’het bras oc’h ober oberou mad, a ia en tu all d’an harzou hac a zo dic’houest,
وَاَمَّا مَنْۢ بَخِلَ وَاسْتَغْنٰىۙ
wa ammā man bakhila wastagnā.
ha evit an dud a zo gwan hag a sant ez int a-walc'h (n'o deus ket ezhomm eus sikour Doue),