يٰٓاَيُّهَا الَّذِيْنَ اٰمَنُوْٓا اَنْفِقُوْا مِمَّا رَزَقْنٰكُمْ مِّنْ قَبْلِ اَنْ يَّأْتِيَ يَوْمٌ لَّا بَيْعٌ فِيْهِ وَلَا خُلَّةٌ وَّلَا شَفَاعَةٌ ۗوَالْكٰفِرُوْنَ هُمُ الظّٰلِمُوْنَ
yā ayyuhal-lażīna āmanū anfiqū mimmā razaqnākum min qabli ay ya'tiya yaumul lā bai‘un fīhi wa lā khullatuw wa lā syafā‘ah(tun), wal-kāfirūna humuẓ-ẓālimūn(a).
हे तुमी विस्वास दवरतात! खरेदी-विक्री, इश्टागत आनी मध्यस्थी ना असो दीस येवचे पयलीं आमी तुमकां दिल्ल्या कांय पोट भरपाची गुंतवणूक करात. जे काफिर करतात तेच वायटकार.
مَثَلُ الَّذِيْنَ يُنْفِقُوْنَ اَمْوَالَهُمْ فِيْ سَبِيْلِ اللّٰهِ كَمَثَلِ حَبَّةٍ اَنْۢبَتَتْ سَبْعَ سَنَابِلَ فِيْ كُلِّ سُنْۢبُلَةٍ مِّائَةُ حَبَّةٍ ۗ وَاللّٰهُ يُضٰعِفُ لِمَنْ يَّشَاۤءُ ۗوَاللّٰهُ وَاسِعٌ عَلِيْمٌ
maṡalul-lażīna yunfiqūna amwālahum fī sabīlillāhi kamaṡali ḥabbatin ambatat sab‘a sanābila fī kulli sumbulatim mi'atu ḥabbah(tin), wallāhu yuḍā‘ifu limay yasyā'(u), wallāhu wāsi‘un ‘alīm(un).
अल्लाच्या मार्गांत आपली संपत्ती खर्च करपी मनशाची बोधकथा सात कांड वाडपी बीं सारकी आसता, दरेक कांडाचेर शंबर बियो आसतात. अल्ला आपल्याक जाय ताचे खातीर गुणाकार करता आनी अल्ला सगळ्यांक आस्पावपी, सर्वज्ञ.
اَلصّٰبِرِيْنَ وَالصّٰدِقِيْنَ وَالْقٰنِتِيْنَ وَالْمُنْفِقِيْنَ وَالْمُسْتَغْفِرِيْنَ بِالْاَسْحَارِ
aṣ-ṣābirīna waṣ-ṣādiqīna wal-qāniṭīna wal-munfiqīna wal-mustagfirīna bil-asḥār(i).
(तशेंच) धीर धरपी मनीस, धर्मीक मनीस, आज्ञापालन करपी मनीस, आपली संपत्ती दिवपी मनीस आनी फांतोडेर जावचे पयलीं माफी मागपी मनीस.
لَنْ تَنَالُوا الْبِرَّ حَتّٰى تُنْفِقُوْا مِمَّا تُحِبُّوْنَ ۗوَمَا تُنْفِقُوْا مِنْ شَيْءٍ فَاِنَّ اللّٰهَ بِهٖ عَلِيْمٌ
lan tanālul-birra ḥattā tunfiqū mimmā tuḥibbūn(a), wa mā tunfiqū min syai'in fa innallāha bihī ‘alīm(un).
जो मेरेन तुमकां आवडटा ती कांय संपत्ती तुमी खर्च करिनात तो मेरेन तुमकां सद्गुण मेळचो ना. आनी तुमी जें कितें खर्च करतात, त्या गजालीचें, अल्ला हो सर्वज्ञ.
وَلَا يَحْسَبَنَّ الَّذِيْنَ يَبْخَلُوْنَ بِمَآ اٰتٰىهُمُ اللّٰهُ مِنْ فَضْلِهٖ هُوَ خَيْرًا لَّهُمْ ۗ بَلْ هُوَ شَرٌّ لَّهُمْ ۗ سَيُطَوَّقُوْنَ مَا بَخِلُوْا بِهٖ يَوْمَ الْقِيٰمَةِ ۗ وَلِلّٰهِ مِيْرَاثُ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِۗ وَاللّٰهُ بِمَا تَعْمَلُوْنَ خَبِيْرٌ ࣖ
wa lā yaḥsabannal-lażīna yabkhalūna bimā ātāhumullāhu min faḍlihī huwa khairal lahum, bal huwa syarrul lahum, sayuṭawwaqūna mā bakhilū bihī yaumal-qiyāmah(ti), wa lillāhi mīrāṡus-samāwāti wal-arḍ(i), wallāhu bimā ta‘malūna khabīr(un).
आनी अल्लान आपल्या कृपेन तांकां दिल्ल्या वस्तूंचेर कंजूस करपी लोकांनी (कंजूसपण) तांचे खातीर वायट आसलें तरी (कंजूसपण) तांकां बरें अशें केन्नाच समजूंक फावना. जें (खजाने) ते विचार करतात तें कयामताच्या दिसा (तांकां गळ्यांत) लावतले. मळबांत आनी धर्तरेंतलें वारसो (जें आसा) अल्लाकच आसता. तुमी कितें करतात तातूंत अल्ला जतनाय घेता.
قُلْ لِّعِبَادِيَ الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا يُقِيْمُوا الصَّلٰوةَ وَيُنْفِقُوْا مِمَّا رَزَقْنٰهُمْ سِرًّا وَّعَلَانِيَةً مِّنْ قَبْلِ اَنْ يَّأْتِيَ يَوْمٌ لَّا بَيْعٌ فِيْهِ وَلَا خِلٰلٌ
qul li‘ibādiyal-lażīna āmanū yuqīmuṣ-ṣalāta wa yunfiqū mimmā razaqnāhum sirraw wa ‘alāniyatam min qabli ay ya'tiya yaumul lā bai‘un fīhi wa lā khilāl(un).
म्हज्या भावार्थी सेवकांक (मुहंमद) म्हणचें, "तांणी नमाज करुंक दिवचें, आमी गुपीतपणान वा उक्त्यान दितात तें थोडें पोट भरूंक दिवचें, जेन्ना आतां खरेदी-विक्री आनी इश्टागत उरची ना."
وَلَا تَجْعَلْ يَدَكَ مَغْلُوْلَةً اِلٰى عُنُقِكَ وَلَا تَبْسُطْهَا كُلَّ الْبَسْطِ فَتَقْعُدَ مَلُوْمًا مَّحْسُوْرًا
wa lā taj‘al yadaka maglūlatan ilā ‘unuqika wa lā tabsuṭhā kullal-basṭi fa taq‘uda malūmam maḥsūrā(n).
आनी हात गळ्यांत बेडी बांदून दवरूं नाकात आनी (तशेंच) चड ताणून उडोवंक नाकात (खूब उदार) नाजाल्यार तुमी बदनामी आनी पश्चात्ताप करतले.
وَالَّذِيْنَ اِذَآ اَنْفَقُوْا لَمْ يُسْرِفُوْا وَلَمْ يَقْتُرُوْا وَكَانَ بَيْنَ ذٰلِكَ قَوَامًا
wal-lażīna iżā anfaqū lam yusrifū wa lam yaqturū wa kāna baina żālika qawāmā(n).
आनी (परम दयाळ देवाच्या सेवकां सयत) जे (संपत्ती) खर्च करतात तेन्ना चड नात, तशेंच (तशेंच) कंजूस नात, ते दोगूय वाजवी आसतात,
يَوْمَ لَا يَنْفَعُ مَالٌ وَّلَا بَنُوْنَ ۙ
yauma lā yanfa‘u māluw wa lā banūn(a).
(म्हळ्यार) त्या दिसा (जेन्ना) गिरेस्तकाय आनी भुरगीं कांयच उपेगी पडचीं नात,
تَتَجَافٰى جُنُوْبُهُمْ عَنِ الْمَضَاجِعِ يَدْعُوْنَ رَبَّهُمْ خَوْفًا وَّطَمَعًاۖ وَّمِمَّا رَزَقْنٰهُمْ يُنْفِقُوْنَ
tatajāfā junūbuhum ‘anil-maḍāji‘i yad‘ūna rabbahum khaufaw wa ṭama‘ā(n), wa mimmā razaqnāhum yunfiqūn(a).
तांचें पोट तांच्या खाटीं पासून पयस आसता, ते भियेवन आनी आशेन आपल्या प्रभूक मागणें करतात आनी आमी दिल्ल्या पोटाचो एक भाग ते खर्च करतात.
اِنَّ الَّذِيْنَ يَتْلُوْنَ كِتٰبَ اللّٰهِ وَاَقَامُوا الصَّلٰوةَ وَاَنْفَقُوْا مِمَّا رَزَقْنٰهُمْ سِرًّا وَّعَلَانِيَةً يَّرْجُوْنَ تِجَارَةً لَّنْ تَبُوْرَۙ
innal-lażīna yatlūna kitāballāhi wa aqāmuṣ-ṣalāta wa anfaqū mimmā razaqnāhum sirraw wa ‘alāniyatay yarjūna tijāratal lan tabūr(a).
खरेंच, जे सदांच अल्लाचें पुस्तक (अल-कुरान) वाचतात आनी नमाज करतात आनी आमी तांकां दिल्ल्या पोटाचो एक भाग गुप्तपणान आनी उक्त्यान खर्च करतात, तांकां लुकसाण जावचें ना अशा वेपाराची आस्त आसता,
وَاِذَا قِيْلَ لَهُمْ اَنْفِقُوْا مِمَّا رَزَقَكُمُ اللّٰهُ ۙقَالَ الَّذِيْنَ كَفَرُوْا لِلَّذِيْنَ اٰمَنُوْٓا اَنُطْعِمُ مَنْ لَّوْ يَشَاۤءُ اللّٰهُ اَطْعَمَهٗٓ ۖاِنْ اَنْتُمْ اِلَّا فِيْ ضَلٰلٍ مُّبِيْنٍ
wa iżā qīla lahum anfiqū mimmā razaqakumullāh(u), qālal-lażīna kafarū lil-lażīna āmanū anuṭ‘imu mal lau yasyā'ullāhu aṭ‘amah(ū), in antum illā fī ḍalālim mubīn(in).
आनी जेन्ना तांकां म्हणटात, "अल्लान तुमकां दिल्लें पोट भरून काडचें" तेन्ना काफर करपी लोक विस्वास दवरपी लोकांक म्हणटात, "अल्लान इत्सा आसल्यार तांकां पोसवण दिवपी लोकांक जेवण दिवप आमकां योग्य आसा काय? तुमी खरेंच स्पश्ट चुकींत आसात."
وَالَّذِيْنَ اسْتَجَابُوْا لِرَبِّهِمْ وَاَقَامُوا الصَّلٰوةَۖ وَاَمْرُهُمْ شُوْرٰى بَيْنَهُمْۖ وَمِمَّا رَزَقْنٰهُمْ يُنْفِقُوْنَ ۚ
wal-lażīnastajābū lirabbihim wa aqāmuṣ-ṣalāta wa amruhum syūrā bainahum, wa mimmā razaqnāhum yunfiqūn(a).
आनी (कांय) जे देवाचो उलो स्वीकारतात (आज्ञापालन करतात) आनी मागणें करतात, जाल्यार तांचे वेव्हार तांचे मदीं विचार करून (निर्णित) जातात आनी आमी तांकां दिल्ल्या पोट भरपाचो एक भाग खर्च करतात,
وَفِيْٓ اَمْوَالِهِمْ حَقٌّ لِّلسَّاۤىِٕلِ وَالْمَحْرُوْمِ
wa fī amwālihim ḥaqqul lis-sā'ili wal-maḥrūm(i).
आनी तांच्या मालमत्तेंत मागपी गरीब आनी मागनाशिल्ल्या गरीबांक हक्क आसात.
اٰمِنُوْا بِاللّٰهِ وَرَسُوْلِهٖ وَاَنْفِقُوْا مِمَّا جَعَلَكُمْ مُّسْتَخْلَفِيْنَ فِيْهِۗ فَالَّذِيْنَ اٰمَنُوْا مِنْكُمْ وَاَنْفَقُوْا لَهُمْ اَجْرٌ كَبِيْرٌۚ
Āminū billāhi wa rasūlihī wa anfiqū mimmā ja‘alakum mustakhlafīna fīh(i), fal-lażīna āmanū minkum wa anfaqū lahum ajrun kabīr(un).
अल्ल आनी ताच्या दूताचेर विस्वास दवरात आनी ताणें तुमकां शासक (विस्वास) केल्ल्या कांय संपत्तींतल्यान (अल्लाच्या मार्गांत) खर्च करात. देखून तुमच्यांतले जे विश्वास करतात आनी (आपली संपत्ती अल्लाच्या मार्गांत) खर्च करतात तांकां व्हड इनाम मेळटलें.
وَمَا لَكُمْ اَلَّا تُنْفِقُوْا فِيْ سَبِيْلِ اللّٰهِ وَلِلّٰهِ مِيْرَاثُ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِۗ لَا يَسْتَوِيْ مِنْكُمْ مَّنْ اَنْفَقَ مِنْ قَبْلِ الْفَتْحِ وَقَاتَلَۗ اُولٰۤىِٕكَ اَعْظَمُ دَرَجَةً مِّنَ الَّذِيْنَ اَنْفَقُوْا مِنْۢ بَعْدُ وَقَاتَلُوْاۗ وَكُلًّا وَّعَدَ اللّٰهُ الْحُسْنٰىۗ وَاللّٰهُ بِمَا تَعْمَلُوْنَ خَبِيْرٌ ࣖ
wa mā lakum allā tunfiqū fī sabīlillāhi wa lillāhi mīrāṡus-samāwāti wal-arḍ(i), lā yastawī minkum man anfaqa min qablil-fatḥi wa qātal(a), ulā'ika a‘ẓamu darajatam minal-lażīna anfaqū mim ba‘du wa qātalū, wa kullaw wa‘adallāhul-ḥusnā, wallāhu bimā ta‘malūna khabīr(un).
आनी तुमी तुमची संपत्ती अल्लाच्या मार्गांत कित्याक खर्च करिनात, जेन्ना मळब आनी धर्तरेचें सगळें वारसो अल्लाक आसता? तुमचे मदीं (अल्लाच्या मार्गांत आपली संपत्ती) खर्च करपी आनी (मक्का) जिखचे पयलीं झगडपी लोकां सारकें न्हय. (आपली संपत्ती) खर्च करपी आनी ताचे उपरांत झगडपी लोकांपरस तांचे पद चड आसतात. आनी अल्लान तांकां दरेकल्याक चड बरें (इनाम) दिवपाचें उतर दिलें. आनी तुमी कितें करतात ताची अल्लाक खबर आसा.
مَنْ ذَا الَّذِيْ يُقْرِضُ اللّٰهَ قَرْضًا حَسَنًا فَيُضٰعِفَهٗ لَهٗ وَلَهٗٓ اَجْرٌ كَرِيْمٌ
man żal-lażī yuqriḍullāha qarḍan ḥasanan fa yuḍā‘ifahū lahū wa lahū ajrun karīm(un).
जो कोण अल्लाक बरें रीण दिता, अल्ला ताका दुप्पट रीण परत दितलो आनी ताका उदात्त इनाम मेळटलो,
اِنَّ الْمُصَّدِّقِيْنَ وَالْمُصَّدِّقٰتِ وَاَقْرَضُوا اللّٰهَ قَرْضًا حَسَنًا يُّضٰعَفُ لَهُمْ وَلَهُمْ اَجْرٌ كَرِيْمٌ
innal-muṣṣaddiqīna wal-muṣṣaddiqāti wa aqraḍullāha qarḍan ḥasanay yuḍā‘afu lahum wa lahum ajrun karīm(un).
खरेंच, जे दादले वा बायलो दान करतात आनी अल्लाक बरें रीण दितात, तांकां तें गुणाकार जातलें आनी तांकां उदात्त इनाम मेळटलें.
وَاَنْفِقُوْا مِنْ مَّا رَزَقْنٰكُمْ مِّنْ قَبْلِ اَنْ يَّأْتِيَ اَحَدَكُمُ الْمَوْتُ فَيَقُوْلَ رَبِّ لَوْلَآ اَخَّرْتَنِيْٓ اِلٰٓى اَجَلٍ قَرِيْبٍۚ فَاَصَّدَّقَ وَاَكُنْ مِّنَ الصّٰلِحِيْنَ
wa anfiqū mimmā razaqnākum min qabli ay ya'tiya aḥadakumul-mautu fa yaqūla rabbi lau lā akhkhartanī ilā ajalin qarīb(in), fa aṣṣaddaqa wa akum minaṣ-ṣāliḥīn(a).
आनी तुमच्यांतल्या एका मनशाक मरण येवचे पयलीं आमी तुका दिल्ल्या कांय भागांत खर्च कर; मागीर ताणें (खेद करून) म्हणलें, "हे म्हज्या प्रभू, जर तूं म्हज्या (मरणाक) मात्सो चड वेळ कळाव करपाक तयार आसलो जाल्यार हांव दानधर्म दिवंक शकतालो आनी हांव पुण्यशील लोकां मदीं आसतलो."
فَاتَّقُوا اللّٰهَ مَا اسْتَطَعْتُمْ وَاسْمَعُوْا وَاَطِيْعُوْا وَاَنْفِقُوْا خَيْرًا لِّاَنْفُسِكُمْۗ وَمَنْ يُّوْقَ شُحَّ نَفْسِهٖ فَاُولٰۤىِٕكَ هُمُ الْمُفْلِحُوْنَ
fattaqullāha mastaṭa‘tum wasma‘ū wa aṭī‘ū wa anfiqū khairal li'anfusikum, wa may yūqa syuḥḥa nafsihī fa ulā'ika humul-mufliḥūn(a).
देखून तुमच्या क्षमतेन अल्लाक भियेयात आनी आयकात आनी आज्ञा पाळात; आनी स्वता खातीर बरी संपत्ती गुंतवची. आनी जो कंजूसांतल्यान स्वताक राखता, तेच नशीबवान.
اِنْ تُقْرِضُوا اللّٰهَ قَرْضًا حَسَنًا يُّضٰعِفْهُ لَكُمْ وَيَغْفِرْ لَكُمْۗ وَاللّٰهُ شَكُوْرٌ حَلِيْمٌۙ
in tuqriḍullāha qarḍan ḥasanay yuḍā‘ifhu lakum wa yagfir lakum, wallāhu syakūrun ḥalīm(un).
तुमी अल्लाक बरें रीण दिल्यार तो तुमचे खातीर वाडटलो (वापरतलो) आनी तुमकां माफ करतलो हें निश्चीत. आनी अल्ला हो परम कृपाळू, परम दयाळ.
۞ اِنَّ رَبَّكَ يَعْلَمُ اَنَّكَ تَقُوْمُ اَدْنٰى مِنْ ثُلُثَيِ الَّيْلِ وَنِصْفَهٗ وَثُلُثَهٗ وَطَاۤىِٕفَةٌ مِّنَ الَّذِيْنَ مَعَكَۗ وَاللّٰهُ يُقَدِّرُ الَّيْلَ وَالنَّهَارَۗ عَلِمَ اَنْ لَّنْ تُحْصُوْهُ فَتَابَ عَلَيْكُمْ فَاقْرَءُوْا مَا تَيَسَّرَ مِنَ الْقُرْاٰنِۗ عَلِمَ اَنْ سَيَكُوْنُ مِنْكُمْ مَّرْضٰىۙ وَاٰخَرُوْنَ يَضْرِبُوْنَ فِى الْاَرْضِ يَبْتَغُوْنَ مِنْ فَضْلِ اللّٰهِ ۙوَاٰخَرُوْنَ يُقَاتِلُوْنَ فِيْ سَبِيْلِ اللّٰهِ ۖفَاقْرَءُوْا مَا تَيَسَّرَ مِنْهُۙ وَاَقِيْمُوا الصَّلٰوةَ وَاٰتُوا الزَّكٰوةَ وَاَقْرِضُوا اللّٰهَ قَرْضًا حَسَنًاۗ وَمَا تُقَدِّمُوْا لِاَنْفُسِكُمْ مِّنْ خَيْرٍ تَجِدُوْهُ عِنْدَ اللّٰهِ ۙهُوَ خَيْرًا وَّاَعْظَمَ اَجْرًاۗ وَاسْتَغْفِرُوا اللّٰهَ ۗاِنَّ اللّٰهَ غَفُوْرٌ رَّحِيْمٌ ࣖ
inna rabbaka ya‘lamu annaka taqūmu adnā min ṡuluṡayil-laili wa niṣfahū wa ṡuluṡahū wa ṭā'ifatum minal-lażīna ma‘ak(a), wallāhu yuqaddirul-laila wan-nahār(a), ‘alima allan tuḥṣūhu fa tāba ‘alaikum faqra'ū mā tayassara minal-qur'ān(i), ‘alima an sayakūnu minkum marḍā, wa ākharūna yaḍribūna fil-arḍi yabtagūna min faḍlillāh(i), wa ākharūna yuqātilūna fī sabīlillāh(i), faqra'ū mā tayassara minh(u), wa aqīmuṣ-ṣalāta wa ātuz-zakāta wa aqriḍullāha qarḍan ḥasanā(n), wa mā tuqaddimū li'anfusikum min khairin tajidūhu ‘indallāh(i), huwa khairaw wa a‘ẓama ajrā(n), wastagfirullāh(a), innallāha gafūrur raḥīm(un).
खरेंच तुज्या प्रभूक खबर आसा की तूं (मुहम्मद) रातच्या दोन तृतियांशा परस उण्या वेळान उबे (नमाज करता) वा रातच्या अर्दा वा एक तृतीयांश आनी (तशेंच) तुज्या वांगडा आशिल्ल्यांचो एक पंगड. रात आनी दीस हांचें माप अल्ला थारायता. अल्लाक खबर आसा की तुमी त्या काळाची मर्यादा थारावंक शकनात, देखून ताणें तुमकां सुटका दिल्या, देखून कुराणांतल्यान सोंपें (तुमकां) वाचात, तुमच्या मदीं दुयेंत आशिल्ले लोक आसतले, आनी हेर लोक अल्लाच्या कांय वरदान सोदपाक धर्तरेचेर भोंवतात, आनी हेर लोक अल्लाच्या मार्गांत झगडटात, देखून कुराणा वयल्यान सोंपें (तुमकां) वाचात आनी नमाज करात, जकात आनी अल्लाक बरें रीण दिवप. तुमी स्वता खातीर कितेंय बरें करतात, तें तुमकां अल्लाकडल्यान सगळ्यांत बरें इनाम आनी सगळ्यांत व्हडलें इनाम म्हणून मेळटलें हें निश्चीत. आनी अल्लाक माफी मागची, खरेंच अल्ला सगळ्यांत क्षमाशील, दयाळू.
وَلَا يَحُضُّ عَلٰى طَعَامِ الْمِسْكِيْنِۗ
wa lā yaḥuḍḍu ‘alā ṭa‘āmil-miskīn(i).
आनी गरीबांक पोसपाक प्रोत्साहन दिना.