لَا تَجْعَلُوْا دُعَاۤءَ الرَّسُوْلِ بَيْنَكُمْ كَدُعَاۤءِ بَعْضِكُمْ بَعْضًاۗ قَدْ يَعْلَمُ اللّٰهُ الَّذِيْنَ يَتَسَلَّلُوْنَ مِنْكُمْ لِوَاذًاۚ فَلْيَحْذَرِ الَّذِيْنَ يُخَالِفُوْنَ عَنْ اَمْرِهٖٓ اَنْ تُصِيْبَهُمْ فِتْنَةٌ اَوْ يُصِيْبَهُمْ عَذَابٌ اَلِيْمٌ
lā taj‘alū du‘ā'ar-rasūli bainakum kadu‘ā'i ba‘ḍikum ba‘ḍā(n), qad ya'lamullāhul-lażīna yatasallalūna minkum liwāżā(n), falyaḥżaril-lażīna yukhālifūna ‘an amrihī an tuṣībahum fitnatun au yuṣībahum ‘ażābun alīm(un).
तुहाडे विच रसूलुल्लाह (मुहम्मद) दी पुकार उवें ही ना करो जिवें तुहाडे विचों किसे ने किसे (दूजे) नू पुकार। सचमुच, अल्लाह उनें लोकें गी जानदा ऐ जेह्ड़े तुंदे च गुप्त रूप च (अपने दोस्तें च) शरण लैंदे न, इस करी उंदे रसूले दे हुक्में दा उल्लंघन करने आह्लें गी डरना चाहिदा जे उंदे उप्पर मुकदमा होई जाग जां उंदे उप्पर कोई दर्दनाक सजा होई जाग।
يٰٓاَيُّهَا الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا لَا تُقَدِّمُوْا بَيْنَ يَدَيِ اللّٰهِ وَرَسُوْلِهٖ وَاتَّقُوا اللّٰهَ ۗاِنَّ اللّٰهَ سَمِيْعٌ عَلِيْمٌ
yā ayyuhal-lażīna āmanū lā tuqaddimū baina yadayillāhi wa rasūlihī wattaqullāh(a), innallāha samī‘un ‘alīm(un).
हे विश्वास करने आले! अल्लाह ते उंदे रसूले कोला अग्गें नेईं जाओ ते अल्लाह कोला डरो। सचमुच अल्लाह सब सुनने आला, सब जानने आला ऐ।
يٰٓاَيُّهَا الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا لَا تَرْفَعُوْٓا اَصْوَاتَكُمْ فَوْقَ صَوْتِ النَّبِيِّ وَلَا تَجْهَرُوْا لَهٗ بِالْقَوْلِ كَجَهْرِ بَعْضِكُمْ لِبَعْضٍ اَنْ تَحْبَطَ اَعْمَالُكُمْ وَاَنْتُمْ لَا تَشْعُرُوْنَ
yā ayyuhal-lażīna āmanū lā tarfa‘ū aṣwātakum fauqa ṣautin-nabiyyi wa lā tajharū lahū bil-qauli kajahri ba‘ḍikum liba‘ḍin an taḥbaṭa a‘mālukum wa antum lā tasy‘urūn(a).
हे विश्वास करने आले! नबी दी आवाज़ तों उपर अपनी आवाज़ ना उठाओ, ते उहदे नाल उतनी ज़ोर नाल गल्ल ना करो जितना कि तुहाडे विचों कुझ लोग दूजे नाल करदे हन, तां तुहाडे सारे कम्मां दा (इनाम) मिटाया जा सकदा है, जदों तुसीं जागरूक नहीं हो।
اِنَّ الَّذِيْنَ يَغُضُّوْنَ اَصْوَاتَهُمْ عِنْدَ رَسُوْلِ اللّٰهِ اُولٰۤىِٕكَ الَّذِيْنَ امْتَحَنَ اللّٰهُ قُلُوْبَهُمْ لِلتَّقْوٰىۗ لَهُمْ مَّغْفِرَةٌ وَّاَجْرٌ عَظِيْمٌ
innal-lażīna yaguḍḍūna aṣwātahum ‘inda rasūlillāhi ulā'ikal-lażīnamtaḥanallāhu qulūbahum lit-taqwā, lahum magfiratuw wa ajrun ‘aẓīm(un).
सचमुच, जो अल्लाह दे रसूलुल्लाह दे पासे अपनी आवाज़ घट्ट करदे हन, ओह ओह लोग हन जिन्हां दे दिल नू अल्लाह ने परखया है कि ओ भक्त होन। उनेंगी माफी ते बड्डा इनाम मिलग।
اِنَّ الَّذِيْنَ يُنَادُوْنَكَ مِنْ وَّرَاۤءِ الْحُجُرٰتِ اَكْثَرُهُمْ لَا يَعْقِلُوْنَ
innal-lażīna yunādūnaka miw warā'il-ḥujurāti akṡaruhum lā ya‘qilūn(a).
सचमुच, बाहर (तुहाडे) कमरे तों बाहर तुहानूं (मुहम्मद) कहन वाले ज्यादातर लोग समझ नहीं आंदे।
وَلَوْ اَنَّهُمْ صَبَرُوْا حَتّٰى تَخْرُجَ اِلَيْهِمْ لَكَانَ خَيْرًا لَّهُمْ ۗوَاللّٰهُ غَفُوْرٌ رَّحِيْمٌ
wa lau annahum ṣabarū ḥattā takhruja ilaihim lakāna khairal lahum, wallāhu gafūrur raḥīm(un).
ते जेकर ओह़ उस वेले तकर धीरज रखदे, जदुं तकर तुस उंदे कन् ने मिलने आस् ते नेई निकले, तां उंदे आस् ते बी भ़ला होंदा। ते अल्लाह माफ करने आला, मेहरबान ऐ।