قُلِ اللّٰهُ يُنَجِّيْكُمْ مِّنْهَا وَمِنْ كُلِّ كَرْبٍ ثُمَّ اَنْتُمْ تُشْرِكُوْنَ

qulillāhu yunajjīkum minhā wa min kulli karbin ṡumma antum tusyrikūn(a).

(Мөхәммәткә): «Һеҙҙе бәләнән һәм төрлө бәләләрҙән Аллаһ ҡотҡара, әммә һеҙ Уға тиңдәш итеп ҡайтаһығыҙ», — тип әйтегеҙ.

وَاِذَا مَسَّ الْاِنْسَانَ الضُّرُّ دَعَانَا لِجَنْۢبِهٖٓ اَوْ قَاعِدًا اَوْ قَاۤىِٕمًا ۚفَلَمَّا كَشَفْنَا عَنْهُ ضُرَّهٗ مَرَّ كَاَنْ لَّمْ يَدْعُنَآ اِلٰى ضُرٍّ مَّسَّهٗۗ كَذٰلِكَ زُيِّنَ لِلْمُسْرِفِيْنَ مَا كَانُوْا يَعْمَلُوْنَ

wa iżā massal-insānaḍ-ḍurru da‘ānā lijambihī au qā‘idan au qā'imā(n), falammā kasyafnā ‘anhu ḍurrahū marra ka'allam yad‘unā ilā ḍurrim massah(ū), każālika zuyyina lil-musrifīna mā kānū ya‘malūn(a).

Ысынлап та, пәйғәмбәрҙәре (ысын) мәғлүмәт менән килгән булһалар ҙа, һинән алда булған халыҡты, улар ғәҙелһеҙлек ҡылғанда, һәләк иттек, әммә улар бөтөнләй иман килтерергә теләмәне. Беҙ гонаһ ҡылғандарҙы шулай бүләкләйбеҙ.

۞ اِنَّ اللّٰهَ يُدَافِعُ عَنِ الَّذِيْنَ اٰمَنُوْاۗ اِنَّ اللّٰهَ لَا يُحِبُّ كُلَّ خَوَّانٍ كَفُوْرٍ ࣖ

innallāha yudāfi‘u ‘anil-lażīna āmanū, innallāha lā yuḥibbu kulla khawwānin kafūr(in).

Ысынлап та, Алла иман килтергәндәрҙе яҡлай. Ысынлап та, Аллаһ Тәғәлә уның ниғмәттәренә хыянат иткән һәм инҡар иткән бер кемде лә яратмай.

وَهُوَ الَّذِيْٓ اَحْيَاكُمْ ۖ ثُمَّ يُمِيْتُكُمْ ثُمَّ يُحْيِيْكُمْۗ اِنَّ الْاِنْسَانَ لَكَفُوْرٌ

wa huwal-lażī aḥyākum, ṡumma yumītukum ṡumma yuḥyīkum, innal-insāna lakafūr(un).

Һеҙҙе терелткән, һуңынан үлтергән, һуңынан терелткән (ҡиәмәт көнөндә) Ул – Ул. Ысынлап та, әҙәм балаһы бик рәхмәтһеҙ.

قَالَ الَّذِيْ عِنْدَهٗ عِلْمٌ مِّنَ الْكِتٰبِ اَنَا۠ اٰتِيْكَ بِهٖ قَبْلَ اَنْ يَّرْتَدَّ اِلَيْكَ طَرْفُكَۗ فَلَمَّا رَاٰهُ مُسْتَقِرًّا عِنْدَهٗ قَالَ هٰذَا مِنْ فَضْلِ رَبِّيْۗ لِيَبْلُوَنِيْٓ ءَاَشْكُرُ اَمْ اَكْفُرُۗ وَمَنْ شَكَرَ فَاِنَّمَا يَشْكُرُ لِنَفْسِهٖۚ وَمَنْ كَفَرَ فَاِنَّ رَبِّيْ غَنِيٌّ كَرِيْمٌ

qālal-lażī ‘indahū ‘ilmum minal-kitābi ana ātīka bihī qabla ay yartadda ilaika ṭarfuk(a), falammā ra'āhu mustaqirran ‘indahū qāla hāżā min faḍli rabbī, liyabluwanī a'asykuru am akfur(u), wa man syakara fa'innamā yasykuru linafsih(ī), wa man kafara fa'inna rabbī ganiyyun karīm(un).

Китаптан белемгә эйә булған берәү: «Күҙҙәрең асылғансы, Мин һиңә тәхет килтерермен», — тигән. Шулай итеп, ул (Сөләймән) үҙенең алдындағы тәхетте күреп: «Был мине һынау өсөн Раббымдың рәхмәте араһында, мин шөкөр итәмме, әллә инҡар итәмме (Уның ниғмәттәрен).

فَاِذَا رَكِبُوْا فِى الْفُلْكِ دَعَوُا اللّٰهَ مُخْلِصِيْنَ لَهُ الدِّيْنَ ەۚ فَلَمَّا نَجّٰىهُمْ اِلَى الْبَرِّ اِذَا هُمْ يُشْرِكُوْنَۙ

fa'iżā rakibū fil-fulki da‘awullāha mukhliṣīna lahud-dīn(a), falammā najjāhum ilal-barri iżā hum yusyrikūn(a).

Шулай итеп, улар карапҡа ултырғанда, улар Аллаһҡа тулы бирелгәнлек менән (ихласлыҡ менән) доға ҡылды, әммә Аллаһ уларҙы ергә төшөүҙән ҡотҡарғас, уның урынына улар (Аллаһҡа) тиңдәш тотоуға ҡайтты,

لِيَكْفُرُوْا بِمَآ اٰتَيْنٰهُمْۙ وَلِيَتَمَتَّعُوْاۗ فَسَوْفَ يَعْلَمُوْنَ

liyakfurū bimā ātaināhum, fasaufa ya‘lamūn(a).

улар Беҙ биргән ниғмәттәрҙе инҡар итһендәр һәм рәхәтләнеп (көфөрлөктә) (йәшәһендәр)! Шунан һуң улар (ҡылған эштәренең эҙемтәләрен) белерҙәр.

اَوَلَمْ يَرَوْا اَنَّا جَعَلْنَا حَرَمًا اٰمِنًا وَّيُتَخَطَّفُ النَّاسُ مِنْ حَوْلِهِمْۗ اَفَبِالْبَاطِلِ يُؤْمِنُوْنَ وَبِنِعْمَةِ اللّٰهِ يَكْفُرُوْنَ

awalam yarau annā ja‘alnā ḥaraman āminaw wa yutakhaṭṭafun-nāsu min ḥaulihim, afabil-bāṭili yu'minūna wa bini‘matillāhi yakfurūn(a).

Тирә-яҡтағы кешеләр бер-береһен талаһалар ҙа, Беҙ (илдәрен) изге, имен ер иттек, шуға иғтибар итмәнеләрме ни? Ни өсөн (хәҡиҡәт асылғандан һуң) улар һаман да ялғанға ышанып, Аллаһтың ниғмәттәрен инҡар итә?

وَاِذَا مَسَّ النَّاسَ ضُرٌّ دَعَوْا رَبَّهُمْ مُّنِيْبِيْنَ اِلَيْهِ ثُمَّ اِذَآ اَذَاقَهُمْ مِّنْهُ رَحْمَةً اِذَا فَرِيْقٌ مِّنْهُمْ بِرَبِّهِمْ يُشْرِكُوْنَۙ

wa iżā massan-nāsa ḍurrun da‘au rabbahum munībīna ilaihi ṡumma iżā ażāqahum minhu raḥmatan iżā farīqum minhum birabbihim yusyrikūn(a).

Кешеләргә берәй ҡурҡыныс ҡағылһа, улар Раббыһына ялбарып, Уға ҡайтығыҙ (тәүбә итегеҙ), һуңынан Ул уларға Үҙенең рәхмәтенән бер аҙ бирһә, ҡапыл уларҙың ҡайһы берҙәре Аллаһҡа тиңдәш тота.

وَلَقَدْ اٰتَيْنَا لُقْمٰنَ الْحِكْمَةَ اَنِ اشْكُرْ لِلّٰهِ ۗوَمَنْ يَّشْكُرْ فَاِنَّمَا يَشْكُرُ لِنَفْسِهٖۚ وَمَنْ كَفَرَ فَاِنَّ اللّٰهَ غَنِيٌّ حَمِيْدٌ

wa laqad ātainā luqmānal-ḥikmata anisykur lillāh(i), wa may yasykur fa'innamā yasykuru linafsih(ī), wa man kafara fa'innallāha ganiyyun ḥamīd(un).

Ысынлап та, Беҙ Лоҡманға хикмәт бирҙек: «Аллаһҡа рәхмәтле бул! Кем рәхмәтле булһа, ул үҙе өсөн рәхмәтле булыр, ә кем рәхмәтле булмаһа, Аллаһ иң бай, иң маҡтаулы».

وَاِذَا غَشِيَهُمْ مَّوْجٌ كَالظُّلَلِ دَعَوُا اللّٰهَ مُخْلِصِيْنَ لَهُ الدِّيْنَ ەۚ فَلَمَّا نَجّٰىهُمْ اِلَى الْبَرِّ فَمِنْهُمْ مُّقْتَصِدٌۗ وَمَا يَجْحَدُ بِاٰيٰتِنَآ اِلَّا كُلُّ خَتَّارٍ كَفُوْرٍ

wa iżā gasyiyahum maujun kaẓ-ẓulali da‘awullāha mukhliṣīna lahud-dīn(a), falammā najjāhum ilal-barri faminhum muqtaṣid(un), wa mā yajḥadu bi'āyātinā illā kullu khattārin kafūr(in).

Һәм уларҙы тау кеүек ҙур тулҡындар тәгәрәткәндә, улар ысын күңелдән һәм ысын күңелдән Аллаһы Тәғәләгә доға ҡылалар. Әммә Аллаһ уларҙы ергә етеүҙән ҡотҡарғас, ҡайһы берҙәре тура юлдан барыуын дауам итте. Беҙҙең аяттарыбыҙҙы ялғанға сығарыусылар бары тик шөкөрһөҙ һатлыҡ йәндәр генә.

۞ وَاِذَا مَسَّ الْاِنْسَانَ ضُرٌّ دَعَا رَبَّهٗ مُنِيْبًا اِلَيْهِ ثُمَّ اِذَا خَوَّلَهٗ نِعْمَةً مِّنْهُ نَسِيَ مَا كَانَ يَدْعُوْٓا اِلَيْهِ مِنْ قَبْلُ وَجَعَلَ لِلّٰهِ اَنْدَادًا لِّيُضِلَّ عَنْ سَبِيْلِهٖ ۗ قُلْ تَمَتَّعْ بِكُفْرِكَ قَلِيْلًا ۖاِنَّكَ مِنْ اَصْحٰبِ النَّارِ

wa iżā massal-insāna ḍurrun da‘ā rabbahū munīban ilaihi ṡumma iżā khawwalahū ni‘matan minhu nasiya mā kāna yad‘ū ilaihi min qablu wa ja‘ala lilllāhi andādal liyuḍilla ‘an sabīlih(ī), qul tamatta‘ bikufrika qalīlā(n), innaka min aṣḥābin-nār(i).

Кеше башына берәй бәлә килһә, ул Раббыһынан кире ҡайтарыу юлы менән (ярҙам) һорай; әммә уға ниғмәттәр биргәндә, ул элек Аллаһҡа доға ҡылған (бәләне) онота һәм Аллаһҡа (кешеләрҙе) юлынан яҙҙырыр өсөн союздаштар булдыра. Әйт: «Бер аҙға кәферлегегеҙ менән күңел асығыҙ, ысынлап та, һеҙ йәһәннәм халҡынан булырһығыҙ!»

فَاِذَا مَسَّ الْاِنْسَانَ ضُرٌّ دَعَانَاۖ ثُمَّ اِذَا خَوَّلْنٰهُ نِعْمَةً مِّنَّاۙ قَالَ اِنَّمَآ اُوْتِيْتُهٗ عَلٰى عِلْمٍ ۗبَلْ هِيَ فِتْنَةٌ وَّلٰكِنَّ اَكْثَرَهُمْ لَا يَعْلَمُوْنَ

fa'iżā massal-insāna ḍurrun da‘ānā ṡumma iżā khawwalnāhu ni‘matam minnā, qāla innamā ūtītuhū ‘alā ‘ilm(in), bal hiya fitnatuw wa lākinna akṡarahum lā ya‘lamūn(a).

Шулай итеп, кешегә бәлә килһә, ул Беҙгә доға ҡыла, ә Беҙ уға ниғмәттәребеҙҙе биргәндә, ул: «Ысынлап та, миңә был ниғмәт тик аҡылым арҡаһында ғына бирелде», — ти. Ысынында, һынау, әммә күбеһе белмәй.

وَاِذَآ اَنْعَمْنَا عَلَى الْاِنْسَانِ اَعْرَضَ وَنَاٰ بِجَانِبِهٖۚ وَاِذَا مَسَّهُ الشَّرُّ فَذُوْ دُعَاۤءٍ عَرِيْضٍ

wa iżā an‘amnā ‘alal-insāni a‘raḍa wa na'ā bijānibih(ī), wa iżā massahusy-syarru fażū du‘ā'in ‘arīḍ(in).

Беҙ кешегә ниғмәттәр бирһәк, ул ситкә тайпыла һәм (тәкәбберлек менән) алыҫлаша; әммә бәлә килһә, күп доға ҡыла.

فَاِنْ اَعْرَضُوْا فَمَآ اَرْسَلْنٰكَ عَلَيْهِمْ حَفِيْظًا ۗاِنْ عَلَيْكَ اِلَّا الْبَلٰغُ ۗوَاِنَّآ اِذَآ اَذَقْنَا الْاِنْسَانَ مِنَّا رَحْمَةً فَرِحَ بِهَا ۚوَاِنْ تُصِبْهُمْ سَيِّئَةٌ ۢبِمَا قَدَّمَتْ اَيْدِيْهِمْ فَاِنَّ الْاِنْسَانَ كَفُوْرٌ

fa in a‘raḍū famā arsalnāka ‘alaihim ḥafīẓā(n), in ‘alaika illal-balāg(u), wa innā iżā ażaqnal-insāna minnā raḥmatan fariḥa bihā, wa in tuṣibhum sayyi'atum bimā qaddamat aidīhim fa'innal-insāna kafūr(un).

Әгәр улар йөҙ сөйөрһә, Беҙ һине улар өсөн етәксе итеп ебәрмәнек. Һеҙҙең бурыс башҡа түгел, еткерергә (протокол). Һәм, ысынлап та, Беҙ кешегә Үҙебеҙҙән рәхмәт тойһаҡ, ул уны шатланып ҡаршы ала; әгәр улар үҙ ҡулдары менән эшләгән эштәр арҡаһында бәләгә дусар булһалар (улар быны һис шикһеҙ инҡар итерҙәр), ысынлап та, кешеләр (ниғмәттәрҙе) бик инҡар итеүселәр.

اِنَّ يَوْمَ الْفَصْلِ كَانَ مِيْقَاتًاۙ

inna yaumal-faṣli kāna mīqātā(n).

Ысынлап та, хөкөм көнө — билдәләнгән ваҡыт,