قَالَ قَدْ وَقَعَ عَلَيْكُمْ مِّنْ رَّبِّكُمْ رِجْسٌ وَّغَضَبٌۗ اَتُجَادِلُوْنَنِيْ فِيْٓ اَسْمَاۤءٍ سَمَّيْتُمُوْهَآ اَنْتُمْ وَاٰبَاۤؤُكُمْ مَّا نَزَّلَ اللّٰهُ بِهَا مِنْ سُلْطٰنٍۗ فَانْتَظِرُوْٓا اِنِّيْ مَعَكُمْ مِّنَ الْمُنْتَظِرِيْنَ
qāla qad waqa‘a ‘alaikum mir rabbikum rijsuw wa gaḍab(un), atujādilūnanī fī asmā'in sammaitumūhā antum wa ābā'ukum mā nazzalallāhu bihā min sulṭān(in), fantaẓirū innī ma‘akum minal-muntaẓirīn(a).
ער (הוד) האט געענטפערט, "טאקע, האס און צאָרן פון גאָט וועלן אייך שלאָגן. ווילט איר זיך קריגן מיט מיר וועגן די נעמען (געטער) וואָס איר און אייערע אָוועס האָבן אַליין באַשאַפֿן, כאָטש אַלאַה האָט נישט אַנטפּלעקט אינפֿאָרמאַציע דערפֿאַר? אויב יאָ, וואַרט! טאקע, איך בין אויך מיט אייך צווישן די וואָס וואַרטן."
وَلَمَّا رَجَعَ مُوْسٰٓى اِلٰى قَوْمِهٖ غَضْبَانَ اَسِفًاۙ قَالَ بِئْسَمَا خَلَفْتُمُوْنِيْ مِنْۢ بَعْدِيْۚ اَعَجِلْتُمْ اَمْرَ رَبِّكُمْۚ وَاَلْقَى الْاَلْوَاحَ وَاَخَذَ بِرَأْسِ اَخِيْهِ يَجُرُّهٗٓ اِلَيْهِ ۗقَالَ ابْنَ اُمَّ اِنَّ الْقَوْمَ اسْتَضْعَفُوْنِيْ وَكَادُوْا يَقْتُلُوْنَنِيْۖ فَلَا تُشْمِتْ بِيَ الْاَعْدَاۤءَ وَلَا تَجْعَلْنِيْ مَعَ الْقَوْمِ الظّٰلِمِيْنَ
wa lammā raja‘a mūsā ilā qaumihī gaḍbāna asifā(n), qāla bi'samā khalaftumūnī mim ba‘dī, a‘ajiltum amra rabbikum, wa alqal-alwāḥa wa akhaża bira'si akhīhi yajurruhū ilaih(i), qālabna umma innal-qaumastaḍ‘afūnī wa kādū yaqtulūnanī, falā tusymit biyal-a‘dā'a wa lā taj‘alnī ma‘al-qaumiẓ-ẓālimīn(a).
און ווען משה איז צוריקגעקומען צו זיין פאלק, איז ער געווען בייז און טרויעריג און האט געזאגט, "וואסערע שרעקליכע מעשים האט איר געטאן ווען איך בין געווען אוועק! ווילט איר גיין קעגן דעם צוזאג פון אייער האר?" משה האט אראפגעווארפן די טאוול (תורה) און געכאפט זיין ברודער (הרון)'ס קאפ בשעת ער האט עס צוגעצויגן צו זיך. (הרון) האט געזאגט, "אוי מיין מאמעס זון! דאס פאלק האט מיך געהאלטן שוואך און זיי האבן מיך כמעט געהארגעט, טא לאז נישט אייערע שונאים פרייען זיך ביי מיין אומגליק, און מאך נישט פון מיר אן אומרעכטן מענטש."
وَلَمَّا سَكَتَ عَنْ مُّوْسَى الْغَضَبُ اَخَذَ الْاَلْوَاحَۖ وَفِيْ نُسْخَتِهَا هُدًى وَّرَحْمَةٌ لِّلَّذِيْنَ هُمْ لِرَبِّهِمْ يَرْهَبُوْنَ
wa lammā sakata ‘am mūsal-gaḍabu akhażal-alwāḥ(a), wa fī nuskhatihā hudaw wa raḥmatul lil-lażīna hum lirabbihim yarhabūn(a).
און נאָכדעם ווי משה'ס כּעס האָט זיך באַרויִקט, האָט ער צוריקגענומען די לוחות (תורה); אין זיינע שריפטן איז דאָ הדרכה און רחמנות פֿאַר די וואָס מורא האָבן פֿאַר זייער גאָט.
فَرَجَعَ مُوْسٰٓى اِلٰى قَوْمِهٖ غَضْبَانَ اَسِفًا ەۚ قَالَ يٰقَوْمِ اَلَمْ يَعِدْكُمْ رَبُّكُمْ وَعْدًا حَسَنًا ەۗ اَفَطَالَ عَلَيْكُمُ الْعَهْدُ اَمْ اَرَدْتُّمْ اَنْ يَّحِلَّ عَلَيْكُمْ غَضَبٌ مِّنْ رَّبِّكُمْ فَاَخْلَفْتُمْ مَّوْعِدِيْ
fa raja‘a mūsā ilā qaumihī gaḍbāna asifā(n), qāla yā qaumi alam ya‘idkum rabbukum wa‘dan ḥasanā(n), afaṭāla ‘alaikumul-‘ahdu am arattum ay yaḥilla ‘alaikum gaḍabum mir rabbikum fa akhlaftum mau‘idī.
דעמאָלט איז משה צוריקגעקומען צו זײַן פֿאָלק אין כּעס און טרויער. ער (משה) האָט געזאָגט, "אָה מײַן פֿאָלק! האָט אײַער גאָט נישט צוגעזאָגט אײַך אַ גוטן צוזאָג? איז די בונד־פּעריאָד צו לאַנג פֿאַר אײַך אָדער ווילט איר אַז גאָטס צאָרן זאָל אויף אײַך פֿאַלן, פֿאַרוואָס האָט איר צעבראָכן אײַער בונד מיט מיר?"
وَذَا النُّوْنِ اِذْ ذَّهَبَ مُغَاضِبًا فَظَنَّ اَنْ لَّنْ نَّقْدِرَ عَلَيْهِ فَنَادٰى فِى الظُّلُمٰتِ اَنْ لَّآ اِلٰهَ اِلَّآ اَنْتَ سُبْحٰنَكَ اِنِّيْ كُنْتُ مِنَ الظّٰلِمِيْنَ ۚ
wa żan-nūni iż żahaba mugāḍiban fa ẓanna allan naqdira ‘alaihi fa nādā fiẓ-ẓulumāti allā ilāha illā anta subḥānaka innī kuntu minaẓ-ẓālimīn(a).
און (געדענקט די מעשה פון) זון נון (יונה), ווען ער איז אוועקגעגאנגען אין א צושטאנד פון כעס, האט ער געמיינט אז מיר וועלן אים נישט שווער מאכן די זאכן, האט ער געבעטן אין א זייער טונקעלער סיטואציע, "עס איז נישטא קיין גאט נאר דו, כבוד דיר. טאקע, איך בין איינער פון די אומרעכט טוער."