قَالَ قَدْ وَقَعَ عَلَيْكُمْ مِّنْ رَّبِّكُمْ رِجْسٌ وَّغَضَبٌۗ اَتُجَادِلُوْنَنِيْ فِيْٓ اَسْمَاۤءٍ سَمَّيْتُمُوْهَآ اَنْتُمْ وَاٰبَاۤؤُكُمْ مَّا نَزَّلَ اللّٰهُ بِهَا مِنْ سُلْطٰنٍۗ فَانْتَظِرُوْٓا اِنِّيْ مَعَكُمْ مِّنَ الْمُنْتَظِرِيْنَ
qāla qad waqa‘a ‘alaikum mir rabbikum rijsuw wa gaḍab(un), atujādilūnanī fī asmā'in sammaitumūhā antum wa ābā'ukum mā nazzalallāhu bihā min sulṭān(in), fantaẓirū innī ma‘akum minal-muntaẓirīn(a).
هغه (هود علیه السلام) ځواب ورکړ: "په حقیقت کې، د خدای له خوا کرکه او غضب به پر تاسو راشي. ایا تاسو غواړئ له ما سره د هغو نومونو (بتانو) په اړه بحث وکړئ چې تاسو او ستاسو پلرونو پخپله جوړ کړي دي، که څه هم الله تعالی د دې لپاره معلومات نه دي نازل کړي؟ که داسې وي، نو انتظار وکړئ! په حقیقت کې، زه هم ستاسو سره د هغو کسانو په ډله کې یم چې انتظار کوي."
وَلَمَّا رَجَعَ مُوْسٰٓى اِلٰى قَوْمِهٖ غَضْبَانَ اَسِفًاۙ قَالَ بِئْسَمَا خَلَفْتُمُوْنِيْ مِنْۢ بَعْدِيْۚ اَعَجِلْتُمْ اَمْرَ رَبِّكُمْۚ وَاَلْقَى الْاَلْوَاحَ وَاَخَذَ بِرَأْسِ اَخِيْهِ يَجُرُّهٗٓ اِلَيْهِ ۗقَالَ ابْنَ اُمَّ اِنَّ الْقَوْمَ اسْتَضْعَفُوْنِيْ وَكَادُوْا يَقْتُلُوْنَنِيْۖ فَلَا تُشْمِتْ بِيَ الْاَعْدَاۤءَ وَلَا تَجْعَلْنِيْ مَعَ الْقَوْمِ الظّٰلِمِيْنَ
wa lammā raja‘a mūsā ilā qaumihī gaḍbāna asifā(n), qāla bi'samā khalaftumūnī mim ba‘dī, a‘ajiltum amra rabbikum, wa alqal-alwāḥa wa akhaża bira'si akhīhi yajurruhū ilaih(i), qālabna umma innal-qaumastaḍ‘afūnī wa kādū yaqtulūnanī, falā tusymit biyal-a‘dā'a wa lā taj‘alnī ma‘al-qaumiẓ-ẓālimīn(a).
او کله چې موسی علیه السلام خپل قوم ته راستون شو، نو په غوسه او غمجن شو او ویې ویل: "تاسو زما په غیر حاضرۍ کې څه بد کارونه وکړل! ایا تاسو غواړئ د خپل رب د ژمنې خلاف لاړ شئ؟" موسی علیه السلام لوحه (تورات) وغورځوله او د خپل ورور (هارون) سر یې ونیو او ځان ته یې کش کړ. (هارون) وویل: "ای زما د مور زویه! دې خلکو ما کمزوری ګڼلی و او نږدې وه چې ما ووژني، نو زما په بدبختۍ خپل دښمنان مه خوشحاله کوئ، او ما ظالم مه ګڼئ."
وَلَمَّا سَكَتَ عَنْ مُّوْسَى الْغَضَبُ اَخَذَ الْاَلْوَاحَۖ وَفِيْ نُسْخَتِهَا هُدًى وَّرَحْمَةٌ لِّلَّذِيْنَ هُمْ لِرَبِّهِمْ يَرْهَبُوْنَ
wa lammā sakata ‘am mūsal-gaḍabu akhażal-alwāḥ(a), wa fī nuskhatihā hudaw wa raḥmatul lil-lażīna hum lirabbihim yarhabūn(a).
او د موسی علیه السلام د غوسې له ارامېدو وروسته، هغه تختې (تورات) بیرته واخیستې؛ د هغه په لیکنو کې د هغو کسانو لپاره لارښوونه او رحمت دی چې له خپل رب څخه ویره لري.
فَرَجَعَ مُوْسٰٓى اِلٰى قَوْمِهٖ غَضْبَانَ اَسِفًا ەۚ قَالَ يٰقَوْمِ اَلَمْ يَعِدْكُمْ رَبُّكُمْ وَعْدًا حَسَنًا ەۗ اَفَطَالَ عَلَيْكُمُ الْعَهْدُ اَمْ اَرَدْتُّمْ اَنْ يَّحِلَّ عَلَيْكُمْ غَضَبٌ مِّنْ رَّبِّكُمْ فَاَخْلَفْتُمْ مَّوْعِدِيْ
fa raja‘a mūsā ilā qaumihī gaḍbāna asifā(n), qāla yā qaumi alam ya‘idkum rabbukum wa‘dan ḥasanā(n), afaṭāla ‘alaikumul-‘ahdu am arattum ay yaḥilla ‘alaikum gaḍabum mir rabbikum fa akhlaftum mau‘idī.
بیا موسی علیه السلام په غوسه او غمجن ډول خپل قوم ته راستون شو، هغه (موسی علیه السلام) وویل: "ای زما قومه! ایا ستاسو رب تاسو سره ښه ژمنه نه ده کړې؟ ایا د عهد موده ستاسو لپاره ډیره اوږده ده یا تاسو غواړئ چې د خدای غضب پر تاسو راشي، ولې تاسو زما سره خپله ژمنه مات کړه؟"
وَذَا النُّوْنِ اِذْ ذَّهَبَ مُغَاضِبًا فَظَنَّ اَنْ لَّنْ نَّقْدِرَ عَلَيْهِ فَنَادٰى فِى الظُّلُمٰتِ اَنْ لَّآ اِلٰهَ اِلَّآ اَنْتَ سُبْحٰنَكَ اِنِّيْ كُنْتُ مِنَ الظّٰلِمِيْنَ ۚ
wa żan-nūni iż żahaba mugāḍiban fa ẓanna allan naqdira ‘alaihi fa nādā fiẓ-ẓulumāti allā ilāha illā anta subḥānaka innī kuntu minaẓ-ẓālimīn(a).
او (د ذوالنون (یونس علیه السلام) کیسه په یاد ولرئ، کله چې هغه د غوسې په حالت کې لاړ، نو هغه فکر وکړ چې موږ به هغه ته سختي ونه کړو، نو هغه په ډیر تیاره حالت کې دعا وکړه، "له تا پرته بل معبود نشته، ته پاک یې. په حقیقت کې زه د ظالمانو څخه یم."