۞ لَيْسُوْا سَوَاۤءً ۗ مِنْ اَهْلِ الْكِتٰبِ اُمَّةٌ قَاۤىِٕمَةٌ يَّتْلُوْنَ اٰيٰتِ اللّٰهِ اٰنَاۤءَ الَّيْلِ وَهُمْ يَسْجُدُوْنَ
laisū sawā'ā(n), min ahlil-kitābi ummatun qā'imatuy yatlūna āyātillāhi ānā'al-laili wa hum yasjudūn(a).
Nid ydyn nhw (yn hollol) yr un fath. Ymhlith Pobl y Llyfr mae grŵp gonest, maen nhw'n darllen adnodau Allah yn y nos, ac maen nhw (hefyd) yn ymostwng (gweddïo).
وَمِنَ الَّيْلِ فَتَهَجَّدْ بِهٖ نَافِلَةً لَّكَۖ عَسٰٓى اَنْ يَّبْعَثَكَ رَبُّكَ مَقَامًا مَّحْمُوْدًا
wa minal-laili fa tahajjad bihī nāfilatal lak(a), ‘asā ay yab‘aṡaka rabbuka maqāmam maḥmūdā(n).
Ac yn ystod rhan o'r nos, perfformiwch y weddi tahajjud (fel gweithred addoliad ychwanegol) i chi: efallai y bydd eich Arglwydd yn eich codi i safle canmoladwy.
وَالَّذِيْنَ يَبِيْتُوْنَ لِرَبِّهِمْ سُجَّدًا وَّقِيَامًا
wal-lażīna yabītūna lirabbihim sujjadaw wa qiyāmā(n).
a'r rhai sy'n treulio'r nos yn addoli eu Duw trwy ymostwng a sefyll.
الَّذِيْ يَرٰىكَ حِيْنَ تَقُوْمُ
allażī yarāka ḥīna taqūm(u).
Pwy sy'n dy weld pan wyt ti'n sefyll (i weddïo),
تَتَجَافٰى جُنُوْبُهُمْ عَنِ الْمَضَاجِعِ يَدْعُوْنَ رَبَّهُمْ خَوْفًا وَّطَمَعًاۖ وَّمِمَّا رَزَقْنٰهُمْ يُنْفِقُوْنَ
tatajāfā junūbuhum ‘anil-maḍāji‘i yad‘ūna rabbahum khaufaw wa ṭama‘ā(n), wa mimmā razaqnāhum yunfiqūn(a).
Mae eu stumogau ymhell o'u gwelyau, maent yn gweddïo ar eu Harglwydd gydag ofn a gobaith, ac maent yn treulio rhan o'r gynhaliaeth a roddasom iddynt.
اَمَّنْ هُوَ قَانِتٌ اٰنَاۤءَ الَّيْلِ سَاجِدًا وَّقَاۤىِٕمًا يَّحْذَرُ الْاٰخِرَةَ وَيَرْجُوْا رَحْمَةَ رَبِّهٖۗ قُلْ هَلْ يَسْتَوِى الَّذِيْنَ يَعْلَمُوْنَ وَالَّذِيْنَ لَا يَعْلَمُوْنَ ۗ اِنَّمَا يَتَذَكَّرُ اُولُوا الْاَلْبَابِ ࣖ
amman huwa qānitun ānā'al-laili sājidaw wa qā'imay yaḥżarul-ākhirata wa yarjū raḥmata rabbih(ī), qul hal yastawil-lażīna ya‘lamūna wal-lażīna lā ya‘lamūn(a), innamā yatażakkaru ulul-albāb(i).
(Ai chi yw'r amldduwiaid sydd fwyaf ffodus) neu ai chi yw'r rhai sy'n addoli yn y nos, yn ymostwng ac yn sefyll, allan o ofn y Byd a Ddaw ac yn gobeithio am drugaredd eu Harglwydd? Dywedwch, “A yw'r rhai sy'n gwybod yn gyfartal â'r rhai nad ydynt yn gwybod?” Yn wir, dim ond y rhai sydd â rheswm sy'n derbyn rhybudd.
وَمِنَ الَّيْلِ فَسَبِّحْهُ وَاَدْبَارَ السُّجُوْدِ
wa minal-laili fasabbiḥhu wa adbāras-sujūd(i).
A'i ogoneddu Ef yn y nos ac ar ôl pob gweddi.
اِنَّ الْمُتَّقِيْنَ فِيْ جَنّٰتٍ وَّعُيُوْنٍۙ
innal-muttaqīna fī jannātiw wa ‘uyūn(in).
Yn wir, mae'r rhai duwiol mewn gerddi (paradwys) a ffynhonnau dŵr,
اٰخِذِيْنَ مَآ اٰتٰىهُمْ رَبُّهُمْ ۗ اِنَّهُمْ كَانُوْا قَبْلَ ذٰلِكَ مُحْسِنِيْنَۗ
Ākhiżīna mā ātāhum rabbuhum, innahum kānū qabla żālika muḥsinīn(a).
cymerasant yr hyn a roddodd Duw iddynt. Yn wir, cyn hynny (yn y byd) roeddent yn bobl a wnaeth ddaioni;
كَانُوْا قَلِيْلًا مِّنَ الَّيْلِ مَا يَهْجَعُوْنَ
kānū qalīlam minal-laili mā yahja‘ūn(a).
maen nhw'n cysgu ychydig iawn yn y nos;
وَبِالْاَسْحَارِ هُمْ يَسْتَغْفِرُوْنَ
wa bil-asḥāri hum yastagfirūn(a).
ac ar ddiwedd y nos gofynasant am faddeuant (gan Allah).
يٰٓاَيُّهَا الْمُزَّمِّلُۙ
yā ayyuhal-muzzammil(u).
O un sydd wedi'i amdoi (Muhammad)!
قُمِ الَّيْلَ اِلَّا قَلِيْلًاۙ
qumil-laila illā qalīlā(n).
Codwch (i weddïo) yn y nos, ac eithrio am ychydig,
نِّصْفَهٗٓ اَوِ انْقُصْ مِنْهُ قَلِيْلًاۙ
niṣfahū awinquṣ minhu qalīlā(n).
(hynny yw) hanner neu ychydig yn llai na hynny,
اَوْ زِدْ عَلَيْهِ وَرَتِّلِ الْقُرْاٰنَ تَرْتِيْلًاۗ
au zid ‘alaihi wa rattilil-qur'āna tartīlā(n).
neu fwy na (hanner) hynny, a darllenwch y Qur'an yn araf.
اِنَّا سَنُلْقِيْ عَلَيْكَ قَوْلًا ثَقِيْلًا
innā sanulqī ‘alaika qaulan ṡaqīlā(n).
Yn wir, byddwn yn anfon geiriau trwm atoch.
اِنَّ نَاشِئَةَ الَّيْلِ هِيَ اَشَدُّ وَطْـًٔا وَّاَقْوَمُ قِيْلًاۗ
inna nāsyi'atal-laili hiya asyaddu waṭ'aw wa aqwamu qīlā(n).
Yn wir, mae deffro yn y nos yn gryfach (yn llenwi'r enaid); ac roedd (darllen ar y pryd) yn fwy trawiadol.
وَمِنَ الَّيْلِ فَاسْجُدْ لَهٗ وَسَبِّحْهُ لَيْلًا طَوِيْلًا
wa minal-laili fasjud lahū wa sabbiḥhu lailan ṭawīlā(n).
Ac am ran o'r nos, ymgrymwch iddo a'i ogoneddu am ran hir y nos.