وَاِذْ يَرْفَعُ اِبْرٰهٖمُ الْقَوَاعِدَ مِنَ الْبَيْتِ وَاِسْمٰعِيْلُۗ رَبَّنَا تَقَبَّلْ مِنَّا ۗ اِنَّكَ اَنْتَ السَّمِيْعُ الْعَلِيْمُ
wa iż yarfa‘u ibrāhīmul-qawā‘ida minal-baiti wa ismā‘īl(u), rabbanā taqabbal minnā, innaka antas-samī‘ul-‘alīm(u).
و (به یاد داشته باشید) زمانی که ابراهیم با اسماعیل پایه های معبد را بلند کرد، (در حالیکه نماز می خواند) "پروردگارا (صدقه) را از ما قبول کن، به راستی که تو شنوا و همه دانا هستی".
وَاِذْ بَوَّأْنَا لِاِبْرٰهِيْمَ مَكَانَ الْبَيْتِ اَنْ لَّا تُشْرِكْ بِيْ شَيْـًٔا وَّطَهِّرْ بَيْتِيَ لِلطَّاۤىِٕفِيْنَ وَالْقَاۤىِٕمِيْنَ وَالرُّكَّعِ السُّجُوْدِ
wa iż bawwa'nā li'ibrāhīma makānal-baiti allā tusyrik bī syai'aw wa ṭahhir baitiya liṭ-ṭā'ifīna wal-qā'imīna war-rukka‘is-sujūd(i).
و (به یاد داشته باشید)، هنگامی که ابراهیم را در بیت الله قرار دادیم (با گفتن) «هیچ چیزی را با من شریک نکنید و خانه مرا برای کسانی که طواف می کنند، و کسانی که عبادت می کنند و کسانی که رکوع و سجده می کنند، پاک کنید».