فَبِمَا رَحْمَةٍ مِّنَ اللّٰهِ لِنْتَ لَهُمْ ۚ وَلَوْ كُنْتَ فَظًّا غَلِيْظَ الْقَلْبِ لَانْفَضُّوْا مِنْ حَوْلِكَ ۖ فَاعْفُ عَنْهُمْ وَاسْتَغْفِرْ لَهُمْ وَشَاوِرْهُمْ فِى الْاَمْرِۚ فَاِذَا عَزَمْتَ فَتَوَكَّلْ عَلَى اللّٰهِ ۗ اِنَّ اللّٰهَ يُحِبُّ الْمُتَوَكِّلِيْنَ
fabimā raḥmatim minallāhi linta lahum, wa lau kunta faẓẓan galīẓal-qalbi lanfaḍḍū min ḥaulik(a), fa‘fu ‘anhum wastagfir lahum wa syāwirhum fil-amr(i), fa iżā ‘azamta fa tawakkal ‘alallāh(i), innallāha yuḥibbul-mutawakkilīn(a).
Тимәк, Аллаһ Тәғәләнең рәхмәте арҡаһында һин (Мөхәммәт) уларға ҡарата йомшаҡ булдың. Ҡаты эш итһәң, ҡырыҫ күңелле булһаң, улар һис шикһеҙ тирә-яҡтағыларҙан алыҫлашасаҡ. Шуға күрә уларҙы ғәфү итегеҙ һәм улар өсөн ғәфү үтенегеҙ, был мәсьәләлә улар менән кәңәшләшегеҙ. Һуңынан ҡарар ҡабул иткәс, Аллаһҡа тәүәккәл ит. Ысынлап та, Аллаһ үҙенә тәүәккәл иткәндәрҙе ярата.