مَآ اَفَاۤءَ اللّٰهُ عَلٰى رَسُوْلِهٖ مِنْ اَهْلِ الْقُرٰى فَلِلّٰهِ وَلِلرَّسُوْلِ وَلِذِى الْقُرْبٰى وَالْيَتٰمٰى وَالْمَسٰكِيْنِ وَابْنِ السَّبِيْلِۙ كَيْ لَا يَكُوْنَ دُوْلَةً ۢ بَيْنَ الْاَغْنِيَاۤءِ مِنْكُمْۗ وَمَآ اٰتٰىكُمُ الرَّسُوْلُ فَخُذُوْهُ وَمَا نَهٰىكُمْ عَنْهُ فَانْتَهُوْاۚ وَاتَّقُوا اللّٰهَ ۗاِنَّ اللّٰهَ شَدِيْدُ الْعِقَابِۘ
mā afā'allāhu ‘alā rasūlihī min ahlil-qurā fa lillāhi wa lir-rasūli wa liżil-qurbā wal-yatāmā wal-masākīni wabnis-sabīl(i), kailā yakūna dūlatam bainal-agniyā'i minkum, wa mā ātākumur-rasūlu fa khużūhu wa mā nahākum ‘anhu fantahū, wattaqullāh(a), innallāha syadīdul-‘iqāb(i).
अल्लाहले आफ्ना रसूल (जो धेरै देशका बासिन्दाहरूबाट आएका थिए) लाई दिएका लुटिएका धन (फै') अल्लाह, रसूल, आफन्त (रसूल), अनाथ, गरिब र यात्रामा रहेका मानिसहरूको लागि थियो, ताकि त्यो धन तिमीहरूमध्ये धनीहरूमा मात्र नफैलियोस्। रसूलले तिमीहरूलाई जे दिन्छन्, त्यसलाई स्वीकार गर। र उहाँले तिमीहरूलाई जे निषेध गर्नुहुन्छ, त्यसलाई त्याग। र अल्लाहसँग डराऊ। निस्सन्देह, अल्लाह सजाय दिनमा धेरै कठोर छ।