اِنِّيْ وَجَدْتُّ امْرَاَةً تَمْلِكُهُمْ وَاُوْتِيَتْ مِنْ كُلِّ شَيْءٍ وَّلَهَا عَرْشٌ عَظِيْمٌ
innī wajattumra'atan tamlikuhum wa ūtiyat min kulli syai'iw wa lahā ‘arsyun ‘aẓīm(un).
Fɔ tru, a fɛn wan uman we de rul oba dɛn, ɛn dɛn gi am ɔltin ɛn i gɛt wan big tron.
وَجَدْتُّهَا وَقَوْمَهَا يَسْجُدُوْنَ لِلشَّمْسِ مِنْ دُوْنِ اللّٰهِ وَزَيَّنَ لَهُمُ الشَّيْطٰنُ اَعْمَالَهُمْ فَصَدَّهُمْ عَنِ السَّبِيْلِ فَهُمْ لَا يَهْتَدُوْنَۙ
wajattuhā wa qaumahā yasjudūna lisy-syamsi min dūnillāhi wa zayyana lahumusy-syaiṭānu a‘mālahum fa ṣaddahum ‘anis-sabīli fahum lā yahtadūn(a).
Mi (di Hud bɔd) bin fɛn am ɛn in pipul dɛn de wɔship di san, nɔto Allah; ɛn Setan dɔn mek dɛn (bad) tin dɛn we dɛn de du tan lɛk se dɛn fayn, so dat i dɔn blok dɛn frɔm (Allah in) rod, so dɛn nɔ de gayd dɛn, .
قِيْلَ لَهَا ادْخُلِى الصَّرْحَۚ فَلَمَّا رَاَتْهُ حَسِبَتْهُ لُجَّةً وَّكَشَفَتْ عَنْ سَاقَيْهَاۗ قَالَ اِنَّهٗ صَرْحٌ مُّمَرَّدٌ مِّنْ قَوَارِيْرَ ەۗ قَالَتْ رَبِّ اِنِّيْ ظَلَمْتُ نَفْسِيْ وَاَسْلَمْتُ مَعَ سُلَيْمٰنَ لِلّٰهِ رَبِّ الْعٰلَمِيْنَ ࣖ
qīla lahadkhuliṣ-ṣarḥ(a), falammā ra'athu ḥasibathu lujjataw wa kasyafat ‘an sāqaihā, qāla innahū ṣarḥum mumarradum min qawārīr(a), qālat rabbi innī ẓalamtu nafsī wa aslamtu ma‘a sulaimāna lillāhi rabbil-‘ālamīn(a).
Dɛn bin se to am (Balqis), "Enta di pales." So we i (Balqis) si (di flo na di pales), i tink se na big wata pul, ɛn i pul (kɔba) in tu kaw pikin dɛn. I (Sulaiman) se, "Fɔ tru, dis na jɔs di flo na di pales we dɛn kɔba wit glas." I (Balqis) se, "O mi Masta, fɔ tru, a dɔn du bad to misɛf. A de sɔrɛnda wit Sɔlɔmɔn to Allah, di Masta fɔ ɔl di wɔl dɛn."