اِنِّيْ وَجَدْتُّ امْرَاَةً تَمْلِكُهُمْ وَاُوْتِيَتْ مِنْ كُلِّ شَيْءٍ وَّلَهَا عَرْشٌ عَظِيْمٌ
innī wajattumra'atan tamlikuhum wa ūtiyat min kulli syai'iw wa lahā ‘arsyun ‘aẓīm(un).
E dina sara, au kunea ni tiko e dua na yalewa e lewai ira, ka sa vakalougatataki ena veika kecega ka sa dua na nona idabedabe vakatui levu.
وَجَدْتُّهَا وَقَوْمَهَا يَسْجُدُوْنَ لِلشَّمْسِ مِنْ دُوْنِ اللّٰهِ وَزَيَّنَ لَهُمُ الشَّيْطٰنُ اَعْمَالَهُمْ فَصَدَّهُمْ عَنِ السَّبِيْلِ فَهُمْ لَا يَهْتَدُوْنَۙ
wajattuhā wa qaumahā yasjudūna lisy-syamsi min dūnillāhi wa zayyana lahumusy-syaiṭānu a‘mālahum fa ṣaddahum ‘anis-sabīli fahum lā yahtadūn(a).
Au (na manumanu vuka Hud) kunei koya kei ira na nona tamata era sokaloutaka tiko na matanisiga, sega ni o Allah; ka sa vakavuna o Setani me totoka vei ira na nodra ivalavala (ca), ka tarovi ira kina mai na sala nei (Allah), era sa sega kina ni dusimaki, .
قِيْلَ لَهَا ادْخُلِى الصَّرْحَۚ فَلَمَّا رَاَتْهُ حَسِبَتْهُ لُجَّةً وَّكَشَفَتْ عَنْ سَاقَيْهَاۗ قَالَ اِنَّهٗ صَرْحٌ مُّمَرَّدٌ مِّنْ قَوَارِيْرَ ەۗ قَالَتْ رَبِّ اِنِّيْ ظَلَمْتُ نَفْسِيْ وَاَسْلَمْتُ مَعَ سُلَيْمٰنَ لِلّٰهِ رَبِّ الْعٰلَمِيْنَ ࣖ
qīla lahadkhuliṣ-ṣarḥ(a), falammā ra'athu ḥasibathu lujjataw wa kasyafat ‘an sāqaihā, qāla innahū ṣarḥum mumarradum min qawārīr(a), qālat rabbi innī ẓalamtu nafsī wa aslamtu ma‘a sulaimāna lillāhi rabbil-‘ālamīn(a).
E tukuni vua (Balqis), “Curu ki na valenitui.” Ni raica gona o koya (Balqis), e nanuma ni dua na tobu levu ni wai, mani sereka na yavana. E kaya o koya (Sulaiman), “Oqo e dua na fuloa ga e ubi tu ena iloilo.” E kaya o koya (Balqis), "Oi kemuni na noqu Turaga, e dina sara, au sa cala vei au. Au sa soli au vata kei Solomoni vei Allah, na Turaga ni vuravura kecega."