اِذَآ اُلْقُوْا فِيْهَا سَمِعُوْا لَهَا شَهِيْقًا وَّهِيَ تَفُوْرُۙ
iżā ulqū fīhā sami‘ū lahā syahīqaw wa hiya tafūr(u).
Вақте ки онҳоро ба он андохтанд, садои даҳшатноки дӯзахро шуниданд, дар ҳоле ки он месӯхт,
تَكَادُ تَمَيَّزُ مِنَ الْغَيْظِۗ كُلَّمَآ اُلْقِيَ فِيْهَا فَوْجٌ سَاَلَهُمْ خَزَنَتُهَآ اَلَمْ يَأْتِكُمْ نَذِيْرٌۙ
takādu tamayyazu minal-gaiẓ(i), kullamā ulqiya fīhā faujun sa'alahum khazanatuhā alam ya'tikum nażīr(un).
қариб ки аз хашм пора-пора шавад. Ҳар вақте ки гурӯҳе аз кофирон дар он афканда шаванд, нигаҳбонони он (аз онҳо мепурсанд): «Оё бимдиҳандае ба назди шумо наомада буд?»
نَارُ اللّٰهِ الْمُوْقَدَةُۙ
nārullāhil-mūqadah(tu).
(Он) оташи (азоби) Худост, ки афрӯхта мешавад,
الَّتِيْ تَطَّلِعُ عَلَى الْاَفْـِٕدَةِۗ
allatī taṭṭali‘u ‘alal-af'idah(ti).
ки (месӯзад) ба дил.
اِنَّهَا عَلَيْهِمْ مُّؤْصَدَةٌۙ
innahā ‘alaihim mu'ṣadah(tun).
Дар ҳақиқат, оташ бар (онҳо) маҳкам баста шудааст,
فِيْ عَمَدٍ مُّمَدَّدَةٍ ࣖ
fī ‘amadim mumaddadah(tin).
(дар ҳоле ки онҳо) ба чӯбҳои дароз баста буданд.