اِذَآ اُلْقُوْا فِيْهَا سَمِعُوْا لَهَا شَهِيْقًا وَّهِيَ تَفُوْرُۙ
iżā ulqū fīhā sami‘ū lahā syahīqaw wa hiya tafūr(u).
Wéi se eran gehäit goufen, hunn si déi schrecklech Geräischer vun der Häll héieren, wärend se gebrannt huet,
تَكَادُ تَمَيَّزُ مِنَ الْغَيْظِۗ كُلَّمَآ اُلْقِيَ فِيْهَا فَوْجٌ سَاَلَهُمْ خَزَنَتُهَآ اَلَمْ يَأْتِكُمْ نَذِيْرٌۙ
takādu tamayyazu minal-gaiẓ(i), kullamā ulqiya fīhā faujun sa'alahum khazanatuhā alam ya'tikum nażīr(un).
bal platzen vir Roserei. All Kéier wann eng Grupp (vun Ongleewegen) eran gehäit gëtt, froen seng Bewaacher si: "Gouf et net e Warner, deen zu iech (op dëser Welt) komm ass?"
نَارُ اللّٰهِ الْمُوْقَدَةُۙ
nārullāhil-mūqadah(tu).
(Dat ass) d'Feier (vun der Strof) vun Allah, dat entzündegt ass,
الَّتِيْ تَطَّلِعُ عَلَى الْاَفْـِٕدَةِۗ
allatī taṭṭali‘u ‘alal-af'idah(ti).
wat (verbrennt) um Häerz.
اِنَّهَا عَلَيْهِمْ مُّؤْصَدَةٌۙ
innahā ‘alaihim mu'ṣadah(tun).
Tatsächlech ass d'Feier enk iwwer sech selwer zougemaach,
فِيْ عَمَدٍ مُّمَدَّدَةٍ ࣖ
fī ‘amadim mumaddadah(tin).
(wärend se) u laange Stäb gebonne waren.