99
Q.S Ал-Муъминун (23:99)
حَتّٰىٓ اِذَا جَاۤءَ اَحَدَهُمُ الْمَوْتُ قَالَ رَبِّ ارْجِعُوْنِ ۙ
Ḥattā iżā jā'a aḥadahumul-mautu qāla rabbirji‘ūn(i).
(Ин аст ҳолати кофирон), то он гоҳ ки марг яке аз онҳоро фаро расад, мегӯяд: «Эй Парвардигори ман, маро (ба дунё) баргардон».
100
Q.S Ал-Муъминун (23:100)
لَعَلِّيْٓ اَعْمَلُ صَالِحًا فِيْمَا تَرَكْتُ كَلَّا ۗاِنَّهَا كَلِمَةٌ هُوَ قَاۤىِٕلُهَاۗ وَمِنْ وَّرَاۤىِٕهِمْ بَرْزَخٌ اِلٰى يَوْمِ يُبْعَثُوْنَ
la‘allī a‘malu ṣāliḥan fīmā taraktu kallā, innahā kalimatun huwa qā'iluhā, wa miw warā'ihim barzakhun ilā yaumi yub‘aṡūn(a).
то ки ман корҳои некеро, ки пас аз худ гузоштаам, анҷом диҳам». Албатта не! Дар асл, ин танҳо баҳонаест, ки ӯ гуфтааст. Ва пеши рӯяшон барзах аст, то рӯзе, ки дубора зинда мешаванд.