بِسْمِ اللّٰهِ الرَّحْمٰنِ الرَّحِيْمِ
bismillāhir-raḥmānir-raḥīm(i).
Am Numm vun Allah, dem Gnodegsten, dem Barmhäerzegsten.
اَلْحَمْدُ لِلّٰهِ رَبِّ الْعٰلَمِيْنَۙ
al-ḥamdu lillāhi rabbil-‘ālamīn(a).
Luef sief Allah, Här vun alle Welten,
الرَّحْمٰنِ الرَّحِيْمِۙ
ar-raḥmānir-raḥīm(i).
Déi Barmhäerzegst, déi Barmhäerzegst,
فَتَلَقّٰٓى اٰدَمُ مِنْ رَّبِّهٖ كَلِمٰتٍ فَتَابَ عَلَيْهِ ۗ اِنَّهٗ هُوَ التَّوَّابُ الرَّحِيْمُ
fatalaqqā ādamu mir rabbihī kalimātin fatāba ‘alaih(i), innahū huwat-tawwābur- raḥīm(u).
Dunn huet den Adam Wierder vu sengem Här kritt, an Hien huet seng Reue akzeptéiert. Wierklech, Allah ass deen, deen d'Reue akzeptéiert, dee Barmhäerzegsten.
وَكَذٰلِكَ جَعَلْنٰكُمْ اُمَّةً وَّسَطًا لِّتَكُوْنُوْا شُهَدَاۤءَ عَلَى النَّاسِ وَيَكُوْنَ الرَّسُوْلُ عَلَيْكُمْ شَهِيْدًا ۗ وَمَا جَعَلْنَا الْقِبْلَةَ الَّتِيْ كُنْتَ عَلَيْهَآ اِلَّا لِنَعْلَمَ مَنْ يَّتَّبِعُ الرَّسُوْلَ مِمَّنْ يَّنْقَلِبُ عَلٰى عَقِبَيْهِۗ وَاِنْ كَانَتْ لَكَبِيْرَةً اِلَّا عَلَى الَّذِيْنَ هَدَى اللّٰهُ ۗوَمَا كَانَ اللّٰهُ لِيُضِيْعَ اِيْمَانَكُمْ ۗ اِنَّ اللّٰهَ بِالنَّاسِ لَرَءُوْفٌ رَّحِيْمٌ
wa każālika ja‘alnākum ummataw wasaṭal litakūnū syuhadā'a ‘alan-nāsi wa yakūnar-rasūlu ‘alaikum syahīdā(n), wa mā ja‘alnal-qiblatal-latī kunta ‘alaihā illā lina‘lama may yattabi‘ur-rasūla mimmay yanqalibu ‘alā ‘aqibaih(i), wa in kānat lakabīratan illā ‘alal-lażīna hadallāh(u), wa mā kānallāhu liyuḍī‘a īmānakum, innallāha bin-nāsi lara'ūfur raḥīm(un).
An och mir hunn iech (Muslimen) zu "Mëttelmënschen" gemaach, fir datt Dir Zeie vu mënschlechen (Doten) kënnt sinn an fir datt de Messenger (Mohammed) Zeie vun ären (Doten) ka sinn. Mir hunn et net zur Qibla gemaach, zu där Dir Iech (fréier) gedréint hutt, mee fir datt mir wëssen, wien dem Messenger folgt a wien sech zréckdréit. Wierklech, (d'Qibla ze beweegen) ass ganz schwéier, ausser fir déi, déi vun Allah geleet goufen. An Allah wäert äre Glawen net verschwenden. Wierklech, Allah ass am Gnodegen, am Barmhäerzegsten zu de Mënschen.
قَالَ رَبِّ اغْفِرْ لِيْ وَلِاَخِيْ وَاَدْخِلْنَا فِيْ رَحْمَتِكَ ۖوَاَنْتَ اَرْحَمُ الرّٰحِمِيْنَ ࣖ
qāla rabbigfirlī wa li'akhī wa adkhilnā fī raḥmatik(a), wa anta arḥamur-rāḥimīn(a).
Hie (Moses) huet gebiet: "O mäin Här, verzei mir a mengem Brudder a gitt eis an Är Barmhäerzegkeet, an Dir sidd de Barmhäerzegsten vun alle Barmhäerzegen."
لَقَدْ تَّابَ اللّٰهُ عَلَى النَّبِيِّ وَالْمُهٰجِرِيْنَ وَالْاَنْصَارِ الَّذِيْنَ اتَّبَعُوْهُ فِيْ سَاعَةِ الْعُسْرَةِ مِنْۢ بَعْدِ مَا كَادَ يَزِيْغُ قُلُوْبُ فَرِيْقٍ مِّنْهُمْ ثُمَّ تَابَ عَلَيْهِمْۗ اِنَّهٗ بِهِمْ رَءُوْفٌ رَّحِيْمٌ ۙ
laqat tāballāhu ‘alan-nabiyyi wal-muhājirīna wal-anṣāril-lażīnattaba‘ūhu fī sā‘atil-‘usrati mim ba‘di mā kāda yazīgu qulūbu farīqim minhum ṡumma tāba ‘alaihim, innahū bihim ra'ūfur raḥīm(un).
Wierklech, Allah huet d'Reue vum Prophet, de Muhajirin an den Ansar akzeptéiert, déi dem Prophet a schwieregen Zäiten nokomm sinn, nodeems d'Häerzer vun enger Grupp vun hinne bal ewechgedréit waren, dunn huet Allah hir Reue akzeptéiert. Wierklech, Allah ass am Barmhäerzegsten, am Barmhäerzegsten zu hinnen,
۞ وَمَآ اُبَرِّئُ نَفْسِيْۚ اِنَّ النَّفْسَ لَاَمَّارَةٌ ۢ بِالسُّوْۤءِ اِلَّا مَا رَحِمَ رَبِّيْۗ اِنَّ رَبِّيْ غَفُوْرٌ رَّحِيْمٌ
wa mā ubarri'u nafsī, innan-nafsa la'ammāratum bis-sū'i illā mā raḥima rabbī, inna rabbī gafūrur raḥīm(un).
An ech (erklären) mech net als fräi (vu Feeler), well tatsächlech féiert d'Lust ëmmer zum Béisen, ausser (d'Lust), fir déi mäi Här Barmhäerzegkeet geschenkt huet. Tatsächlech ass mäin Här Verzeiend, Am Barmhäerzegsten.
نُزُلًا مِّنْ غَفُوْرٍ رَّحِيْمٍ ࣖ
nuzulam min gafūrir raḥīm(in).
Als Éier (un dech) vum (Allah) dem Verzeienden, dem Barmhäerzegsten.