فَتَعٰلَى اللّٰهُ الْمَلِكُ الْحَقُّۚ لَآ اِلٰهَ اِلَّا هُوَۚ رَبُّ الْعَرْشِ الْكَرِيْمِ
fa ta‘ālallāhul-malikul-ḥaqq(u), lā ilāha illā huw(a), rabbul-‘arsyil-karīm(i).
نو الله تعالی لوړ او برتر دی، ریښتینی پاچا، له هغه پرته بل خدای نشته (چې د عبادت وړ وي)، هغه خدای (چې د عزتمن عرش مالک دی).
قَالَ الَّذِيْ عِنْدَهٗ عِلْمٌ مِّنَ الْكِتٰبِ اَنَا۠ اٰتِيْكَ بِهٖ قَبْلَ اَنْ يَّرْتَدَّ اِلَيْكَ طَرْفُكَۗ فَلَمَّا رَاٰهُ مُسْتَقِرًّا عِنْدَهٗ قَالَ هٰذَا مِنْ فَضْلِ رَبِّيْۗ لِيَبْلُوَنِيْٓ ءَاَشْكُرُ اَمْ اَكْفُرُۗ وَمَنْ شَكَرَ فَاِنَّمَا يَشْكُرُ لِنَفْسِهٖۚ وَمَنْ كَفَرَ فَاِنَّ رَبِّيْ غَنِيٌّ كَرِيْمٌ
qālal-lażī ‘indahū ‘ilmum minal-kitābi ana ātīka bihī qabla ay yartadda ilaika ṭarfuk(a), falammā ra'āhu mustaqirran ‘indahū qāla hāżā min faḍli rabbī, liyabluwanī a'asykuru am akfur(u), wa man syakara fa'innamā yasykuru linafsih(ī), wa man kafara fa'inna rabbī ganiyyun karīm(un).
هغه چا چې د کتاب علم درلود، وویل: "زه به ستاسو د سترګو د رپېدو دمخه تخت درکړم." نو کله چې هغه (سلیمان) تخت د خپل مخ په وړاندې ولید، نو ویې ویل: "دا زما د رب له فضل څخه دی چې ما وازمایي، ایا زه شکر کوم یا ناشکري کوم. څوک چې شکر کوي، نو په حقیقت کې هغه د خپل ځان (ښه والي) شکر کوي، او څوک چې کفر کوي، نو په حقیقت کې زما رب خورا شتمن او لوی دی."
يٰٓاَيُّهَا الْاِنْسَانُ مَا غَرَّكَ بِرَبِّكَ الْكَرِيْمِۙ
yā ayyuhal-insānu mā garraka birabbikal-karīm(i).
اې خلکو! څه شی تاسو د خپل رب، چې ډېر جلالمن دی، په وړاندې (نافرماني کولو ته) دوکه کړي یاست؟