فَبِمَا رَحْمَةٍ مِّنَ اللّٰهِ لِنْتَ لَهُمْ ۚ وَلَوْ كُنْتَ فَظًّا غَلِيْظَ الْقَلْبِ لَانْفَضُّوْا مِنْ حَوْلِكَ ۖ فَاعْفُ عَنْهُمْ وَاسْتَغْفِرْ لَهُمْ وَشَاوِرْهُمْ فِى الْاَمْرِۚ فَاِذَا عَزَمْتَ فَتَوَكَّلْ عَلَى اللّٰهِ ۗ اِنَّ اللّٰهَ يُحِبُّ الْمُتَوَكِّلِيْنَ
fabimā raḥmatim minallāhi linta lahum, wa lau kunta faẓẓan galīẓal-qalbi lanfaḍḍū min ḥaulik(a), fa‘fu ‘anhum wastagfir lahum wa syāwirhum fil-amr(i), fa iżā ‘azamta fa tawakkal ‘alallāh(i), innallāha yuḥibbul-mutawakkilīn(a).
तो अल्लाह दी कृपा दे कारण तुसीं (मुहम्मद) उन्हां दे प्रति कोमल हो गए। जेकर तुस सख्ती कन्नै कम्म करदे ओ ते रफ दिल ऐ तां ओह् तुंदे आस-पास दे लोकें कोला जरूर दूर होई जांगन। इस आस् ते उनेंगी माफ करो ते उंदे आस् ते माफी मंगना, ते इस गल् ला च उंदे कन् ने सलाह-मशवरा करो। फिर जदों तुसीं अपना मन बनाई लैओ तां फिर अल्लाह ते भरोसा करो। सचमुच अल्लाह उन लोकें कन्ने प्यार करदा ऐ जेड़े उंदे उप्पर भरोसा करदे न।
وَالَّذِيْنَ اسْتَجَابُوْا لِرَبِّهِمْ وَاَقَامُوا الصَّلٰوةَۖ وَاَمْرُهُمْ شُوْرٰى بَيْنَهُمْۖ وَمِمَّا رَزَقْنٰهُمْ يُنْفِقُوْنَ ۚ
wal-lażīnastajābū lirabbihim wa aqāmuṣ-ṣalāta wa amruhum syūrā bainahum, wa mimmā razaqnāhum yunfiqūn(a).
ते (उन लोकें आस्तै) जेह्ड़े परमात्मा दे आह्वान गी स्वीकार करदे न ते प्रार्थना करदे न, जिसलै के उंदे कम्म उंदे बश्कार विचार-विमर्श कन्नै (निर्णय) होंदे न, ते ओह् उस रोजी-रूट्टी दा इक हिस्सा खर्च करदे न जेह्ड़ा असें उनेंगी दित्ता ऐ,