اَلَّذِيْنَ يُنْفِقُوْنَ اَمْوَالَهُمْ فِيْ سَبِيْلِ اللّٰهِ ثُمَّ لَا يُتْبِعُوْنَ مَآ اَنْفَقُوْا مَنًّا وَّلَآ اَذًىۙ لَّهُمْ اَجْرُهُمْ عِنْدَ رَبِّهِمْۚ وَلَا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَلَا هُمْ يَحْزَنُوْنَ
allażīna yunfiqūna amwālahum fī sabīlillāhi ṡumma lā yutbi‘ūna mā anfaqū mannaw wa lā ażā(n), lahum ajruhum ‘inda rabbihim, wa lā khaufun ‘alaihim wa lā hum yaḥzanūn(a).
ಅಲ್ಲಾಹನ ಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ತಮ್ಮ ಸಂಪತ್ತನ್ನು ಖರ್ಚು ಮಾಡುವವರು, ನಂತರ ಅವರು ದಾನ ಮಾಡುವುದನ್ನು ಹೆಸರುಗಳಿಂದ ಕರೆಯದೆ (ಸ್ವೀಕರಿಸುವವರ ಭಾವನೆಗಳಿಗೆ ನೋವುಂಟು ಮಾಡದಿದ್ದರೆ), ಅವರಿಗೆ ತಮ್ಮ ಭಗವಂತನಿಂದ ಪ್ರತಿಫಲ ಸಿಗುತ್ತದೆ. ಅವರಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ಭಯವಿಲ್ಲ ಮತ್ತು ಅವರು ದುಃಖಿಸುವುದಿಲ್ಲ.
يٰٓاَيُّهَا الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا لَا تُبْطِلُوْا صَدَقٰتِكُمْ بِالْمَنِّ وَالْاَذٰىۙ كَالَّذِيْ يُنْفِقُ مَالَهٗ رِئَاۤءَ النَّاسِ وَلَا يُؤْمِنُ بِاللّٰهِ وَالْيَوْمِ الْاٰخِرِۗ فَمَثَلُهٗ كَمَثَلِ صَفْوَانٍ عَلَيْهِ تُرَابٌ فَاَصَابَهٗ وَابِلٌ فَتَرَكَهٗ صَلْدًا ۗ لَا يَقْدِرُوْنَ عَلٰى شَيْءٍ مِّمَّا كَسَبُوْا ۗ وَاللّٰهُ لَا يَهْدِى الْقَوْمَ الْكٰفِرِيْنَ
yā ayyuhal-lażīna āmanū lā tubṭilū ṣadaqātikum bil-manni wal-ażā, kal-lażī yunfiqu mālahū ri'ā'an-nāsi wa lā yu'minu billāhi wal-yaumil-ākhir(i), fa maṡaluhū kamaṡali ṣafwānin ‘alaihi turābun fa'aṣābahū wābilun fatarakahū ṣaldā(n), lā yaqdirūna ‘alā syai'im mimmā kasabū, wallāhu lā yahdil-qaumal-kāfirīn(a).
ಓ ವಿಶ್ವಾಸಿಗಳೇ! ನಿಮ್ಮ ದಾನವನ್ನು ಅದರ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳಿ (ಸ್ವೀಕರಿಸುವವರ ಭಾವನೆಗಳನ್ನು ನೋಯಿಸುವ ಮೂಲಕ) ಹಾಳು ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಡಿ, ಅಲ್ಲಾಹನಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ಅಂತಿಮ ದಿನದಂದು ನಂಬಿಕೆ ಇಡದೆ ಜನರಿಗೆ ತೋರಿಸುವುದಕ್ಕಾಗಿ ತನ್ನ ಸಂಪತ್ತನ್ನು ದಾನ ಮಾಡುವವನಂತೆ. (ಆ ವ್ಯಕ್ತಿಯ) ಉದಾಹರಣೆಯು ಧೂಳಿನಿಂದ ಕೂಡಿದ ನಯವಾದ ಕಲ್ಲಿನಂತಿದೆ, ನಂತರ ಕಲ್ಲಿನ ಮೇಲೆ ಭಾರೀ ಮಳೆ ಬಿದ್ದಾಗ, ಕಲ್ಲು ಮತ್ತೆ ಮೃದುವಾಗಿ ಉಳಿಯುತ್ತದೆ. ಅವರು ಮಾಡುವ ಕೆಲಸಗಳಿಂದ ಅವರಿಗೆ ಯಾವುದೇ ಲಾಭವಿಲ್ಲ. ಮತ್ತು ಅಲ್ಲಾಹನು ನಂಬಿಕೆಯಿಲ್ಲದವರಿಗೆ ಮಾರ್ಗದರ್ಶನ ನೀಡುವುದಿಲ್ಲ.
وَلَا تَمْنُنْ تَسْتَكْثِرُۖ
wa lā tamnun tastakṡir(u).
ಮತ್ತು (ಮುಹಮ್ಮದ್) (ಪ್ರತಿಯಾಗಿ) ಹೆಚ್ಚಿನದನ್ನು ಪಡೆಯುವ ಉದ್ದೇಶದಿಂದ ದಾನ ಮಾಡಬೇಡಿ.